انواع عفونت گوش

۱۳۹۰/۰۹/۲۷ - ۱۵:۵۸ - کد خبر: 38355
سلامت نیوز: دستگاه شنوایی انسان از سه بخش گوش بیرونی ، میانی ودرونی تشکیل شده است.گوش بیرونی که به چشم دیده می شود ، شامل پرده گوش ومجرای گوش ولاله گوش است وارتعاشات اصوات را می گیرد وبه پرده صماخ انتقال می دهد. گوش درونی در ارتباط با مغز واعصاب شنوایی است. گوش میانی شامل صندوق صماخ واستخوانچه های چکشی ، سندانی ورکابی است وبه واسطه استخوانها ارتعاشات اصوات را به گوش درونی منتقل می کند که از آنجا به وسیله عصب شنوایی به مغز منتقل خواهد شد.

1.عفونت گوش بیرونی
عفونت گوش خارجی در افراد شناگر وکارگرانی که در کارگاههایی کار می کنند که دارای براده های منتشر در هوا هستند، شایعتر است. اما بیشتر مردم به علت عدم مراقبتهای لازم، در بخشی از زندگی خود ممکن است به عفونت گوش دچار شوند. علت عفونت گوش هم می تواند از منشا باکتریایی، ویروسی ویا قارچی باشد.

علائم بالینی در عفونت گوش خارجی
شامل احساس درد گوش ویا اطراف مجرای گوش، تب ، احساس ناخوشی ، التهاب غدد لنفاوی اطراف گوش واختلال شنوایی به صورت خفیف وخارش وسوزش در گوش است. افرادی که در استخر های عمومی واماکن نامساعد شنا می کنند ویا به ابزارهای دستی مجرای گوش را تحریک می کنند بیشتر در معرض خطر عفونت گوش خارجی هستند.

درمان عفونت گوش خارجی
برای درمان عفونت گوش خارجی باید از آنتی بیوتیک مناسب استفاده شود مثلاً سفالکسین یا آمپی سیلین و یا یسپروفلوکساسیلین با قطره های ضد التهاب وآنتی بیوتیک.

تخلیه ترشحات چربی وعفونت یافته مجرای گوش بیرونی از طریق شستشوی گوش نیز در برخی موارد مفیداست. در صورتی که فرد بیمار دچار زونای گوش شده باشد باید بیشتر دقت کند واز داروهایی چون آسیکلوویر ویا کورتن ، طبق دستور پزشک معالج استفاده شود. زیرا بیماری زونا سبب فلج عصب صوتی شده واختلالات شنوایی وتعادلی ایجاد می کند.

2.عفونت گوش میانی
عفونت گوش میانی تا حدی خطرناکتر از گوش بیرونی است زیرا می تواند سبب پارگی پرده صماخ شده که به کری می انجامد ویا اینکه عفونت حاصله به طرف گوش داخلی ومغز منتقل شود.

علائم بالینی در عفونت گوش میانی
تب ولرز،درد شدید وضرباندار درگوش به ویژه در شبها،کاهش شنوایی وخروج ترشحات زرد یا متمایل به سیاه از گوش، پارگی پرده صماخ از علائم مشخصه عفونت گوش میانی است.

عفونت گوش میانی هم می تواند از راه لوله استاش باشد واز راه عفونت گلو به گوش راه یابد ویا از راه خون ( در سرخک ، مخملک ، تیفوس و عفونت خون ) ویا از طریق دستکاری مجرای گوش بیرونی توسط فرد بیمار رخ می دهد. عفونت در گوش میانی نیز می تواند با منشأ باکتریایی ( مانند استافیلوکوک ویا پنوموکوک ویا هموفیلوس آنفلوآنزا ) وهم ویروسی ویا قارچی باشد.

درمان عفونت گوش میانی
از طریق آنتی بیوتیک ( پس از آنتی بیوگرام از ترشحات گوش ) وقطره های گوش ومسکن می توان به درمان آن پرداخت. در صورتی که استخوانچه های گوش میانی دچار عفونت شوند( ماستوئیدیت ) در نتیجه خروج ترشحات چرکی بدبو از مجرای گوش به همراه کاهش شنوایی رخ می دهد که برای درمان با چرک خشک کن ( آنتی بیوتیک ) ودر بیشتر موارد جراحی ضرورت دارد.(کوآموکسی کلاو ، سفیکسیم ، آزیترومایسین)

3.عفونت گوش درونی
عفونت گوش درونی بیشتر مربوط می شود به اختلالات دهلیزی وحلزونی همراه گوش داخلی با اختلالات تعادل وشنوایی که بسیار تخصصی است.

پیشگیری از عفونت گوش بیرونی ومیانی
برای پیشگیری از عفونت گوش بیرونی ، هنگام استفاده از وان، ویا هنگام شنا کردن باید پنبه آغشته به وازلین ویا گوشی خاصی که در داروخانه ها موجود است در داخل گوش گذاشت.از دستکاری داخل مجرای گوش که معمولاً در بیشتر مردم با چوب کبریت ویا گوش پاک کن صورت می گیرد جداً بپرهیزید. در صورتی که علائمی از خارش یا سوزش در مجرای گوش مشاهده می کنید ویا کاهش شنوایی دارید به پزشک مراجعه کنید.

گاهی ترشحات چربی گوش در اثر دستکاریها بسیار زیاد شده ومجرای گوش بیرونی را می بندد واگر شستشوی گوش صورت نگیرد ویا به وسیله خاصی ترشحات از گوش خارج نشود سبب کری شده وپرده گوش نیز پاره می شود.

در صورت بروز عفونتهای گلو وسینوزیت هر چه سریعتر آنها را درمان کنید زیرا عفونتهای لوزه وسینوسها از ناحیه گلو توسط مجرای شیپور استاش به گوش میانی رفته وسبب عفونت حاد یا مزمن می شوند.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.46388s, 18q