آسيب‌هاي اجتماعي و موازي‌كاري متوليان

۱۳۹۲/۰۹/۲۸ - ۱۱:۳۳ - کد خبر: 101958

سلامت نیوز : حل مشكلات جوانان در سه دهه اخير به يك پارادوكس بي‌پايان در بين مسئولان و متوليان تصميم‌گير تبديل شده است. دور تسلسلي كه با ورود هر مدير جديد تكرار شده بدون اينكه در پايان دوره مديريتي او نتيجه‌اي كارآمد داشته باشد.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه تهران امروز ؛ و در تمام اين سال‌ها همه مسئولان به‌دنبال كشف مشكلات جوانان هستند. در آخرين روزهاي كار خود نيز يكسري راهكار ارائه و با خيال راحت جاي خود را به مدير بعدي مي‌دهند و وجدانشان كاملا راحت است زيرا كار خود را طبق آنچه مي‌دانستند درست پيش برده و راه را براي مدير بعدي هموار كرده‌اند. اما مدير بعدي بدون توجه به مطالعات و برنامه‌ريزي‌هايي كه در گذشته انجام شده به‌دنبال راهكار ديگري است. جوانان هم بايد صبر كنند و شكيبايي به خرج دهند تا بالاخره يك روزي روزگاري مشكلاتشان به سرآيد. دولت يازدهم با وجود آنكه تازه راه افتاده اما قدم‌هاي خوبي را در اين زمينه برداشته است. انگار ديگر به‌دنبال راهكار نيستند. آنها نقشه راه را در صد روز اول كار خود كشيده‌اند و حالا بايد طبق آن جلو بروند. آنطور كه رئيس مركز مطالعات و پژوهش‌هاي راهبردي وزارت ورزش و جوانان مي‌گويد؛ در اين نقشه راه 10 ميليون جوان در معرض آسيب هستند.


اولويت 10 ميليون جوان در دو مقوله ازدواج و اشتغال

وزارت ورزش و جوانان به تهران امروز مي‌گويد: ما جوان را از 15 تا 29 سال تعريف مي‌كنيم كه خود سه بخش دارد. 15 تا 19، 20 تا 24 و 25 تا 29 سال است. طبق سرشماري سال 1390 جوانان بين 15 تا 19 سال 6 ميليون و هفتصد هزار نفر، بين 20 تا 24 سال 8 ميليون و چهارصد هزار و بين 25 تا 29 سال نزديك به 9 ميليون نفر است. خط قرمز ما ميانگين سني 25 تا 29 سال است كه بايد كارهاي اساسي در حوزه اشتغال و ازدواج جوانان در اين رده سني صورت بگيرد. براي موضوعاتي مانند اشتغال و ازدواج اين 9 ميليون جوان اولويت دارند زيرا سن آنها در مرز هست و نقطه آسيب‌پذيري آنها جدي‌تر است. در مرز خطر قرار دارند و نيازمند كار ويژه اورژانسي هستند چراكه در معرض آسيب‌هاي مختلفي قرار دارند.

وي در ادامه با بيان اينكه بايد يك كار فوري براي اين رده سني جوانان صورت بگيرد، مي‌افزايد: به دليل آن كه اين جوانان در شرايط فوتي قرار دارند آماده ازدواج و اشتغال هستند بايد بسترها را با نگاه اولويت‌دار برايشان فراهم كرد. اگر ظرفيت اشتغال داشته باشد جواناني كه در سن 25 به بالا و داراي شرايط هستند را جذب كرد. در وام ازدواج يا اولويتي كه در بحث ازدواج تعريف مي‌كنيم، خدمات حمايتي يا تسهيلات مسكن بايد جوانان 25 تا 29 را در اولويت قرار دهيم. رئيس مركز مطالعات و پژوهش‌هاي راهبردي وزارت ورزش و جوانان اشاره به اينكه سن جواني كه قانون تعريف كرده تا 29 سال است، و بالاي آن در كشور ما جوان دوره جواني خود را پشت سرگذاشته‌اند، مي‌گويد: هر كشوري با رويكردهاي فرهنگي،‌ اجتماعي، اقتصادي خود سن جواني را تعريف مي‌كند. شايد يك نفر تا 40 سالگي ازدواج نكرده باشد. ملاك ما براي اولويت در جواني ازدواج نيست. افرادي بالاي 29 سال كه ازدواج نكرده‌اند قشر محدودي هستند. آنها از شرايط جواني خارج شده و جزو استثنائات هستند.

بيان درد آسان است

محمداسماعيل سعيدي در مورد اينكه جوانان در معرض آسيب‌هاي جدي هستند به تهران امروز مي‌گويد: بيان درد آسان است. منتهي نسخه قابل عمل پيچيده بشود و راهكار درستي داشته باشيم. در حال حاضر زندگي‌ها ديجيتالي شده است. از يك طرف ورود فضاي مجازي به خانه‌ها و از سوي ديگر نظام آموزشي و درس سنگيني كه بر دوش جوانان (بين 15 تا 19) گذاشته شده، فرصت حضور در محفل گرم خانواده را گرفته است. نظام آموزشي طوري است كه جوانان خسته و كوفته از مدرسه به خانه مي‌آيند و نمي‌دانند كه درس بخوانند يا استراحت كنند يا به كلاس‌هاي تقويتي بروند.

وي با اشاره به اينكه بار سنگين طاقت‌فرسايي بر دوش جوانان گذاشته شده و همه مجبورند كه آن را تحمل كنند ادامه مي‌دهد: فيلم‌ها، بازي‌هاي رايانه اي، فضاي مجازي و... باعث شده كه ارتباط بين اعضاي خانواده كم شود و شكافي بين آنها به وجود آيد. در دوره‌هاي گذشته شرايط متفاوت بود. ارتباطات در سطح وسيعي در خانواده و فاميل وجود داشت. دبير اول كميسيون اجتماعي مجلس با بيان اينكه از 18 سال به بالا و پس از فارغ‌التحصيلي جوانان برسر چند راهي قرار مي‌گيرند مي‌افزايد: يا به خدمت سربازي بروند يا به دانشگاه و دنبال ادامه تحصيل باشند يا ازدواج كنند. عمده‌ترين مانع در اين مقطع مي‌تواند خدمت سربازي باشد. در واقع آماده مي‌شوند كه به حيطه دانشگاه و تحصيل وارد شوند يا ازدواج كنند و به فاز ديگري از زندگي قدم بگذارند كه هر كدام از اين راه‌ها براي خود مشكلات خاص خود را دارند. اگر دنبال درس و دانشگاه باشند درصد كمي كه به دانشگاه روزانه دولتي وارد مي‌شوند بار مالي چنداني را متقبل نمي‌شوند اما بقيه دانشگاه‌ها بار مالي دارند. جوان دغدغه فراهم كردن شهريه خود را پيدا خواهد كرد. علاوه بر ده‌ها دغدغه‌اي كه حين تحصيل دارد بايد به فكر اين باشد كه پس از فارغ‌التحصيلي چه وضعيتي خواهد داشت. از طرف ديگر هم فضاهاي مجازي سر جوانان ما را به خود گرم كرده است. اكثر كارهاي خود را كه تا ديروز حضوري گفته مي‌شد پيامكي شده است. حتي احوالپرسي با پدر و مادر در برخي خانواده‌ها با فرستادن يك پيامك صورت مي‌گيرد.

وي با اشاره به اينكه اگر جوان به سربازي برود مشكلات خاص آن را بايد پشت سر بگذارد، ادامه مي‌دهد: اگر جوان ازدواج نكند مشكلات خودش را دارد. اگر ازدواج كند با مشكلات زندگي و مسائل مختلف آن دست به گريبان خواهد بود. در گذشته زندگي‌ها ساده و روان بود. شايد بزرگ‌ترين دغدغه، ازدواج فرزندان بود. امروزه تورم، اشتغال، دغدغه‌هاي اجتماعي و... مشكلات پيچيده‌اي را براي جوانان به وجود آورده است. ضمن آن كه پدر و مادرها از صبح همه درگير كار هستند. حتي زنان خانه‌دار ما هم گرفتار هستند. تا ديروز پدر و مادر فرصت رسيدگي به فرزند را داشتند. آنها به قول آذري زبان‌ها موقعي كه آفتاب طلوع مي‌كند از خانه بيرون برو و موقعي كه آفتاب غروب مي‌كند به خانه برگرد. ولي امروزه ساعت 11 – 12 شب والدين خسته به خانه مي‌آيند. به گفته محمدمهدي سعيدي يكي از نيازهاي تمام انسان‌ها در تمام سنين مهر و محبت است. وقتي اين نياز فطري ارضا نمي‌شود انسان دچار يكسري مشكلات روحي و رواني از جمله پرخاشگري مي‌شود و احتمال دارد اين افراد به بزهكاري روي بياورند زيرا محبت نديده‌اند كه آن را ياد بگيرند. اين افراد مي‌خواهند ارضا بشوند هر كجا كمي محبتي خارج از قاعده ببينند جذب آنجا مي‌شوند. معلوم هم نيست كه اين محبت‌ها مثبت باشد و تله‌اي نباشد بر سر راه جواني كه هنوز ناپخته است و پيچيدگي‌هاي جامعه را نمي‌شناسد. بخشي از مشكلاتي كه گرفتار آن هستيم همين است. خستگي‌ها و مشكلاتي كه در خانواده‌ها وجود دارد باعث پرخاشگري و دعواي خانوادگي بين تك تك افراد به ويژه فرزندان مي‌شود و شكاف بين خانواده و جوانان را بيشتر مي‌كند.

دبير اول كميسيون اجتماعي مجلس در ادامه با بيان اينكه كار اورژانسي در بخش اجتماعي جايي ندارد مي‌گويد: فكر مي‌كنم اورژانسي يعني قرصي بخورند، يا اينكه عمل جراحي انجام دهند؟ براي آسيب‌هاي اجتماعي كه در طول ساليان متمادي پيدا شده كار اورژانسي نمي‌توان كرد.

وي با اشاره به اينكه عوامل مختلفي باعث مي‌شود همه دستگاه‌ها به‌دنبال مشكلات جوانان باشند، مي‌گويد: برخي به‌دنبال راه‌حل‌هايي هستند كه صرفا نمره 20 بگيرند و تشويق شوند كه چند كتاب نوشته و تحقيق نوشته است و از جنس عملياتي نيستند. مشكل ديگر اين است كه راه‌حل‌هايي كه ارائه مي‌شود در پيچ و خم نظام بوروكراسي اداري كشورمان گم مي‌شود. مجموعه‌هايي كه بايد در اين رابطه‌ها حساس شوند و سريع رصد كنند بي‌تفاوت هستند و به همين دليل راهكارها خاصيت خود را از دست مي‌دهند. متاسفانه تصميمات هم جزيره‌اي است. حرف آخر را معلوم نيست كه در مورد آسيب‌هاي اجتماعي چه كسي مي‌زند. هيچ كس نمي‌داند مسئول آن كيست و متولي اصلي ندارد و نظارت دقيقي بر كارها وجود ندارد و نتوانسته‌ايم جزيره‌ها را به هم متصل كنيم. ما نه تنها مراكز تصميم‌گيري واحدي نداريم حتي برخي آموزش هايمان بدآموزي است. اين مثل زميني است كه به چند نفر داده‌اند كه در آن كشاورزي كنند. يكي شخم مي‌زند، يكي وسط زمين چاه مي‌زند، يكي بذر مي‌كارد و يكي آبياري مي‌كند. وقتي مي‌پرسي چرا وسط كار بقيه چاه مي‌كني و خاك آن را روي زحمت ديگران مي‌ريزي مي‌گويد به من گفته‌اند چاه بكن! از يك طرف راهكار ارائه مي‌دهيم از طرف ديگر مجموعه ديگري دقيقا در نقطه مقابل آن راهكار عمل مي‌كند. به عبارت ديگر چارچوب درستي را تعريف نكرده‌ايم كه تمامي كارشناسان، هنرمندان، اساتيد، مسئولان و تمام كساني كه برسبك زندگي افراد جامعه تاثير مي‌گذارند در آن چارچوب حركت كنند.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.31479s, 19q