كاهش هورمون ملاتونين يكي از علتهاي كم خوابي است

۱۳۸۸/۰۶/۱۰ - ۱۲:۲۴ - کد خبر: 17095
كاهش هورمون ملاتونين يكي از علتهاي كم خوابي است
كاهش ميزان هورمون ملاتونين يكي از علتهاي عمده بروز بي خوابي در سالمندان است. بررسي‌هاي آماري نشان مي‌دهد: تقريبا نيمي از افراد بالاي 65 سال از اختلالات خواب شكايت دارند. اين افراد جهت به خواب رفتن، نيازمند صرف زمان بيشتري نسبت به سايرين بوده و همچنين اغلب در نيمه‌هاي شب از خواب برخواسته و ديگر به خواب نمي‌روند و يا اينكه مدت زمان زيادي طول مي‌كشد تا مجددا به خواب روند. علاوه بر سالمندان، اختلالات خواب در گروه‌هاي ديگري از جمله مسافران پروازهاي هوايي، خلبانان و ساير افرادي كه بطور مداوم با تغييرات ساعات شبانه روزي در اثر مسافرتهاي هوايي طولاني روبرو بوده و همچنين رانندگان، پرستاران، نگهبانان و افرادي كه عمدتا در شيفتهاي كاري شبانه فعاليت دارند به وفور مشاهده مي‌شود. افزايش سن و بروز تغييرات ناگهاني در ساعات خواب و بيداري، سبب اختلال توليد هورمون ملاتونين در بدن مي‌شود.

اختلالات خواب مي‌تواند علت بسياري از بيماريها باشد. در حقيقت ريشه بسياري از مشكلات و بيماريها را بايد در كيفيت خواب افراد جستجو كرد. بيماريهاي قلبي و عروقي، بيماريهاي مغز و اعصاب مثل سكته‌هاي مغزي، بيماريهاي غدد درون ريز مثل ديابت، بيماريهاي اعصاب و روان مانند افسردگي، بيماريها و مشكلات شغلي مثل كاهش عملكرد و افزايش بروز خطا و سوانح مي‌تواند متاثر از اختلالات خواب بوده يا توسط اين اختلالات تشديد شود.

تحقيقات موثق علمي نشان داده‌اند: ملاتونين، تاثيراتي عالي بر بهبود كيفيت خواب دارد و به كاهش تعداد دفعات بيداري در شب و بهبود كيفيت خواب كمك مي‌كند.

خواب كافي در شب داراي فوايدي از قبيل افزايش قدرت حافظه، افزايش طول عمر و تقويت سيستم ايمني است. ميزان خواب هر فرد متاثر از ساعت بيولوژيكي وي است كه بر اساس ريتم شبانه روزي، بوسيله نور خورشيد تنظيم مي‌شود. نور خورشيد در ترشح يا عدم ترشح هورموني به نام ملاتونين كه در تنظيم سيكل شبانه روزي بدن نقش دارد موثر است.

ملاتونين «هورمون تاريكي» ناميده مي‌شود؛ چرا كه در زمان تاريكي توليد شده و حتي با مقادير كم نور توليد آن متوقف مي‌شود. اين هورمون توسط غده «پينه آل» ترشح شده و در ايجاد و تنظيم ريتم خواب و بيداري در بدن نقش دارد. ساخت اين هورمون بلافاصله بعد از آغاز تاريكي به اوج رسيده و سپس به تدريج در نيمه‌هاي شب كاهش مي‌يابد. در انسان بيشترين ميزان ترشح اين هورمون در بين سنين 1 تا 3 سالگي است كه به تدريج با افزايش سن از ميزان آن كاسته مي‌شود. بطوري كه در يك فرد بالغ اين ميزان در مقايسه با يك كودك تا چندين برابر كاهش مي‌يابد.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.61858s, 18q