گفت و گو با خانواده های دریانوردان جان باخته در حادثه کشتی

۱۳۹۶/۱۰/۲۵ - ۱۶:۱۴ - کد خبر: 235175
گفت و گو با خانواده های دریانوردان جان باخته در حادثه کشتی

سلامت نیوز:نفتکش سانچی 9 روز بعد از آتش‌سوزی غرق شد. خبر کوتاه بود و بهت‌آور اما در کمال ناباوری سرانجام خبر فوت 29 خدمه نفتکش ایرانی تأیید شد و از لحظه تأیید این خبر، امید جایش را به ناامیدی محض داد. حالا بعد از این 9 روز جهنمی دریانوردان ایرانی برای همیشه

به گزارش سلامت نیوز، ایران نوشت: در آغوش دریا آرام گرفته‌اند اما چراغ قهرمانی‌شان تا ابد روشن خواهد ماند.
کمتر از یک روز پیش از امید و چشم‌های منتظر خانواده‌های ملوانان نوشتم؛ از این‌که دل توی دلشان نبود و منتظر خبرهای خوش بودند اما دیروز بار سنگین غبار غم بالاخره کار خودش را کرد و روی ساختمان شماره2 شرکت نفتکش ایرانی سایه افکند. در ساختمان شماره دو نفتکش ایران همه چیز حال و هوای مجلس ترحیم را دارد. مردم می‌آیند و به عزادارها تسلیت می‌گویند. مادران و همسران زیر لب عزیزان‌شان را صدا می‌کنند. شیون‌های مادر «ساقی فعال» تنها بانوی کشتی سانچی از اتاق گوشه سمت راست به گوش می‌رسد. زن گریه می‌کند و مدام تیم امداد و نجات چینی را مقصر می داند و ناسزا می‌گوید: «هشت روز عزیزان‌مان را صدا کردیم؟ نوشدارو بعد از مرگ سهراب چه فایده‌ای برای ما دارد؟ باورتان می‌شود داماد من دو میلیون و 900 هزار تومان حقوق می‌گرفت؟ به ما امید دادند حالا چه خاکی بر سرمان کنیم.»


پدر ساقی از آن طرف ادامه حرف‌های بریده بریده زنش را می‌گیرد و می‌گوید: «بنویس دخترم عروس دریا شد. بنویس این بار دوم است که بخاطر داغ فرزند به سوگ می‌نشینم. دو سال پیش هم پسرم بخاطر افسردگی به زندگی‌اش پایان داد. بنویس از اول باید می گفتند که خدمه جان باخته‌اند.»
پدر ساقی با گوشه دستمالش اشک چشم‌هایش را پاک می‌کند: «ساقی را 28 روز پیش دیدم همان روز حادثه هم تلفن زد. آنتن نداشت گفت فردا رسیدند کره جنوبی زنگ می‌زند. ما تا دیشب امید داشتیم.امیدمان قطع شد.»
کمی آن‌طرف پدر حسین جهانی و پدر شوهر «ساقی فعال» مات و مبهوت روی صندلی نشسته است. اندوه در عمق چشم‌هایش نفوذ کرده با این حال به خودش مسلط است و خانواده عروسش را دلداری می‌دهد: «من برای قهرمانم ناراحت نیستم. خبر فوت‌شان را صبح از تلویزیون شنیدیم از اول هم پیدا بود حدس می‌زدم جای امیدی برای زنده ماندشان نیست. تصاعد گازهای سمی و شدت انفجار را می‌دانستم حتی به مادرش هم گفتم خودش را برای هر خبری آماده کند.»


ملوانان، کاپیتان‌ها، سرمهندس‌های دریایی، دریانوردها و همسران و فرزندان خدمه‌های سایر کشتی‌های ایرانی برای همدردی با خانواده‌های نفتکش سانچی
به ساختمان نفتکش در خیابان آفریقا آمده‌اند. آنها حرف‌های زیادی دارند. همسران و پدران بیشتر این خانواده‌ها ماه‌هاست روی کشتی در دریا هستند. ترس، نگرانی و دلهره بیشتر از قبل به وجودشان چنگ زده است. همسر یکی از کاپیتان‌های کشتی می‌گوید: این خدمه‌ها 32 نفر نبودند اینها 80 میلیون نفرند، چرخ اقتصاد مملکت را همین دریانوردان نفتکش می‌چرخانند. همسرم روی کشتی است اگر مشابه همین اتفاق برای شان بیفتد باید
چه کنم؟»


او در ادامه حرف‌هایش از این‌که دریانوردی جزو مشاغل سخت نیست گلایه می‌کند: «مجلس هنوز تصویب نکرده که دریانوردی جزو مشاغل سخت و زیان‌آور شود. بیشتر این خدمه‌ها ماهی یک و نیم تا 2 و نیم میلیون تومان حقوق دارند.»
کمی آن‌سوتر یکی از افسران دریایی می‌گوید: «خانم بنویس چرا رفتند جعبه سیاه را بیاورند چرا جنازه‌ها را نیاوردند. ما با چه اطمینانی دیگر روی کشتی برویم؟ نقطه انفجار میعانات گازی منفی 18 درجه است یعنی
در سردترین دما منفجر می‌شود چرا پرسنل ایرانی را در نیافتند؟ چینی‌ها قصور داشته اند. مملکت نفت نداشته باشد می‌خوابد. نوک پیکان اقتصاد کشور سکان نفتکش است. مردم باید بدانند اینها چه کسی بودند. جالب است بدانید افسر دوم کشتی ماهی 3 میلیون تومان حقوق می‌گیرد.»


یکی دیگر از سرمهندس‌های کشتی نفتکش به سختی‌های تحصیل و رتبه بندی دریانوردان اشاره می‌کند: خدمه‌های 23 ساله کشتی سانچی همگی مدرک لیسانس داشتند. دانشجو‌ها به اصطلاح بعد از آن‌که «کدت» شدند به دریا می‌روند. بعد برای هر کدام از مراحل افسر دوم، افسر سوم و افسر اول باید امتحان بدهند 3 سال بعد با طی دوره‌های سخت روی کشتی رتبه می‌گیرند. با این حال حقوق‌شان یک هشتم همتاهای بین‌المللی‌شان است. امریکایی‌ها و اروپایی‌ها می‌دانند ایران چه دریانوردانی تربیت کرده آنها قدر این خدمه‌ها را می‌دانند چون کار کشتی‌های ایرانی خیلی سخت‌تر از کشتی‌های اروپایی است. دو تا از خدمه‌های سانچی نیروی پیمانکاری بودند اینها زمانی که در خشکی هستند همان حقوق یک میلیون تومانی شان را هم نمی‌گیرند.»
محمود سرلکی سر ملوان کشتی 58 سال دارد و دو سال دیگر هم باید دریا برود: «یکی از ملوانان سانچی همدوره‌ای من در دوران جنگ بود اینها گلوگاه‌های مملکت بودند و همتای شان پیدا نمی‌شود. همه خدمه‌ها آموزش‌های لازم را دیده بودند اما اتفاق نادری رخ داد حجم زیاد آتش‌سوزی فرصت
هرعکس‌العملی را از خدمه گرفته است.»


این سرملوان که 9 ماه و 6 روز دریا بوده است، می‌گوید: نفتکش سانچی خطرناک‌ترین محموله را حمل می‌کرد. آنقدر حجم میعانات داخل نفتکش زیاد بود که با کمترین انفجار می‌سوزد. آتش فرصت فرار نداده است. شایعات و حرف‌ها زیاد است یکسری می‌گویند کشتی کریستال یخ‌شکن بوده برای همین این حجم از نفتکش را صدمه زده است. عده‌ای هم می‌گویند همان موقع برخورد منفجر شده و برخی هم می‌گویند کشتی کریستال عقب رفته و از جرقه آن سانچی منفجر شده است.»
سرلکی در پاسخ به این‌که آیا بعد از دیدن تصاویر منتشر شده از سانچی احتمال می‌داد که خدمه‌ها زنده‌اند یا خیر؟ توضیح می‌دهد: «فقط یک نقطه از کشتی را مطمئن بودم امن است بالای سکان سرملوان کشتی اتاقکی بود امید داشتم سرملوان خدمه‌ها را به این اتاقک دو در سه متری هدایت کند. قبلاً از من پرسیده بود بهترین نقطه کشتی برای پناه گرفتن در چنین مواقعی کجا هست؟»


نظر این سرملوان درباره این امکان که آیا خدمه‌ها در مواقع بحران اینچنینی می‌توانند در موتور خانه پناه بگیرند؟ می‌گوید: «این اتفاق نمی‌افتاد. موتورخانه بالای 55 درجه گرما دارد. آن حجم از آتش روی ساختمان کشتی به کسی فرصت نمی‌داد 130 پله کوچک فلزی را تا موتور خانه پایین بروند. کشتی موقع حادثه روی ums یعنی حالت خودکار بوده به هیچ عنوان کسی بعد از ساعت کاری در موتورخانه نمی‌ماند فقط «واچ من»‌ها به محض هشدار سریع به موتورخانه می‌روند.»
خانواده‌های 29 خدمه نفتکش سانچی حداقل انتظاری که دارند این‌که پیکرهای عزیزان‌شان را تحویل بگیرند. هنوز هیچ کسی به آنها درباره تحویل اجساد چیزی نگفته است. یکی از سرملوانان بازنشسته کشتی حرف‌های دیگری هم می‌زند و ادعاهای جدیدی مطرح می‌کند: «احتمالش کمتر از یک درصد است. گوشت جسدها به میله‌های آهنی چسبیده و زیر دریا مدفون می‌شوند. اگر کمک می‌کردند شاید زنده می‌ماندند. سهل‌انگاری از چین بود برای امدادرسانی همکاری مناسبی نکردند. 4 نفر وارد کشتی شده و 5 تا پله بالا رفته‌اند و جعبه سیاه را بیرون آورده‌اند اما موتورخانه نرفته‌اند. موتورخانه 5 تا در دارد. در تصاویر نگاه کنید پشت «بسکت»‌هایی که جنازه‌های قبلی پیدا شده در موتور خانه است تیم‌های امدادی اصلاً نگاه نکردند. فقط می‌خواستند جعبه سیاه را بیاورند که همه شواهد مخدوش شود. برای همین هم اجازه نمی‌دهند با خدمه کشتی کریستال حرف بزنند.»


یکی از کاپیتان‌ها اهمال چینی‌ها را در خاموش کردن شعله‌های آتش علت جان باختن ملوانان می‌داند: «چینی‌ها فقط در ساعت کاری آتش‌خوار را روشن می‌کردند شب تا صبح سانچی جرقه می‌زد و شعله ور‌تر می‌شد. اگر شبانه‌روز آتش‌خوار کار می‌کرد می‌شد کاری کرد.»
ذاکر فر سرکاپیتان در ادامه حرف‌های سرملوانان می‌گوید: اولاً این‌که می‌گویند چرا وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی نتوانسته برود از خدمه‌چینی بازجویی کند باید توجه داشت که حتی اگر رئیس جمهوری هم می‌رفت اجازه نداشت خدمه‌های چینی را بازجویی کند. فقط وکیل شرکت‌هایی که این کشتی‌ها را بیمه کرده‌اند می‌توانند از خدمه‌ها بازجویی کنند. چینی‌ها طبق قانون عمل کردند.
او با بیان این‌که در هیچ کدام از مانور‌ها پناه گرفتن در موتورخانه‌ها به خدمه آموزش داده نمی‌شود، می‌گوید: قانون کشتی این است.
هیچ ملوانی نمی‌تواند صحنه را ترک کند مگر این‌که جان افراد خود کشتی در خطر باشد این قانون جهانی است. مقصر را من و شما نمی‌توانیم تشخیص دهیم.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.25217s, 18q