موفقيت تازه محققان در غلبه بر مقاومت تومورهاي سرطاني در برابر دارو

۱۳۸۷/۰۵/۲۲ - ۰۰:۰۰ - کد خبر: 11784
موفقيت تازه محققان در غلبه بر مقاومت تومورهاي سرطاني در برابر دارو
دکتر منصور اميجي و همکارانش در موسسه ملي سرطان آمريكا نشان دادند که اگر داروي پاکلي‌تاکسل و تاموکسيفن را در يک پاية نانوپليمري به تومورها برسانيم، مي‌توانيم به مقاومت در مقابل هر دو دارو در سرطان تخمدان انساني در مدل موش غلبه کنيم.

در اين تحقيق نشان داده شده که اگر تاموکسيفن به‌وسيلة نانوذرات پليمري به سلول‌هاي تومور رسانده شود، ميزان سراميد داخل سلولي ـ که يک مو لکول چرب است ـ را بالا مي‌برد. اين عمل باعث مي‌شود که پاکلي‌تاکسل ـ که به وسيلة نانوذرات به تومور رسانده شده ـ آپاپتوز ايجاد کند.

مطالعات اوليه روي سلول‌هاي سرطاني تخمدان انسان ـ که مقاوم به دارو هستند ـ نشان داده که ترکيب پاکلي‌تاکسل و تاموکسيفن که روي يک نانوذره قرار گرفته، مرگ ذاتي سلول را در تومورهاي مقاوم برمي‌انگيزد.

پژوهشگران در مطالعات بعدي تومورها را در حيوانات نهاده، آنها را با اين دو نانوذره مواجه کردند، همچنين براي کنترل به يک‌سري از موش‌ها هيچ دارويي ندادند و يک‌سري را تنها با پاکلي‌تاکسل مواجه کردند. پس از سه هفته اندازة تومور مورد مطالعه، 3/1 اندازه‌ تومورهاي کنترل بود و تجويز دوز دوم، رشد تومور را خيلي بيشتر سرکوب کرد. اين مطالعات نشان داد که همراهي اين دو نانوذره عوارض جانبي کمي را به‌دنبال دارد.

در تحقيقي مشابه، دکتر روبرتسون و همکارانش از دانشگاه پنسيلوانيا، از نانوذرات براي رساندن خود سراميد به سلول‌هاي سرطاني استفاده کردند. به گزارش ستاد ويژه توسعه فن‌آوري نانو، اين محققان داروي ضد سرطان سورافنيب و سراميد را در يک ليپوزوم نانومقياس قرار داده، آن را با سلول‌هاي سرطان سينه وملانوم مواجه کردند. قرار دادن در محفظه‌اي به ابعاد نانو به سراميد اين اجازه را مي‌دهد تا از غشاي سلول عبور کرده، وارد سيتوپلاسم شود.

در کارآزمايي‌هاي باليني گذشته، سورافنيب اثربخشي درماني لازم براي درمان ملانوم و سرطان سينه را نداشت؛ اما همراهي اين دارو با سراميد داخل يک نانوليپوزوم اثرات سمي قابل توجهي روي اين دو سرطان دارد.

تجويز اين درمان ترکيبي در حيواناتي که ملانوم و تومور سينة انساني را حمل مي‌کردند، رشد تومور را به‌طور مشخصي کاهش مي‌دهد.

عوارض جانبي هم يا به وجود نمي‌آيد يا بسيار کم است.

دکتر مک‌نيل و همکارانش از موسسه ملي سرطان (NCI)، روي چگونگي رفتار سراميد ليپوزوم‌شده در بدن تحقيق کردند.

اين پژوهشگران با استفاده از سراميد ليبل‌شده به وسيلة کربن 14 ـ که در نانوليپوزوم ليبل‌شده با تريتيوم قرار گرفته بود ـ توانستند وضعيت و بازده ذرات را در بدن رديابي کنند.

نتايج نشان مي‌دهد با اينکه قسمت اعظم نانوذرة ليپيدي در گردش خون مي‌ماند، قادر به فرستادن سراميد به داخل سلول‌هاست.

ساز و كار اين عمل احتمالاً جابه‌جايي سراميد از غشاي ليپيدي دولاية نانوذره به غشاي ليپيدي دولاية سلول تومور است. نتيجة اين جابه‌جايي توزيع بافتي سريع سراميد بدون اثرات جانبي مشهود است؛ اين در حالي است که ميزان قابل توجه سراميد قبل از رسيدن به تومور از ليپوزوم خارج شده‌است.

براي حل مشکل نشت سراميد، دکتر بانهولز و همکارانش از يک پليمري ليپيدي براي ساخت ليپوزوم‌ها استفاده کردند.

اين نانوذرات نسبت به ليپوزوم‌هاي قبلي پايدارتر بوده، مي‌توانستند ميزان بالاتري از سراميد را به سلول توموري برسانند و در نتيجه باعث افزايش اثربخشي درماني تجويز سراميد مي‌شوند، همچنين اين ليپوزوم‌ها زماني که انبار مي‌شوند، پايدارترند كه اين خصوصيتي مفيد براي استفاده از اين فرمولاسيون در انسان است.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.44335s, 18q