شیطنت های دوران كودكی فرزندان خود را جدی بگیرید

۱۳۹۰/۰۴/۰۱ - ۱۳:۲۳ - کد خبر: 29496
سلامت نیوز :روانپزشك بالینی گفت: شیطنت های بیش از اندازه دوران كودكی، ممكن است از نشانه های اختلال پیش فعالی (AD-HD) باشد، بنابر این والدین باید این نوع شیطنت ها را جدی بگیرند.
 
شمس الدین كهانی در گفت و گو با ایرنا افزود: اختلال پیش فعالی (AD-HD) از نظر جنسی در پسران پنج تا هفت برابر بیشتر از دختران است.
وی اضافه كرد: اختلال پیش فعالی AD-HD شامل كم توجهی و یا پرتحركی این دسته از كودكان است كه این نوع اختلال در دوران كودكی بروز می كند.
كهانی با بیان اینكه این اختلال حدود سه تا پنج درصد كودكان را شامل می شود، گفت: با مطالعات انجام شده این نوع اختلال در فرزند نخست خانواده بیشتر دیده شده است.
كهانی با اشاره به اینكه این اختلال به سه شكل خود را نشان می دهد، افزود: این اختلال به شكل های پرتحركی، عدم تمركز و یا تلفیقی از این دو خود را نشان می دهد.
این روانپزشك بالینی با بیان اینكه این اختلال به پیش از تولد، دوران بارداری و یا حین زایمان برمی گردد، گفت: عوامل پیش از تولد عمدتا وراثتی و ژنتیكی است.
وی اضافه كرد: عوامل دوران بارداری به محرومیت های دوران بارداری بر می گردد كه بر روی مغز جنین تاثیر گذار خواهد بود مثل استفاده از داروهای غیر مجاز و یا تروما(تصادفی) و ضربه ای كه به مادر وارد می شود.
كهانی افزود: عوامل حین زایمان نیز ناشی از زایمان های سخت و فشارهایی كه به جمجه نوزاد وارد می شود، است.
وی با بیان اینكه در گذشته به این اختلال، اختلال جزئی مغزی می گفتند، افزود: به كودكانی كه به این اختلال دچار هستند، بچه های دشوار نیز گفته می شود.
كهانی با اشاره به نشانه های این بیماری، گفت: برخی از كودكان پیش فعال در دوران نوزادی بسیار گریه می كنند، البته تشخیص اصلی این بیماری در سنین چهار یا پنج سالگی است كه كودك حركات اضافه بسیاری از خود نشان می دهد و انرژی بسیار بالایی در انجام حركات داشته و دچار كم خوابی شبانه است.
این روانپزشك بالینی اضافه كرد: در این نوع اختلال، كودك بی قرار است و نمی تواند یك جا بنشیند، مدام در حال جست و خیز است، از سوی دیگر ممكن است حركات تكراری از آنان سر بزند كه اطرافیان را كلافه كند.
كهانی افزود: كودكانی كه از نوع اختلال پیش فعالی كم توجهی و كم تمركزی هستند، از انجام یك فعالیت به صورت مستمر عاجز هستند و نمی توانند كاری را به پایان برسانند به همین دلیل گفته می شود اختلال پیش فعالی در دوران مدرسه قابل تشخیص است چرا كه مدرسه مكانی است كه فعالیت های مستمر دانش آموزان در این مكان سنجیده می شود.
كهانی با بیان اینكه كودكان پیش فعال كم تمركز، بیشتر از 10 یا 15 دقیقه نمی توانند تمركز كنند، گفت: در كنار اختلال پیش فعالی، كودك به تدریج به اختلالات حركتی از جمله وسواس و یا تیك مبتلا می شود كه البته این اختلالات غیر ارادی است و بیشتر در نواحی صورت از جمله دهان، لب، چشم و ابرو دیده می شود.
وی اضافه كرد: اختلال وسواس نیز به شكل های مختلفی از جمله استفاده بیش از اندازه از پاكن و یا استفاده نكردن از سرویس بهداشتی مدرسه خود را نشان می دهد این اختلال در حالی در كودكان پیش فعال ایجاد می شود كه از خصوصیات اختلال پیش فعالی، بی نظمی است.
كهانی با اشاره به اینكه یكی از دلایل شیوع این نوع اختلال در نسل های جدید، زندگی آپارتمان نشینی است، گفت: در گذشته فضاها به گونه ای گسترده بود كه كودك انرژی خود را در محیط های گسترده تخلیه می كرد اما امروزه در ساختمان های كوچك و آپارتمان نشینی چنین امكانی وجود ندارد.
كهانی به راه های درمان این اختلال اشاره كرد و گفت: درمان این اختلال از طریق سه روش مداخلات فیزیكی و دارویی، درمان های غیر دارویی از طریق اصلاح رفتار و درمان از طریق آموزش امكان پذیر است.
وی اضافه كرد: درمان از طریق آموزش باید از طریق روانشناسان بالینی صورت گیرد چرا كه برخی از والدین با دیدن رفتارهایی از سوی كودكانشان كه درواقع این رفتارها نشانه های اختلال پیش فعالی است، گمان می كنند كه فرزندشان با آن ها لج بازی می كند.
كهانی اضافه كرد: برخوردهای ناشایست والدین با این دسته از كودكان، آن ها را مستعد اختلالات انفرادی و رفتاری و همچنین افسردگی می كند چرا كه آن ها به دلیل نوع رفتارهایشان، روابط بین فردی مناسبی ندارند و نمی توانند به قواعد بازی با بچه ها عمل كنند به همین دلیل فشار از سوی خانواده و مدرسه، آن ها را بیشتر دچار مشكل خواهد كرد.
كهانی تاكید كرد، مطالعات نشان داده است چنانچه در كودكی این اختلال درمان نشود، در بزرگسالی فرد مستعد استفاده از مواد مخدر و رفتارهای بزهكارانه خواهد بود.
وی اضافه كرد: البته برخی از روانپزشكان معتقدند كه یك سوم از افرادی كه دچار این اختلال هستند خود به خود درمان می شوند اما چه تضمینی وجود دارد كه فرد مبتلا جز آن یك سوم باشد بنابراین به والدین توصیه می شود برای تشخیص و درمان این اختلال با یك روانشناس بالینی یا مشاوره مشورت كنند.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
0.15235s, 18q