قاتل جوانان 15 تا 29 ساله را بشناسيد

۱۳۹۴/۰۲/۰۵ - ۱۳:۱۶ - کد خبر: 145558
قاتل جوانان 15 تا 29 ساله را بشناسيد

سلامت نیوز:هر سال 1 ميليون و 240 هزار مرگ ناشي از حوادث ترافيكي در دنيا رخ مي‌دهد. مرگ‌و‌مير ناشي از حوادث ترافيكي هشتمين علت مرگ از همه علل و اولين علت مرگ در جوانان (افراد 29-15ساله) است. از اين رقم، 270 هزار مرگ به‌علت تصادف عابران پياده اتفاق مي‌افتد؛ يعني 22درصد از تعداد كل مرگ‌هاي حوادث ترافيكي به مرگ عابران پياده مربوط است.

به گزارش سلامت نیوز، دكتر عليرضا مغيثي متخصص پزشكي اجتماعي و دکتراي پيشگيري از حوادث و ارتقاي ايمني در هفته نامه سلامت نوشت: همه ما در طول روز ممکن است به‌عنوان عابر پياده از خيابان عبور کنيم. بسياري از اوقات، اين کار با پياده‌روي آغاز مي‌شود و در پايان روز با پياده‌روي خاتمه مي‌يابد. با وجود اين، به علت بي‌توجهي، هميشه عابران پياده در معرض خطر قرار ‌دارند.

هر سال 1 ميليون و 240 هزار مرگ ناشي از حوادث ترافيكي در دنيا رخ مي‌دهد. مرگ‌و‌مير ناشي از حوادث ترافيكي هشتمين علت مرگ از همه علل و اولين علت مرگ در جوانان (افراد 29-15ساله) است. از اين رقم، 270 هزار مرگ به‌علت تصادف عابران پياده اتفاق مي‌افتد؛ يعني 22درصد از تعداد كل مرگ‌هاي حوادث ترافيكي به مرگ عابران پياده مربوط است.

در هر تصادف، احتمال کشته شدن عابران پياده 5/1 برابر بيشتر از احتمال كشته‌شدن سرنشينان خودرو است. مردان اعم از بزرگسالان و كودكان بيشتر در معرض خطر هستند. در كشورهاي با درآمد بالا، افراد سالمند بيشترين قربانيان تصادف‌هاي عابرپياده‌اند. از عمده علل آن مي‌توان به كاهش ديد، زمان واكنش طولاني و كندي در حركت اشاره کرد، اما در كشورهاي كمتر توسعه‌يافته و با درآمد متوسط و پايين، كودكان و جوانان قربانيان اصلي حوادث مرتبط با عابرپياده محسوب مي‌شوند. از علل اصلي مي‌توان به نظارت‌نداشتن والدين بر عملکرد كودكان و نامتناسب بودن معابر براي عبور عابرپياده و بي‌توجهي وسايل‌نقليه موتوري و غيرموتوري به عابرپياده نام برد. بايد به خاطر داشت كه به ازاي هر يك مرگ، ده‌ها نفر مجروح بر اثر حوادث ترافيكي و در هنگام پياده‌روي به جا مي‌ماند.

آمار مرگ عابران در گوشه‌وکنار دنيا

كشورها در تخمين تعداد مرگ‌هاي عابران پياده معمولا كم‌شماري دارند و بايد در پي آن باشند كه نظامي كارا براي ثبت اين وقايع به وجود آورند. در سال 2012 در ايالات متحده آمريكا، 4 هزار و 743 هزار عابر پياده كشته و 76 هزار عابر پياده مصدوم شدند. به اين معنا كه در كشور آمريكا در هر 2 ساعت يك عابرپياده كشته و هر 7 دقيقه يك عابرپياده مصدوم مي‌شود.

در كل 12درصد از مرگ ناشي از حوادث ترافيكي به عابران پياده مربوط است. اين نسبت در السالوادور 61درصد، ‌در بنگلادش 42درصد و در غنا 44درصد است. در ايران 28درصد از مرگ‌هاي ناشي از حوادث ترافيكي به عابران پياده مربوط است.

الگوي حوادث عابران پياده در كشورهاي مختلف با يكديگر تفاوت دارد. در كشورهاي توسعه‌يافته، عابران پياده در خيابان‌هاي شهرها دچار حادثه مي‌شوند، در حالي كه در كشورهاي در حال توسعه و كمتر توسعه‌يافته عابران در جاده‌هاي اصلي و روستايي كشور دچار آسيب مي‌شوند. به هر حال، اين حوادث در هر كجا كه اتفاق بيفتد، يكي از عوامل اصلي آن اين است که راننده وسايل نقليه موتوري يا غيرموتوري، عابر پياده را نمي‌بينند يا برعكس. معمولا حوادث اينچنيني در هواي مه‌آلود و هنگام غروب يا طلوع خورشيد به بيشترين ميزان خود مي‌رسد.


رايج‌ترين آسيب‌هاي عابران

از نقطه‌نظر بيومكانيك معمولا برخورد عابرپياده با خودرو يا موتورسيكلت از جلو است. در بزرگسالان، رايج‌ترين قسمتي که ضربه مي‌خورد، ضربه بين ساق پا و مفصل زانو است که با سپر خودرو برخورد مي‌کند. پس از آن، برخورد ران با لبه كاپوت خودرو و سپس برخورد لگن يا قفسه‌سينه با بدنه كاپوت است. درنهايت سر به قسمت انتهايي كاپوت يا دريچه بادگير پايين شيشه جلو برخورد مي‌کند. در مورد كودكان، اين الگو متفاوت است. اولين برخورد كودكان به علت داشتن قد كوتاه، با سر يا گلو خواهد بود. شديدترين ضربه‌ها هم نتيجه برخورد مستقيم وسيله‌نقليه با عابر است تا برخورد عابر به زمين محل حادثه. درنتيجه شدت حادثه به شاخص‌هايي مانند سرعت هنگام برخورد،‌ نوع خودرو و ميزان سختي سپر خودرو بستگي دارد.


عوارض ناشي از حوادث رانندگي

معمولا حوادث مربوط به عابران پياده بسيار شديد است و مصدومان دچار ناتواني دائمي مي‌شوند. شايع‌ترين آسيب‌هاي عابران پياده شامل ضربه مغزي و نخاعي و شكستگي در ناحيه پاست. درمان اين نوع آسيب‌ها طولاني‌مدت است و به توانبخشي نياز دارد. تاثير اينگونه حوادث بر نظام سلامت كشور بسيار زياد است. اگرچه به تنهايي برآورد نشده است اما بين 3-1 درصد از توليد ناخالص ملي صرف حوادث ترافيكي مي‌شود. براساس برآورد وزارت بهداشت در سال 1384 اين ميزان براي حوادث ترافيكي در ايران حدود 5 درصد‌ از توليد ناخالص ملي را به خود اختصاص مي‌دهد. گرچه در بعضي از كشورها اين ميزان به بيش از 6 درصد هم مي‌رسد. حوادث ترافيكي معمولا افراد كم‌درآمد اجتماع و نان‌آور خانواده را مي‌كشد يا ناتوان مي‌کند كه همين امر باعث سوق دادن خانواده به فقر مطلق خواهد بود.


عوامل زمينه‌ساز حوادث عابران

در خيابان انواع كاربران راه‌ها حضور دارند؛ عابران پياده، راكبان موتورسيكلت و دوچرخه، رانندگان و سرنشينان خودروهاي بزرگ و كوچك. قاعدتا حضور آنها نبايد باعث تصادف يا آسيب‌هاي ناشي از آن شود ولي در واقعيت اينطور نيست. تعامل اين وسايل در كنار هم و وجود نداشتن ايمني كافي باعث به وجود آمدن حوادث و آسيب‌هاي ناشي از آن مي‌شود. عواملي كه باعث ايجاد حوادث براي عابران پياده مي‌شود، كاملا شناخته شده‌اند:

1) رفتار رانندگان: سرعت بالا، رانندگي تحت‌تاثير دارو و الكل، رانندگي توام با حواس‌پرتي و احترام‌نگذاشتن به حقوق عابر پياده.

2) رفتار عابران پياده: نداشتن تعادل در راه رفتن به علت سوء‌مصرف دارو و الكل، راه رفتن توام با بي‌دقتي و حواس‌پرتي، ناتواني در ديد و رعايت‌نکردن قوانين مربوط به عابر پياده.

3) طراحي خيابان: رعايت‌نکردن استانداردهاي مربوط به نيازهاي عابرپياده در طراحي خيابان مانند وجود نداشتن پياده‌رو مناسب،‌ پل عابرپياده يا زيرگذر و نور ناكافي در خيابان.

4) طراحي خودرو: رعايت‌نکردن استانداردهاي مربوط به خودروي دوستدار عابرپياده، نداشتن ترمز اتوماتيك ضد برخورد و نداشتن حفاظ مناسب براي سپرها در برخورد با عابر پياده.

5) امدادرساني: اطلاع‌نداشتن به موقع از حادثه، انجام نشدن مراقبت‌هاي‌ پيش‌بيمارستاني و بيمارستاني موثر.


راهکار‌هاي پيشگيري از حوادث عابران

بسياري از موازين براي ايمني عابر پياده وجود دارد. براي اينكه بدانيم چه موازيني در كدام‌يك از جوامع بيشترين تاثير را دارند، بايد بررسي‌هاي ميداني انجام بگيرد. تعدادي از اين موارد چنين است:


راهکار‌هاي مربوط به راننده/راكب

1) كاهش سرعت مجاز: اعمال قانون براي تخطي‌نکردن از سرعت مطمئنه كه در نقاط شهري حداكثر 5 كيلومتر در ساعت و در حواشي مدارس به 30 كيلومتر در ساعت بايد کاهش يابد.

2) استفاده‌نکردن از تلفن‌همراه؛ چه از خود گوشي تلفن، چه از طريق هندزفري: هر دو روش به يك ميزان باعث حواس‌پرتي راننده مي‌شود.

3) استفاده‌نکردن راننده از داروهاي محرك و روانگردان و الكل

4) ترويج فرهنگ احترام به حقوق عابران پياده: براي رانندگان خودرو، راكبان موتورسيكلت و دوچرخه، ترويج اين فرهنگ ضرورت دارد.


راهکارهاي مربوط به عابرپياده

1) اعمال قوانين موثر: ضرورت اعمال قوانيني كه سوء‌مصرف داروهايي كه باعث به هم زدن تعادل در هنگام راه رفتن مي‌شود را منع كند.

2) آموزش عمومي: آموزش براي استفاده از لباس‌هاي روشن يا برچسب‌هاي شبرنگي (شب‌نما) به‌خصوص هنگام شب و هنگام غروب و فجر.

3) ارتقاي فرهنگ رانندگي: ارتقاي فرهنگ استفاده از خطوط عابرپياده و احترام به قوانين راهنمايي و رانندگي براي عابر پياده.


راهکارهاي مربوط به خيابان و معابر

1) جداسازي معابر از يكديگر، ايجاد معابر جداگانه براي استفاده عابر پياده و ديگر استفاده‌كنندگان از راه مانند دوچرخه، خودرو و موتورسيكلت

2) ايجاد سرعت‌گير براي كاهش اجباري سرعت به‌خصوص اطراف مدارس

3) ارتقاي روشنايي معابر به‌خصوص در مسير حركت عابران پياده

4) برداشتن موانعي كه بين ديد عابران پياده و رانندگان خودرو و راكبان موتورسيكلت و دوچرخه قرار مي‌گيرد.

5) ايجاد مناطقي كه فقط عابرپياده حق استفاده از آن را دارد.

6) ايجاد زيرساخت‌هاي لازم براي ايمني كودكان در اطراف مدارس و را‌ه‌هاي منتهي به مدارس


خلاصه اينکه

ايمني عابرپياده يك مسئوليت همگاني و مشترك بين سازمان‌ها با جلب مشاركت جامعه است. هر كدام از كاربران راه‌ها (عابران‌پياده،‌ رانندگان خودرو و راكبان موتورسيكلت و دوچرخه) وظايفي در قبال ايمني عابرپياده دارند كه بايد ايفا كنند. با وجود اين، دولت‌ها نقش بسيار اساسي براي ايمني عابران پياده از طريق قانونگذاري و اعمال قانون،‌ ايجاد زيرساخت‌هاي لازم و استانداردگذاري و نظارت بر استانداردهاي لازم دارند.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.42046s, 19q