حمام گرم يک تست تشخيصي براي بيماري ام‌اس

۱۳۹۷/۰۴/۲۸ - ۱۲:۳۸ - کد خبر: 248814
حمام گرم يک تست تشخيصي براي بيماري ام‌اس

سلامت نیوز:به سفيدي‌هاي نقش‌بسته بر دوش آب مي‌نگرم. دستم را زير آب مي‌گيرم؛ سرد سرد است. سرم را به‌تنهايي زير آن مي‌گيرم.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از شرق ،آب ولرم به چاه آب هدايت مي‌شود، گرم نيست، اصلا گرم نيست، داغ داغ است؛ مثل آفتاب ظهر قله! مي‌دانم که براي سال‌ها، چيزي شبيه همين «حمام گرم» يک تست تشخيصي براي بيماري «ام‌اس» بوده است؛ يعني همان چيزي که ماه‌ها و سال‌هاي زيادي بر من حرام بوده است. کسي در ذهنم مي‌خندد؛ «بر من حرام باد تپش‌هاي قلب شاد!» به کسي مي‌انديشم.

به پسر بيماري هم‌سن و سال در دزفول. به گرماي لمس‌آور تنفس در ريه‌هاي او. به تنهايي‌ها و ناله‌هايش. به نايستادن‌هايش. به تنهايي و ابهام آينده‌اش. خشم در رگ‌هايم جاري مي‌شود از اين «وضعیت». نمي‌شود، نمي‌شود که بشود.

«دوش آب گرم ممنوع!» چشم‌هاي پزشک در مقابل ذهنم روشن مي‌شود. دندان‌هايم بر هم مي‌لغزد. آب گرم را تا انتها باز مي‌کنم. يک‌باره زير آن مي‌ايستم. همه تن گرم مي‌شوم، در حسرت يک حمام گرم! پزشکان پيش از اين، فرد مشکوک به بيماري «ام‌اس» را در داخل يک مخزن حاوي آب داغ فرومي‌کردند و در‌صورتي‌که علائم بيماري بدتر شد، مشاهده مي‌کردند، «ام‌اس» را تشخيص مي‌دادند. ستون فقرات آرام مي‌شود، تن زنده مي‌شود. اما همه شادي‌ها و احيا چند لحظه بيشتر طول نمي‌کشد. چند دقيقه هم دل خوش نمي‌شود، بدن داغ مي‌شود. پاها سست، چيزي در دستانم حرکت مي‌کند.

زير پوستم مي‌خزد. خود را نشسته روي زمين مي‌يابم. بي‌جان، ناتوان و سِر. شير آب را مي‌بندم، راهي نيست. ناچار آب سرد را باز مي‌کنم. ثانيه‌ها مي‌گذرد و دقيقه‌ها. آرام مي‌شوم. کمي توان به جان باز مي‌گردد، برمي‌خيزم. داستان تکراري حسرت براي يک دوش آب گرم تکرار مي‌شود. تابستان است و دردسرهايش. تابستان است و ناتواني‌هايش.

تابستان است و گرما و گرما و گرما. بسياري از مبتلايان به «ام‌اس» در مواجهه با هواي بسيار گرم يا مرطوب، بي‌جان مي‌شوند و عصبي. پرخاش مي‌کنند و دنبال رهايي مي‌روند. رها مي‌شوند و توان ايستادن ندارند؛ يعني علائم بيماري تشديد مي‌شود.

دردسرهاي ناشي از گرما فقط به تابستان ربط ندارد. چله زمستان هم اگر تب کنيم، امان مي‌برد. عفونت هم بالا رود، بايد سريع کنترل شود تا تب علائم را تشديد نکند. افزايش درجه حرارت اندک تب هم سبب مي‌شود که فيبرهاي عصبي که از قبل پوشش ميلين خود را از دست داده‌اند، در هدايت پيام‌هاي عصبي بيشتر از قبل دچار مشکل شوند. حمام آفتاب، سونا، ورزش و حمام‌کردن با آب داغ نيز همين اثر را دارد.

روي تخت دراز مي‌کشم، به سقف نگاه مي‌کنم. گوشواره‌هاي چراغ آويز تار به‌نظر می‌رسند. توان برخواستن ندارم. چشم‌هايم را مي‌بندم. مي‌دانم کمي که بگذرد، علائم مي‌روند و من را رها مي‌کنند.

اينها نشانه حمله جدي يا فعاليت بيماري نيستند. به زحمت برمي‌خيزم. کولر را روشن مي‌کنم. تهويه بهتر علائم را کمتر مي‌کند. بايد لباس‌هاي سبک و روشن پوشيد. شربت خنک مي‌نوشم، زمان ورزش هم بايد دائم آب خورد و قبل و بعد از ورزش بدن خود را خنک کرد. جليقه‌هاي خنک‌کننده هم مي‌توانند راه‌حل ساده و رايج باشند.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.79893s, 19q