شناسايي تومور و درمان سرطان با نانولوله‌هاي کربني

۱۳۸۷/۰۹/۰۹ - ۱۳:۵۴ - کد خبر: 13743
شناسايي تومور و درمان سرطان با نانولوله‌هاي کربني
به گزارش سلامت نیوز، در اين روش از مولکول‌هاي پپتيدي به‌عنوان شناساگر اختصاصي براي دارورساني هدفمند و فعال به سلول‌هاي تومور استفاده شد.

دانشمندان به روشي دست ‌يافتند تا بدون آسيب به سلول‌هاي سالم، به سلول‌هاي تومور دارو برسانند.

اين روش که در آن از نانولولة کربني تک‌ديواره استفاده شد، به دانشمندان اجازه داده‌ است که نسبت بيشتري از داروي ورودي به بدن را به سلول‌هاي سرطاني برسانند، اين كار منجر به كاهش مقدار کل داروي لازم براي تزريق و ايجاد اثر درماني مطلوب مي‌شود.

در اين تحقيق از داروي پاکسي‌تاکسل عليه سلول‌هاي سرطاني در سينة موش استفاده شد.

دانشمندان به اين نتيجه دست يافتند که با استفاده از نانولوله‌ها مي‌توان پاکسي‌تاکسل را به ميزان 10 برابر بيشتر از فرمول تجاري استاندارد آن‌ ‌ـ‌ تاکسول ‌ـ به سلول‌هاي سرطاني برسانند، همچنين بعد از شروع 22 روز از درمان، اندازة تومور در موش‌هاي درمان‌شده با اين فرمول به کمتر از نصف اندازة تومور در موش‌هاي درمان شده با تاکسول بود.

سطح و اندازة نانولوله‌ها عامل مهمي در تعيين چگونگي برهم‌کنش آن با رگ‌هاي خوني است. ديوارة رگ‌هاي خوني تومور با منافذ خود، مدخلي را بري ورود نانولوله‌ها به بافت سلول‌هاي سرطاني ايجاد مي‌کند. سطح خارجي اين لوله‌ها پوشيده از PEG است.

PEG به‌صورت سه شاخه از لوله اصلي جوانه زده و پاکسي‌تاکسل به سر اين شاخه‌ها متصل است.

رگ‌هاي خوني سالم هم در ديوارة خود منافذي دارند؛ اما ين منافذ بسيار ريزتر از منافذ ديوارة رگ‌هاي خوني تومور است. با مهندسي نانولوله‌هاي مورد استفاده، مي‌توان قطر آنها را به مقداري تنظيم کرد که به اندازة کافي بزرگ بوده و ضمن توانايي عبور از منافذ ديوارة رگ‌هاي خوني تومور، توان عبور از منافذ ديوارة رگ‌هاي معمولي را نداشته باشند. اين موضوع نانولوله‌ها را به ابزار دارورساني بسيار قدرتمند و مؤثري تبديل کرده‌است.

دکتر داي، سرپرست گروه، مي‌گويد: «استفاده از اين سوراخ‌ها براي دارورساني با نانولوله‌ها، هدفمند کردن غير فعال نام دارد، اما مي‌توان با روشي که هدفمندي فعال‌تري است به دارورساني دقيق‌تري دست يافت. در اين روش يک پپتيد يا آنتي‌بادي به نانولولة حاوي دارو متصل مي‌شود که به‌طور اختصاصي قابليت اتصال به تومور را دارد و در نتيجه اثربخشي درماني افزايش مي‌يابد.»

دانشمندان همچنين از نانولوله‌هاي هوشمند و هدفمند براي مکان‌يابي سلول‌هاي سرطاني در موش زنده استفاده کردند. در اين روش زماني که لوله‌ها به داخل بدن مي‌روند، يک تابش ليزر به ‌سمت حيوان هدايت مي‌شود. به گزارش ستاد ويژه توسعه فن‌آوري نانو، نانولوله‌ها انرژي ليزر را جذب کرده، از خود امواج اولتراسوند آزاد مي‌کنند که نشان‌گر محل تومور است.

اين روش که تصويربرداري مولکولي فوتواکوستيک نام دارد، روشي سريع‌تر و ارزان‌تر از MRI است و همانند CT-Scan و PET به تابش‌هاي يونيزان نياز ندارد. با اين روش تا عمق دو اينچ از بدن قابل مشاهده است که براي ديدن سينه و پروستات کافي‌ست، همچنين اين روش سازگار با اندوسکوپ است و به کمک آن اعضاي داخلي بدن هم ديده مي‌شود و تومورهاي کوچک و جديدي که با ساير روش‌ها قبل تشخيص نيست، قابل تشخيص مي‌شود.

از معايب اين روش سختي ايجاد تمايز بين بافت سالم و بافت‌هايي است که در مرحلة اوليه هستند؛ اما با چسباندن يک پپتيد به لوله، لوله قادر به يافتن پروتئيني خاص در گيرنده شده، شناسايي را اختصاصي‌تر مي‌كند.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.07788s, 19q