بی‌تحركی، مرگ بیماران پیوند كلیوی را جلو می‌اندازد

۱۳۹۰/۰۱/۱۴ - ۱۳:۲۸ - کد خبر: 25869
سلامت نیوز :نتایج یك مطالعه جدید نشان داده است كه فعالیت اندك و تحرك بدنی كم، خطر مرگ زودهنگام را در بیمارانی كه پیوند كلیه داشته‌اند، افزایش می‌دهد.

به گزارش ایسنا، این نتایج تاكید می‌كنند كه بیماران پیوند كلیه برای پیشگیری از مرگ زودرس نیاز به ورزش كردن و فعالیت بدنی دارند. تاكنون در هیچ یك از مطالعات قبلی بررسی نشده بود كه فعالیت بدنی كم در بیماران دریافت كننده كلیه پیوندی چه تاثیری می‌تواند بر روی خطر مرگ زودرس ناشی از امراض قلبی یا بیماری‌های دیگر در این افراد داشته باشد.

به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، حفظ سلامت قلب برای این بیماران به ویژه‌ حائز اهمیت است چرا كه دریافت كنندگان كلیه پیوندی، چهار تا شش برابر بیشتر در معرض خطر مرگ ناشی از مشكلات و ناراحتی‌های قلبی و عروقی در مقایسه با سایر افراد جامعه هستند.

دكتر «دورین زلی» از مركز پزشكی دانشگاهی «گرونینگن» در هلند و دستیاران وی برای دستیابی به این نتایج بر روی وضعیت سلامت 540 بیمار پیوند كلیوی بین سال‌های 2001 تا 2003 میلادی مطالعه كرده و آزمایشات گوناگونی انجام دادند.

در این مطالعات، وضعیت تحرك و فعالیت بدنی این افراد از طریق پرسشنامه و آمار ثبت شده آن‌ها در مورد میزان مرگ و میرشان تا ماه اوت سال 2007 میلادی ارزیابی شد.

با توجه به دستورالعمل‌های ارائه شده در مورد حداقل نیاز این افراد به فعالیت بدنی، 48 درصد یعنی 260 نفر از آن‌ها به معیارهای تعیین شده از این نظر نرسیدند و 6/14 درصد یعنی 79 نفر دیگر نیز به طور كامل بی‌تحرك و غیر فعال بودند. در طول این دوره تحقیقاتی، 81 بیمار جان خود را از دست دادند كه این تعداد 37 نفر بر اثر مشكلات و بیماری‌های قلبی تلف شدند.

محققان نتیجه گرفتند كه هر چه میزان فعالیت بدنی بیماران كمتر باشد به همان نسبت احتمال خطر مرگ در آن‌ها افزایش پیدا می‌كند.

بررسی‌ها نشان داد نرخ مرگ و میر ناشی از مشكلات قلبی و عروقی در بیماران بدون تحرك، كم تحرك و فعال به ترتیب 7/11 درصد، 2/7 درصد و 7/1 درصد است. همچنین مرگ و میر ناشی از عوامل دیگر در این سه گروه به ترتیب 4/24 درصد، 15 درصد و 6/5 درصد برآورد شده است.

متخصصان به این نتیجه رسیده‌اند كه به طور كلی افرادی كه بیمارتر هستند كمتر ورزش می‌كنند و احتمال خطر مرگ در آن‌ها به مراتب بیشتر است.

این مطالعه در مجله كلینیكی انجمن نفرولوژی آمریكا به چاپ رسیده است.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.40529s, 18q