بايدها و نبايدهاي بلوغ نوجواني

۱۳۹۴/۰۲/۲۲ - ۱۴:۰۰ - کد خبر: 147675

سلامت نیوز: با ساده‌ترين جمله‌ها، مکالمه‌تان را شروع کنيد. به‌طور مثال بگوييد: چه خبر؟، امروز چطور بود؟ يا ناهار خوشمزه بود!؟ همين سؤال‌هاي ساده باعث مي‌شود فرزند شما به‌تدريج شروع به حرف زدن کند و خيلي از مسائل خود را با شما در ميان بگذارد.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از دکتر فرشاد شيباني، متخصص روانشناسي باليني و مدرس دانشگاه در برنامه «خيابان بهبودي» گروه سلامت روان شبكه راديويي سلامت، شايع‌ترين مشکل روانشناختي در دوران نوجواني افسردگي دانست و گفت: با شناخت بيشتر دوره نوجواني توسط والدين و خود نوجوانان مي‌توان از افسردگي پيشگيري کرد. از آنجا که ميل به استقلال طلبي نوجوان به شدت افزايش مي‌يابد و همچنين به دليل آرمان گرايي وي، او بسيار عيب جو شده و مغايرت واقعيت‌ها با ايده آل‌هايش باعث حساسيت، زودرنجي، عصبانيت و سرکشي نوجوان مي‌شوند.

وي "تفكر خودميان‌بيني" را يكي ديگر از ويژگي‌هاي مهم نوجوانان دانست و افزود: نوجوانان بيش از همه درباره خود فكر مي‌كنند و خويشتن را از بالا مي‌بينند! اين خصوصيت از دو عامل مهم تشكيل شده است: تماشاگران خيالي: نوجوان قادر است كه نظر ديگران را درباره خود تصور كند و چون بيش از همه به خود علاقه دارد گمان مي‌كند همه اطرافيانش به او توجه دارند و به هر جزء ظاهر و بدنش به دقت مي‌نگرند! او بيشتر وقت‌ها "روي صحنه نمايش" است، صحنه‌اي كه تماشاچيان خيالي و موهومي زيادي دارد! و به همين خاطر است که به هيچ وجه نبايد از او در حضور ديگران انتقاد يا عيب جويي کنيد؛ و افسانه شخصي: به نظر مي‌رسد بسياري از نوجوانان داستان‌هايي مي‌سازند كه خود، قهرمان اسطوره‌اي آن‌ها هستند!بيشتر اين افسانه‌ها دو جنبه دارد: آن‌ها افراد بي‌همتايي هستند كه كاملاً با مردم دوروبرشان تفاوت دارند. با اين تصور آن‌ها نمي‌توانند باور كنند كه فرد ديگري مي‌تواند احساسات آن‌ها را درك كند. اين تصور آنگاه قوت مي‌گيرد كه فرد مقابل، كوچك‌تر يا بزرگ‌تر از آن‌ها بوده يا جنسيت و نژاد متفاوتي داشته باشد. جنبه ديگر افسانه شخصي بر اين عقيده است كه نوجوان فكر مي‌كند موجودي ابرقدرت است و هيچ‌كس يا هيچ حادثه‌اي نمي‌تواند به او آسيب برساند! بديهي است كه اين تصور، اشتباه و خطرآفرين است. اما رؤياهايي كه نوجوان از موفقيت و پيروزي دارد، او را به اين باور مي‌كشاند كه موقعيت‌هاي غيرواقعي، دست‌يافتني و در اختيار او هستند و او از پس هر کاري بر خواهد آمد. اين موضوع مي‌تواند فرد را به اين باور اشتباه برساند که مي‌تواند مصرف مواد مخدر داشته باشد ولي به دام اعتياد گرفتار نشود.

اين روانشناس بيان كرد: به خاطر داشته باشيد که اغلب ارتباط نوجوانان در سنين بلوغ، کاهش مي‌يابد و اسرارشان را کمتر با والدين خود مطرح مي‌کنند. اين حالت بسيار طبيعي بوده و نبايد با آن مخالفت شود. از طرفي تأثيرپذيري از دوستان افزايش مي‌يابد و نوجوانان بسيار تحت تأثير گروه‌هاي هم سن و سال خود قرار مي¬گيرند. پيدا نکردن زمان و فضايي مناسب براي گفت‌وگو، معمولاً نگراني و دغدغه ذهني والدين نوجواني است که زبان مشترکي با فرزندشان نيافته و در ارتباطات با نوجوانشان دچار مشکل شده‌اند.

وي در ادامه گفت: گاهي آشنا نبودن با نحوه برخورد صحيح با يک نوجوان، باعث مي‌شود والدين فرسنگ‌ها از فرزندشان دور شوند، فاصله‌اي که شايد هرگز نتوان آن را جبران کرد. برقراري ارتباط با نوجوانان مهارتي قابل يادگيري است و والدين به‌راحتي مي‌توانند با کمک گرفتن از تدابير زير گفت‌وگويي بهينه و ثمربخش با نوجوانشان داشته باشند:

گفت‌وگو با نوجوان را با ساده‌ترين جمله‌ها شروع کنيد: با ساده‌ترين جمله‌ها، مکالمه‌تان را شروع کنيد. به‌طور مثال بگوييد: چه خبر؟، امروز چطور بود؟ يا ناهار خوشمزه بود!؟ همين سؤال‌هاي ساده باعث مي‌شود فرزند شما به‌تدريج شروع به حرف زدن کند و خيلي از مسائل خود را با شما در ميان بگذارد.

پيش از گفت‌وگوي اصلي، بسترسازي کنيد: بهتر است پيش از پرداختن به موضوع اصلي، بسترسازي کنيد. به‌طور مثال، در مورد مسائل مهم زندگي نوجوان و يا خانواده توقف کنيد و نظر او را درباره يکي از اتفاقات پيش‌آمده اخير، بخواهيد. سپس به‌تدريج گفت‌وگو را به سمت موضوعي که تمايل داريد هدايت و در مورد آن بحث کنيد. بدين طريق شما خواهيد توانست فضاي دوستانه‌اي را بر روابط خود و نوجوانتان حاکم و او را به گفت‌وگو تشويق کنيد.

گفت‌وگو را با پرسش‌هاي منظوردار شروع نکنيد: اولين قدم براي نتيجه دادن يک بحث، اين است که به شخصيت نوجوانتان احترام بگذاريد. در اين صورت او با شما احساس راحتي و درد دل مي‌کند. بدون هيچ‌گونه سرزنش، انتقاد يا تحقيري و با بيان مثالي ملموس، گفت‌وگو را به سمت صحبت درباره رفتار نامطلوب نوجوانتان هدايت کنيد و نظر او را درباره آن رفتار جويا شويد. اگر مي‌خواهيد بحثي منطقي و نتيجه دار داشته باشيد، بحث را با پرسش‌هاي منظوردار شروع نکنيد.

اگر از نوجوانتان بپرسيد: از صبح تابه‌حال کجا بودي؟ يا بگوييد: معلوم است چه مي‌کني! مي‌خواهي آبروي خودت و ما را ببري! مطمئناً به نتيجه نخواهيد رسيد و چيزي جز پرخاشگري و عصبانيت، پاسخ‌هاي سربالا و دروغ نوجوان، نصيبتان نخواهد شد. بهتر است صحبت‌هاي خود را با سؤال‌هايي کلي آغاز کنيد تا بحث به‌تدريج شروع شود. به‌طور مثال بگوييد: خب، امروز چه‌کارها کردي؟! يا از دوستانت چه خبر؟!

به حرف نوجوانتان گوش کنيد: درصورتي‌که موفق به ارتباط با نوجوانتان شديد، در اين مرحله توصيه مي‌شود تا آنجا که ممکن است اظهارنظر و ديدگاه خود را بيان نکنيد. اجازه دهيد سکان هدايت گفت‌وگو در دست نوجوان باشد. فقط به حرف‌هاي نوجوانتان گوش کنيد. بهتر است هرازگاهي با بيان عباراتي مانند بله يا فهميدم، به او ثابت کنيد که سراپا گوش هستيد يا با پرسش سؤالاتي درباره آنچه گفته است، نظر او را براي ادامه بحث، جلب کنيد و خود نيز به اين اطمينان برسيد که صحبت‌هاي او را درست متوجه شده‌ايد.

از او سؤال کنيد ولي قضاوت نکنيد: هميشه فرض را بر اين بگذاريد که نوجوانتان دليلي منطقي براي انجام کارهاي خود دارد. بدون هيچ جبهه‌گيري و برداشت‌هاي يک‌جانبه، سؤالات خود را بپرسيد و منتظر پاسخ‌هاي قانع‌کننده نوجوان باشيد. اگر قانع نشديد پرسش خود را به طريقي ديگر بيان کنيد و از نوجوان توضيح بيشتري بخواهيد. براي درک و تفهيم بهتر موضوع، سعي کنيد بي‌هيچ غرضي رفتار نوجوان را توصيف کنيد و نظر او را نيز درباره آن موضوع بخواهيد.


نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
3.50078s, 19q