نگهداري بيماران رواني در آسايشگاه‌ها، روشي منسوخ شده است

۱۳۸۹/۰۲/۰۴ - ۱۲:۲۲ - کد خبر: 19640
نگهداري بيماران رواني در آسايشگاه‌ها، روشي منسوخ شده است
دکتر سامان توکلي روانپزشک و روان درمانگر در نشست انگ در روانپزشکي که در بيمارستان روزبه برگزار شد، گفت: ما بايد بپذيريم که روان پزشکي فقط در جنون خلاصه نمي شود و شامل شاخه‌هاي ديگري نيز است. در چند دهه گذشته روش هاي درماني مؤثري براي بسياري از اختلالات روان پزشكي به وجود آمده است، اما هم چنان يكي از مسايل مطرح در حوزه سلامت روان آن است كه بسياري از افراد دچار اختلالات روان پزشكي هرگز براي درمان مراجعه نمي كنند يا در صورت مراجعه، درمان خود را به شكل درست و كامل ادامه نمي دهند. مهمترين دليلي كه براي اين موضوع طرح مي شود انگي (stigma) است كه به بيماري‌هاي روانپزشكي زده مي شود.

وي گفت: انگ به دو شكل انگ اجتماعي (public stigma) و انگ به خود (self-stigma) وجود دارد. منظور از انگ اجتماعي نگرش و رفتاريست كه اجتماع و افراد عادي اجتماع نسبت به افراد متعلق به گروهي خاص دارند و منظور از انگ به خود نگرش و رفتاري است كه خود افراد متعلق به اين گروه اجتماعي اعمال مي مي كنند و نتيجه ي پذيرش و دروني سازي (internalization) انگ اجتماعي است. انگ بيماري‌هاي رواني باعث مي شود كه ميزان اشتغال و درآمد در اين بيماران كم تر باشد، از سيستم هاي حمايت اجتماعي محدودتري برخوردار باشند، كيفيت زندگي پايين تري داشته باشند، علايم افسردگي و كاهش اعتماد به نفس را تجربه كنند و براي درمان دير مراجعه كنند.

وي ادامه داد: انگ مسائل مربوط به روان بيماران، روانپزشکان و درمان روانپزشکي را درگير مي کند بنابر اين مواجه با انگ از يک مسير شدني نيست و نيازمند صبر و تغيير رفتار از سوي گروه هاي درگير است. به قدري بايد صبر کرد تا شاهد تغيير رفتار از سوي جامعه باشيم.

توکلي خاطر نشان کرد: بخش عمده اي از ايجاد انگ‌ها مربوط به روانپزشکي است که اگر کمي دقت کنيم در تقسيم بندي که وجود دارد من پزشک و توي بيمار يا نرده هايي که در تمام بيمارستان هاي رواني ديده مي شود و بيماران رواني از همراه و کادر درمان جدا مي کند اين برخوردها حامل پيام بيماري براي فرد بيمار است.

اين روانپزشک ادامه داد: ما در نوع نحوه برخود با بيماران رواني اطلاعات کافي در دست نداريم اگر به بيمار بگوييم بيماري تو با يک فرد ديابتيک هيچ تفاوتي نمي کند نمي دانيم چه پيامدي را در پي خواهد داشت. در اين هنگام است که جاي خالي پژوهش و تحقيقات کافي حس مي شود و بايد بررسي روي انگ جزء اولويت هاي تحقيق باشد.

وي با اشاره به نقش رسانه ها در انگ زدايي گفت: رسانه آيينه اي از نگرش جامعه است که در اين ميان نحوه ارتباط با رسانه و پيشگيري از گسترش انگ اهميت دارد. ما بايد حد انتظار خودمان از رسانه را مشخص کنيم چرا که موضوع رسانه بسيار پيچيده است و با توجه به محدوديت هايي که دارد فردي کاملا آماده و آگاه بايد براي اطلاع رساني انتخاب شود تا اثر منفي داشته باشد.

توکلي در پايان خاطر نشان کرد: ما بايد تفاوت هاي حرفه خودمان با اصحاب رسانه را درک کنيم چرا که رسانه شاخه اي از نظام سلامت نيست و اگر ما درک درستي از وظايف آنها نداشته باشيم قطعا آنها نيز نمي توانند کمکي به ما بکنند. اصحاب رسانه اخبار را با توجه به جذابيت خبري منعکس مي کنند نه بر پايه آموزش دادن.

همچنين دکتر جعفر بوالهري در ادامه اين نشست گفت: نبايد بيماران رواني از سوي جامعه و درمانگران طرد شوند و خدمات سلامت بايد به صورت انساني تري به اين بيماران ارئه شود و سياست سازمان جهاني بهداشت نيز بر تمرکززدايي، انساني کردن ارائه خدمات و در دسترس بودن آنها تاکيد دارد.

وي تصريح کرد: در حال حاضر افزايش تخت بيمارستان هاي رواني حسن نيست چرا که سازمان جهاني بهداشت نيز بر درمان بيماران در محيط نزديک به خانه يا حتي در خانه بيمار تاکيد دارد و به سمت پذيرش بيماران رواني در بيمارستان‌هاي عمومي پيش مي رود. چرا که درمان بيماران رواني به صورت نگهداري آنها در آسايشگاه هاي مخصوص، روشي منسوخ شده است. درمان واقعي بيماران بايد در بسترهاي اجتماعي و خانوادگي اعمال شود و هم زمان با درمان، مورد حمايت هاي اجتماعي واقع شود نه اينکه از جامعه رانده شود.

در ادامه دکتر ابهري روانپزشک و عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران بخش قابل توجه انگ بودن بيماري رواني را منوط به عملکرد روانپزشکان دانست و گفت: مادامي که روانپزشکان حتي حاضر نيستند در تابلوي مطب خود عنوان روانپزشک را درج کنند و به جاي آن از واژه متخصص اعصاب و روان استفاده مي کنند ديگر جايي براي رسانه و افراد جامعه باقي نمي ماند.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.20624s, 18q