۴۰۰ ساعت كار پر استرس، ۲۰۰ هزار تومان حقوق؛ روزتان مبارك!

۱۳۸۷/۰۵/۳۰ - ۰۰:۰۰ - کد خبر: 11902
۴۰۰ ساعت كار پر استرس، ۲۰۰ هزار تومان حقوق؛ روزتان مبارك!
در مقابل، جامعه پزشكان ايراني هم سال‌به سال ناراضي‌تر و از وضعيت موجود، نااميدتر مي‌شوند. در اين وضعيت باخت‌-باخت، همه ناراضي‌اند؛ چه بيماري كه به‌جز با پرداخت هزينه زياد، خدمات درماني استاندارد دريافت نمي‌كند، چه پزشكي كه وقتي تحصيلات و زحمات يك عمر خود را با ديگراني مقايسه مي‌كند كه يك شبه راه صدساله رفته‌اند، خود را مغبون مي‌بيند.

اين نارضايتي اما وقتي اهميت مضاعف مي‌يابد كه پاي جان انسان‌ها به ميان مي‌آيد. آيا از پزشكي كه نااميد و بي‌انگيزه و سرخورده است مي‌توان انتظار داشت وظيفه‌اش را در درمان بيماران به خوبي انجام دهد؟

روز پزشك امسال، درحالي فرا‌مي‌رسد كه گذشته از مشكلات معيشتي گريبانگير اغلب پزشكان جوان، جايگاه اجتماعي، فرهنگي و حقوقي پزشكان هم بيش از هميشه مورد تهديد واقع شده، چنان كه به گفته رئيس انجمن راديولوژي ايران، جامعه پزشکي امروز مورد هجمه کلامي و مقرراتي مناصب مختلف قرار گرفته است.

دکتر عبدالرسول صداقت، در اين مورد مي‌گويد: با وجود سابقه بسيار طولاني ايران در طب، اين روزها بحث طب و طبابت در کشور با معضلات اجتماعي در آميخته است و منجر به اين شده که جايگاه پزشکان دچار تزلزل شود و اين باعث شده هر فردي به خودش اجازه بدهد پزشکان را با روش‌هاي مختلف تهديد يا تحقير کند که تقصير چنين وضعيتي، برعهده متصديان امور اجرايي کشور است.

صداقت اضافه مي‌كند: وقتي دولت به عنوان متصدي امور اجرايي کشور، برخورد مناسبي با پزشکان داشته باشد، ديگران مثل سازمان‌هاي بيمه گر و حتي رسانه ها اين اجازه را به خود نمي‌دهند مسائل پزشکي را در قالب هجو بيان کنند.

رئيس انجمن راديولوژي ايران با تاکيد بر اينکه جايگاه پزشک در هيچ جامعه‌اي به خصوص جامعه اسلامي، کمتر از يک روحاني نيست، با تشبيه کشور به يک ميدان جنگ که پشتيباني از سربازان موجب ايستادگي و مقاومت آنان مي شود، مي‌افزايد: هرگونه تزلزل در جامعه پزشکي منجر به تزلزل در امنيت اجتماعي مي شود.

جايگاه پزشكان كجاست؟!

اظهارات دكتر صداقت درحالي است كه چند روز قبل، نايب رئيس انجمن پزشکان عمومي کشور نيز نسبت به عدم تبيين جايگاه جامعه پزشکي در کشور انتقاد کرد و از آن به عنوان مهم‌ترين تهديد حرفه پزشکي نام برد.

دکتر مسعود مسلمي فرد به مهر گفت: اگرچه موفقيت‌هايي در عرصه‌هاي مختلف علمي، درماني و پيشگيري از بيماري‌ها داشته‌ايم، اما متاسفانه پزشکان در شرايط سختي به سر مي برند.

وي با اظهار گلايه از عدم قدرشناسي از جامعه پزشکي افزود: با وجود اينکه حرفه پزشکي يک شغل ويژه است اما به صورت ويژه به جامعه پزشکي نگاه نمي شود و بعد از گذشت 30 سال هنوز جايگاه جامعه پزشکي در کشور تعريف و تبيين نشده و لذا مي بينيم که انگيزه دانشجويان پزشکي هر روز کمتر مي شود.

نايب رئيس انجمن پزشکان عمومي کشور  از نبود جايگاه براي جامعه پزشکي کشور به عنوان مهم ترين خطري که اين حرفه را تهديد مي کند، نام برد و افزود: مطالعات انجام شده نشان مي‌دهد وضعيت رفاهي پزشکان نسبت به گذشته به طور متوسط پايين رفته و اين مي تواند زنگ خطري براي روي آوردن پزشکان به ساير مشاغل باشد.

وي از بيمه نبودن پزشکان در کشور انتقاد کرد و گفت: هيچ قانوني در اين زمينه وجود ندارد و تنها بر اساس قراردادي که بين سازمان‌هاي بيمه گر منعقد مي شود، پزشکان مي توانند با پرداخت 5/1 تا 4 برابر حق بيمه نسبت به ساير افراد، خود را بيمه کنند.

«وضعيت درآمدي و شغلي پزشكان تناسبي با سختي‌ها و طول دوران تحصيلي ندارد؛ به طوري كه امروزه، بسياري از پزشكان جوان بيكار هستند يا به شغل‌هاي كاذب روي مي‌آورند.» اين هم، عقيده رئيس انجمن دانش‌آموختگان پزشكي عمومي است.

دكتر سعيد تأملي، عضو هيأت علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران در گفت وگو با ايسنا، با بيان اينكه امروزه بسياري از پزشكان به ويژه قشر جوان بيكار هستند يا حتي به شغل‌هاي كاذب روي مي‌آورند، مي‌گويد: مسائل معيشتي و اشتغال، كسري حقوق در بخش دولتي، تعرفه‌ها در بخش خصوصي، نظام ارجاع و سطح بندي خدمات از جمله مشكلات اين قشر است و البته اجراي صحيح طرح پزشك خانواده، سيستم ارجاع و سطح‌بندي خدمات مي‌تواند از جمله راهكار‌هاي حل اين مسائل باشد.

اين عضو هيأت علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران با تاكيد بر اين كه نظام سلامت داراي مشكلات ساختاري است و با وجود شاخصه‌هايي در برنامه چهارم توسعه، هنوز 70 درصد هزينه‌هاي بهداشت و درمان توسط مردم پرداخت مي‌شود، مي‌افزايد: با وجود گذشت 3سال از برنامه چهارم، نه‌تنها پيشرفتي در اين زمينه مشاهده نشده بلكه هر روز فشار هزينه‌هاي درماني بر دوش مردم به ويژه طبقه مستضعف جامعه بيشتر مي‌شود.

بيشترين مسئوليت، بيشترين فشار

دستياران رشته‌هاي تخصصي پزشکي، برگزيدگان جامعه پزشکي و نخبگان کشور به شمار مي‌روند که بار اصلي ارائه خدمات درماني در بيمارستان‌هاي دانشگاهي بر دوش آنان است.

نظام سلامت ما طوري طراحي شده كه ارائه خدمات درماني در بخش دولتي بدون حضور دستياران غيرممکن است و با اين‌حال، اين گروه، متحمل بيشترين فشار و غير استانداردترين شرايط شغلي و البته كمترين ميزان حقوق دريافتي هستند.

دستياران رشته‌هاي تخصصي پزشکي، داراي مدرک پزشکي عمومي هستند و عمدتاً در بيمارستان‌ها در کنار آموزش، به ارائه خدمات درماني تخصصي اشتغال دارند، اما از نظر کمک‌هزينه دريافتي به عنوان تنها منبع درآمد زندگي‌، با اقشار پايين‌تر از متوسط جامعه نيز قابل مقايسه نيستند.

دريافتي ماهيانه اين پزشكان – كه حداقل 8 ساعت در روز در اختيار بيمارستان محل خدمت خود هستند و گاهي تا 15 شب درماه كشيك مي‌دهند- 205 هزار تومان براي دستياران مجرد و 285 هزار تومان براي دستياران متأهل است كه ماليات هم از آن كسر مي‌شود.

(فراموش نكنيد كه يک دستيار با احتساب ميانگين 10 ويزيت روزانه بيماران بستري و ويزيت 50 بيمار در هر کشيک و 10 کشيک در هر ماه، ماهيانه بيش از 2 ميليون تومان براي بيمارستان‌ها درآمدزايي دارد.)

دستياران بنا بر‌ قوانين فعلي، حق هيچگونه فعاليت درماني درآمدزا را نيز ندارند و بر خلاف ساير پزشکان شاغل در دستگاه‌هاي دولتي، حق محروميت از مطب نيز نمي‌گيرند.

به اين ترتيب، دوره دستياري كه بين 4 تا 6 سال طول مي‌كشد، براي اين پزشكان كه اغلب هم متاهل هستند، بايد با فاصله‌اي كيلومتري زير خط فقر سپري شود. حجم کار دستياران هم با هيچ يک از قوانين فعلي همخواني ندارد.

با اين اوصاف، آيا حاصل حدود 400 ساعت کار سخت و پراسترس در ماه، با حقوقي كمتر از حقوق يك كارگر ساختماني، مي‌تواند نتيجه‌اي با كيفيت، بدون خطا و راضي‌كننده براي بيماران داشته باشد؟ روز پزشك، حداقل فرصتي براي فكر كردن به اين موضوع است.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.48915s, 18q