علت بروز صرع در 66 درصد موارد، ناشناخته است

۱۳۸۷/۱۱/۰۲ - ۰۹:۳۹ - کد خبر: 14639
علت بروز صرع در 66 درصد موارد، ناشناخته است
صرع يك بيماري مزمن است كه در آن هر از چند گاه حملات غير قابل پيش‌بيني به شكل يا اشكال خاصي ايجاد مي‌شود.

صرع انواع مختلفي دارد كه برحسب چگونگي خصوصيات آن از لحاظ باليني و يا الكتروفيزيولوژيك (كه در نوار مغزي نشان داده مي‌شود)، طبقه‌بندي مي‌شود.

به طور كلي صرع به دو دسته كلي منتشر و موضعي طبقه‌بندي مي‌شود. در هر دسته نيز انواعي از صرع گنجانيده مي‌شوند كه صرع گراندمال (صرع بزرگ)، پتي مال (صرع كوچك)، ميوكلونيك، آتونيك، انواع صرع‌هاي منتشر (كلي) يا ژنراليزه هستند.

وجه مشترك صرع‌هاي منتشر عليرغم علائم باليني متفاوت، تخليه الكتريكي غيرطبيعي از كل قشر مغز در حين حمله مي‌باشد كه در آنها هوشياري فرد مختل مي‌شود.

صرع‌هاي موضعي انواع بسيار متنوع و زيادي دارند. همان گونه كه از نام آنها برمي‌آيد، تخليه الكتريكي غيرطبيعي از يك قسمت خاص قشر مغز مي‌باشد، در اين نوع صرع‌ها بيمار هوشياري خود را از دست نمي‌دهد اما در نوع خاصي از صرع موضعي، كه صرع موضعي مركب (Complex Partial) خوانده مي‌شود، هوشياري نيز به طور گذرا اختلال پيدا مي‌كند و در آن فرد، علائم پيچيده خاصي به نام اتوماتيسم را از خود نشان مي‌دهد.

شيوع صرع در جوامع مختلف بين 5/0 الي يك درصد جمعيت آن جامعه گزارش شده است. صرع در كودكان و كهنسالان بيشتر است و در زنان و مردان تقريباً به يك نسبت ديده مي‌شود.

شيوع علل بروز صرع در سنين مختلف، متفاوت است. مثلاً در سنين كودكي، علل ايديوپاتيك، مادرزادي و عفونت‌ها بسيار شايع‌تر از علل عروقي مغزي هستند. در صورتي كه در كهنسالي شايعترين علت بروز صرع، علل عروقي (سكته مغزي) و سپس بيماري‌هاي تحليل برنده مغزي هستند. عفونت‌ها و ضربه‌هاي مغزي از علل شايع صرع هستند.

به گزارش ایسنا، همان گونه كه از علل صرع برمي‌آيد با برطرف كردن علت زمينه‌اي، درصد قابل توجهي از موارد صرع را مي‌توان درمان كرد يا نياز به داروهاي ضد صرع را كم كرد. ولي در كل مي‌توان گفت كه درمان اصلي صرع (بويژه در انواع ايديوپاتيك) دارويي است.

انواع زيادي از داروهاي ضد صرع وجود دارند و برحسب نوع حملات صرع، سن، جنس، معاينه باليني و پاراكلينيك، هزينه دارو و شرايط خاص فردي، پزشك نوع داروي مناسب براي فرد را انتخاب و تجويز مي‌نمايد.

طول مدت درمان حداقل دو الي سه سال مي‌باشد. نوع و علت صرع، معاينه باليني و يافته‌هاي پاراكلينيك، تعيين كننده مدت زمان درمان مي‌باشند و گاهي ساليان سال و حتي تا آخر عمر نياز به دارودرماني وجود دارد. صرع در 25 الي 30 درصد موارد، مقاوم به درمان دارويي است كه در اين موارد روش‌هاي غيردارويي (جراحي، VNS و ...) بكار گرفته مي‌شود.

وقتي با بيمار حين حمله تشنج مواجه مي‌شويد، چهار نكته اصلي ذيل را بخاطر بسپاريد:

- خونسردي خود را حفظ و زمان تشنج را اندازه‌گيري كنيد. اگر تشنج بيشتر از 5 دقيقه طول كشيد با اورژانس تماس بگيريد و از شلوغ شدن اطراف بيمار جلوگيري كنيد

- تمام وسايل خطرناك همانند ميز و صندلي را از اطراف وي دور و يقه او را شل كنيد. هيچ چيزي حتي هر نوع دارويي را در دهان وي نريزيد

- تا زمان اتمام تشنج در كنار فرد بمانيد و سعي در متوقف كردن تشنج نداشته باشيد

- به محض اتمام تشنج فرد را به پهلو بخوابانيد و زير سر وي متكا يا چيزي نرم قرار دهيد. وقتي فرد هوشياري خود را بدست آورد به وي اطمينان خاطر دهيد.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.19053s, 18q