کارتن خواب فقط اجازه دارد زنده بماند

۱۳۹۳/۰۴/۲۲ - ۱۴:۳۹ - کد خبر: 115626
کارتن خواب فقط اجازه دارد زنده بماند

سلامت نیوز :کارتن خواب يا بي خانمان يک زشتي رفع نشدني ست، با احداث مددسرا يا گرمخانه و مراکز ماده 16 در سال هاي اخير نهاد هاي مختلفي سعي کردند اين زشتي را پاک کنند و دست آخر به انتقال سازماندهي شده آنها به فضاهاي سبز جنوب شهر اکتفا کردند تا حداقل مرکز و بالاي شهر از اين موجودات مزاحم در طول روز خلاص شود. برايشان مناطق امن در بوستان هاي پايين شهر تدارک ديده شده و هيچ نيروي انتظامي هم مزاحم کار آنها نمي شود.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه ابتکار آزاد هستند گردهمايي هاي خود را برگزار کنند و در مکان هاي عمومي تزريق کنند، اما حق ورود به نقاط ديگر شهر را ندارند و اگر ديده شوند شامل طرح جمع آوري معتاد هاي پرخطر مي شوند.

البته خودشان هم مي دانند که براي بخشي از مردم خطر دارند وهيچ خطري از طرف آنها متوجه ساکنان جنوب شهر نيست. و طبقه متوسط و مرفه است که ممکن است با ديدن اين انسان هاي رنج کشيده و بدبخت متاثر شود و نيروي انتظامي براي رفع اين صحنه هاي تاثر انگيز مناطقي امن در جنوب شهر براي معتاد هاي پرخطر و بي خانمان تعيين کرده است. اما کارتن خواب يا بي خانمان هم انسان است و نمي شود که او را کشت درست است که از بسياري از حقوق اجتماعي محروم شده، شناسنامه ندارد و نمي تواند يارانه بگيرد، دفترچه بيمه ندارد، از خدمات محروم است اما نمي شود او را کشت.

جامعه، کارتن خواب را به خاطر جانش انسان به شمار مي آورد، چون زنده است وگرنه يک مزاحم به تمام معني ست که قانوني براي از بين بردنش وجود ندارد. بسياري از بي خانمان ها روزگاري خانه داشتند، جدا از قصه هايي که درباره کارتن خواب ها ساخته شده و روايات دکتر و مهندس هايي که به خاطر عشق کارشان به کارتن خوابي کشيده، بيشترشان از همان اول در خيابان به دنيا نيامده اند.

چه مردم و نهادها بخواهند و چه نخواهند کلان شهر بدون کارتن خواب نمي ماند. از بين هزاران نفري که به اميد پيدا کردن کار و زندگي بهتر وارد پايتخت مي شوند درصدي هم کارشان به کنار خيابان خواهد کشيد. در کنار کارگراني که به خانه و ماشين در شهرک هاي اطراف پايتخت مي رسند و آرزوهايشان برآورده مي شود درصدي هم کارتن خواب خواهد شد. کارتن خواب انسان است؛

دل خيلي ها هم به حالش مي سوزد اما همه روي اين توافق کرده اند که او هيچ حقي ندارد و فقط اجازه دارد زنده بماند.سال 67 قانون مبارزه با مواد مخدر به تصويب رسيد و کاملا مشخص بود که موضوع ساماندهي و درمان اعتياد در دستور کار جدي قرار دارد.

دين پرست معاون کاهش تقاضا و مشارکت‌هاي اجتماعي ستاد مبارزه با مواد مخدردر گفتگو با ايسنا مي گويد:” در آن زمان به مقامات قضايي اجازه داده شد تا معتاداني را که اقدام به درمان نمي‌کنند تا 12 سال روانه زندان کنند، تا سال 89 تقريبا تمام راهکارهايي که تصور مي‌شد در اين حوزه تاثيرگذار باشد را از جمله ايجاد و راه‌اندازي اردوگاه کاردرماني، حرفه‌ آموزي، توسعه مراکز بازپروري، جمع آوري و انتقال معتادان به جزاير متروکه و غيره به اجرا گذاشتيم، اما هيچ يک اثر بخش نبود.

دين پرست عدم شناخت جنبه‌هاي پنهان اعتياد و ناديده گرفتن برخي الزامات و ضرورت‌هاي لازم براي تکميل چرخه اعتياد را علت موثر نبود اين راهکارها عنوان کرد و گفت: در پايان سال 92 تعداد مراکز درمان و کاهش آسيب به 6341 مورد رسيد و در مجموع 764 هزار نفر در اين مراکز پذيرش شدند که 92 درصد اين مراکزغيردولتي بوده است

.”جرم دانستن اعتياد و مبارزه مجرمانه با اين پديده و به دنبال آن بيماري دانستن اعتياد و سعي در درمان هيچکدام نتوانست شيوع اعتياد را کنترل کند. تا سال ها تصور اغلب مردم از معتاد کسي بود که کنار خيابان مي خوابد؛ در سال هاي اخير با نفوذ اعتياد در جامعه مردم بيشتر با اين پديده آشنا هستند و حالا تصور از معتاد کارتن خواب نيست ؛

کارتن خوابي مرحله آخر اعتياد به حساب مي آيد وقتي فرد به مرور همه چيز را از دست مي دهد و به جز لباس هاي تنش دارايي ديگري ندارد و به جز مکان هاي عمومي وارد مکان ديگري نمي توند بشود. به همين خاطر در سطح شهر زندگي مي کند. تا چند سال قبل کارتن خواب ها را مي شد در بيشتر جاهاي شهر ديد اما شهرداري و نيروي انتظامي همت به خرج داده و اين انسان هاي مزاحم زيبايي شهر را به پارک ها و ميادين جنوب شهر انتقال دادند وخاطر شهروندان در پارک لاله يا ملت با ديدن کارتن خواب سياه و چرک با کيسه اي بر دوش آزرده نمي شود اما بوستان هاي حوالي ترمينال جنوب ودروازه غار و راه آهن و شوش براي اين گروه بزرگ مجاز است و ايرادي ندارد اين به انتهاي خط رسيده ها در کنارمردم اين مناطق زندگي کنند.

ديدن مادري که کودکش را براي بازي به پارک آورده و کنار دهها انسان نيمه زنده در حال تزريق اوقات فراغتش را مي گذراند صحنه جالبي ست، اما براي ساکنان اغلب نواحي جنوب شهر اين صحنه به لطف شهرداري و نيروي انتظامي عادي شده است. چند سال قبل طرح براي اسکان اين ولگردها تهيه و اجرا شد؛ بر اساس برآوردها تهران نزديک بيست هزار معتاد بي خانمان دارد.اين مراکز کارايي خود را به خوبي نشان دادند و حضور معتادهاي بي خانمان به هيچ وجه کم رنگ تر نشد. هدف از راه اندازي اين مراکز جمع آوري معتاد هاي بي خانمان و کساني بود که اميدي به بازپروري آنها نيست و تنها نيت اين بود که از سطح شهر جمع شوند و جلوي مرگ و ميرشان در سرماي زمستان گرفته شود. بعد از جرم تلقي کردن و بيمار تلقي کردن بايد نشست و ديد جامعه شناسان، کارشناسان و قانونگذاران قدم بعدي را براي جلوگيري از شيوع اعتياد – آمار رسمي در تهران 2.93- چگونه خواهند برداشت.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.64295s, 19q