بازگشت به زندگي، با لبخند

۱۳۹۲/۰۹/۲۶ - ۱۵:۳۶ - کد خبر: 89528
بازگشت به زندگي، با لبخند

طرح جديد شما چيست؟
طرح جديد يا طرح‌هاي جديد؟! بايد بگويم چند طرح به موازات هم پيش مي‌روند؛ طرح‌هاي جديدي كه به واسطه ابداع دستگاهي، كنترل ادرار و مدفوع و سيستم تناسلي را امكان‌پذير مي‌كند و در واقع ضمن رفع مشكل كنترل ادرار و مدفوع بيماران قطع نخاع، امكان برقراري روابط جنسي طبيعي در آنها فراهم مي‌شود.

البته در ايران، طي 6 ماه آينده و پس از اقدامات لجستيكي اين جراحي در ايران امكان‌پذير خواهد شد، زيرا انجام اين كار، احتياج به بيماريابي و تست آنها دارد و در حقيقت اولين عمل جراحي، از نظر زماني 6 ماه ديگر در ايران انجام خواهد شد.

اين طرح چطور موجب بهبود كيفيت زندگي بيماران مي‌شود؟
اين جراحي بر روي بيماران قطع نخاعي كه مشكل آنها در اثر سانحه يا در اثر بيماري‌هايي كه نخاع را تحت فشار قرار مي‌دهد، ايجاد شده، انجام مي‌شود و با توجه به محدوديت‌هايي كه اين بيماران دارند، مشكلات فكري، روحي و جسمي در آنها به‌وجود مي‌آيد كه روابط اجتماعي اين افراد را نيز تحت تأ‌ثير قرار خواهد داد و ايجاد معضل مي‌كند.

در واقع همين‌كه اين بيماران به دليل اختلالات حسي و حركتي، روي صندلي چرخ‌دار مي‌نشينند، معضلي است اما دسته‌اي از اين افراد كه سابقه طولاني‌تري دارند، به‌گونه‌اي با اين مشكل كنار آمده‌اند و كيفيت زندگي به دليل محدوديت در حركت مختل نمي‌شود. اما آنها مشكل ديگري دارند و آن عدم كنترل ادرار و مدفوع در اين بيماران است كه آنها را تحت فشار روحي مي‌گذارد.

اين موضوع در جامعه ما اهميت بيشتري دارد چرا كه ما هنوز در جامعه‌اي زندگي مي‌كنيم كه درگير ملاحظات و تعارفات اجتماعي است و به عنوان مثال، مسائلي مثل ديدن يك فرد با كيسه ادرار در خيابان براي ما جا نيافتاده است در حالي‌ كه اگر دريك كشور ديگريك نفر با كيسه ادرار در خيابان راه برود يا كيسه ادرارش به كنار صندلي چرخ‌دارش متصل باشد، كسي نگاه نمي‌كند، اما ما در ايران در اين‌ زمينه‌ها، خيلي بيشتر تابو داريم و اين موضوع، رنج بزرگي را هم براي بيماران به دنبال دارد.

احتمالاً مسئله ديگر اين است كه برخي از اين بيماران، افراد جواني هستند كه آينده را در پيش رو دارند و مشكلات جنسي، محدوديت‌هاي زيادي براي آنها به‌وجود مي‌آورد.
بله، در اين شرايط، ما با استفاده از پيشرفت‌هاي علمي به اين نتيجه رسيديم كه اگر بخواهيم در رابطه با كارهاي تحقيقاتي صحبت كنيم كه منجر به پيوند عصب شود و سلسله اعصاب مركزي مورد جراحي قرار گيرد يا كارهايي از اين دست، زمان بسيار زيادي لازم است و در واقع ما فعلاً كيلومترها از اين مسئله دور هستيم، پس با ابداع دستگاهي، درمان مقطعي انجام داديم.

اين فاصله را با درمان قطعي داريم؟
نه، درمان قطعي كه امكان‌پذير نيست. اين مورد در رابطه با درمان، حتي از نوع نسبي آن است، بنابراين روي آن اصلاً نمي‌توانيم حساب كنيم. ولي در همين شرايط اگر پاتوفيزيولوژي بيماري را در نظر بگيريم، مي‌بينيم كه در يك مرحله‌اي كه قطع نخاع پيش آمده، مي‌توان با استفاده از امواج الكترونيكي بين دو نقطه از اعصاب كه ارتباطشان قطع شده، به شكل يك پل ارتباط برقرار كرد. در حقيقت ما با خودمان گفتيم چرا از اين امكان بهره نگيريم، چرا كه ما مي‌توانيم خطي از سلسله اعصاب را به‌صورت يك پل دور بزنيم.

در واقع بين دو نقطه جدا از هم ارتباط برقرار كنيد؟
دقيقاً! مثلاً اگر فرض كنيد نخاع در قسمتي آسيب ديده باشد و آن قسمت از بين رفته باشد، در حقيقت فركانس‌هايي كه از آن نقطه آسيب‌ديده بايد به جدار روده يا مثانه براي ايجاد انقباض برود، فرستاده نخواهد شد. حالا اگر ما بياييم و در قسمت انتهاي نخاع، آنجا كه پايين ضايعه است، تحريكي ايجاد كنيم، مثل اين است كه اين تحريك از بالا به صورت طبيعي آمده است و بنابراين تحريك الياف نخاعي به‌كار مي‌افتند، ما اين كار را با استفاده از يك سوند انعطاف‌پذير كه به يك فرستنده قابل اتصال است، انجام داده‌ايم.

نوع خاصي از سوند؟
بله، نوعي خاص كه از الياف كربني است و آن را به‌وسيله عمل جراحي به ريشه‌هاي عصبي نشيمن‌گاه وصل مي‌كنيم كه آن هم به دستگاهي ديگر وصل است. اين سوند به‌صورت رشته‌اي انعطاف‌‌پذير، با يك عمل جراحي بسته يا بيهوشي كوتاه مدت و يا به شكل سرپايي از ناحيه مياني نشيمن‌گاه، وارد كانال نخاع شده و دور نخاع در ناحيه‌اي كه كنترل عملكرد دستگاه تناسلي را بر عهده دارد گره مي‌خورد.

بخش ديگر سيستم دستگاه گيرنده‌اي است كه در داخل بدن و در ناحيه زير شكم كاشته مي‌شود و از طريق يك دستگاه فرستنده كوچك كه به‌وسيله بيمار كنترل مي‌شود، فعال شده و با ارسال امواج الكترومغناطيسي، سوند را كه در بين ريشه‌هاي S1 تا S4 نخاع بيمار قرار گرفته، تحريك و به اين ترتيب به بيمار امكان مي‌دهد هر زمان كه نياز به دفع يا برقراري رابطه جنسي داشت با تحريك بخش‌هاي كنترلي در نخاع، بخش‌هاي مربوطه را در بدن فعال كند. به اين ترتيب معلولان قطع نخاعي قادر خواهند بود همانند افراد طبيعي، بر دفع ادرار و مدفوع خود كنترل داشته باشند.

اين جراحي يا كل پيش‌درآمد و پس‌درآمدش، چيزي حدود 50 دقيقه طول خواهد كشيد. در حقيقت مثل كساني كه پس از ساليان سال درمي‌يابند كه زمان خروج ادرارشان كي است و بايد سوند را به خود متصل كنند.

اين قضيه از طريق احساس جسمي كه به وجود نمي‌آيد؟ شكل رواني دارد؟
بله، اين افراد از نظر رواني متوجه مي‌شوند، بنابر اين مي‌توانند به جاي اين كه سر ساعتي خاص سوند بزنند، از اين دستگاه استفاده كنند تا ادرار و يا مدفوع از راه طبيعي آن خارج شود.

از لحاظ مسايل جنسي و باروري چه‌طور؟
باروري، مسئله‌اي جدا از قدرت جنسي است. در اين افراد از نظر روحي، خواست برقراري روابط جنسي وجود دارد اما اين افراد به دليل محدوديت‌هاي جسمي، نمي‌توانند اين عمل را از لحاظ فيزيكي انجام دهند، يعني فيزيولوژي‌شان اين اجازه را به آنها نمي‌دهد. بنابر اين با استفاده از همان فركانس‌هاي ياد شده توان برقراري رابطه جنسي را مي‌يابند.

اين اتفاق براساس سيكلي طبيعي انجام مي‌شود؟
بله، سيكل طبيعي از لحاظ مسأله فيزيكي آن. چون مي‌دانيد كه در انسان‌هاي عادي كه از نظر جنسي هم مشكل ندارند، ايجاد روابط زناشويي، گاهي به دليل وجود مسايل جانبي مثل مسايل روحي و... انجام نمي‌شود.

شما فكر مي‌كنيد با توجه به مصدومين جنگي و بيماران قطع نخاعي كه در ايران وجود دارند، نياز اجراي اين طرح در ايران چقدر است؟
خيلي زياد، اتفاقاً ديروز از طرف انجمن بيماران آسيب ديده نخاع استان اصفهان، هيأتي براي ديدن من آمد و طبق آماري كه آنها ارائه كردند فقط 1500بيمار قطع نخاعي در استان اصفهان وجود دارد، حالا شما اگر اين آمار را به تمام كشور تعميم دهيد رقم خيلي زيادي به دست مي‌آيد و همين موضوع بيانگر نياز زياد اين طرح در ايران است.

امكان اجراي طرح در ايران تا چه اندازه است؟
اين طرح با توجه به امكانات موجود در ايران، كاملاً قابل اجراست، اما زمان مي‌برد. فكر مي‌كنم اگر بخواهيم به جزئيات وارد شويم بايد بگوييم كه ما نياز به انتخاب بيماران داريم و انتخاب هم اينگونه نيست كه 80 درصد را رد كنيم و تنها 20 درصد را برگزينيم، بلكه برعكس، ممكن است 80 درصد بيماران، كانديداي بهره‌مندي از اين امكان باشند.

در واقع، ضايعه نخاعي هر چقدر بالاتر باشد، وضعيت بدتر مي‌شود. يعني در افرادي كه ضايعه نخاعي گردني دارند، نتيجه كمتري از كساني كه ضايعه در ناحيه پشتي يا ناحيه بالاي كمر آنهاست خواهند گرفت. اما كساني كه ضايعه در ناحيه پشتي و نخاعي آنهاست، مناسب اين كار هستند كه در آن صورت ما آنها را انتخاب مي‌كنيم و سپس روي آنها تست‌هايي را انجام مي‌دهيم، يعني در يك مرحله با استفاده از همين دستگاه، كنترل‌هايي را از خارج انجام مي‌دهيم و در صورت مثبت بودن جواب، دستگاه را در بدن افراد، كار مي‌گذاريم.

آيا كانديدا شدن براي اين جراحي، وابسته به سن يا جنس است؟
خير، مسأله سن و جنس وجود ندارد و هم در خانم‌ها و هم در آقايان امكان‌پذير است.

با توجه به امكاني كه گفتيد در ايران وجود دارد، شما چقدر حاضريد تا اين دانش را به همكارانتان منتقل كنيد؟
انتقال دانش يك نوع وظيفه است، حالا برخي مسايل جنبي، از نظر حرفه‌اي و صنفي و از لحاظ وظيفه‌‌مان در راستاي تربيت دانشجو و همكاران كه به آن خيلي اهميت مي‌دهيم وجود دارد و به هر حال اگر همكارانمان راغب باشند من هميشه آماده انجام اين كار هستم.

كما اين كه دو سال پيش وقتي من روش عمل جراحي ترميم شكستگي‌هاي مهره‌ها را به طريق جراحي بسته با تزريق سيمان به ايران آوردم، قبل از آن در ايران انجام نمي‌شد، اما الان اين نوع جراحي به جايي رسيده كه هم ست وسايل آن و هم موادش وجود دارد و هم همكاراني هستند كه تعليم ديده‌اند و اين جراحي به صورت روتين انجام مي‌گيرد، يعني از دو سال پيش كه اولين بار من اين‌جا آن را انجام دادم، الان شاهد آن هستيم كه در جراحي مشكل خاصي نيست و همكاران من به خوبي از پس آن برمي‌آيند. مورد ديگر نصب پروتز ستون فقرات و گردن بود كه وقتي پارسال جراحي آن را شروع كردم، موضوع خارق‌العاده‌اي بود اما الان مي‌بينيم كه جراحان خوبي اين كار را انجام مي‌دهند و موفق‌ هم هستند، يعني نه تنها اين دانش منتقل شده، بلكه جواب هم داده.

در مورد جراحي اخير هم، قاعدتاً زمان مي‌برد ولي بعد از مدتي مثلاً يك سال، خواهيم ديد كه جراحان ديگر هم اين كار را با موفقيت انجام خواهند داد.

وزارت بهداشت براي شما چه كرده؛ يا بهتر است بگوييم انتظار شما از دولت چيست؟
تا به اين جا ما از دولت چيزي نخواسته‌ايم. اما چيزي كه وجود دارد اين است كه برخي از بيماران استطاعت مالي دارند، برخي ندارند و از آنجايي كه اين دستگاه هزينه‌اي دارد و بايد از شركتي تهيه شود كه در ايران هم نمايندگي‌اش وجود دارد ولي دستگاه ارزاني نيست و چيزي حدود 8 هزار يورو قيمت دارد.

البته اگر كه به دفعات استفاده شود، مسلماً قيمت آن پايين‌تر خواهد آمد ولي در دستگاه به تنهايي نهايتاً چيزي حدود 5 هزار يورو يا چيزي حدود 5 ميليون تومان هزينه در برخواهد داشت، كه اگر در تمام موارد هزينه بستري و جراحي و... ملاحظاتي اعمال شود، بيماران حداقل هزينه دستگاه را بايد بپردازند و اگر تعداد افراد زياد شود، مسأله تحويل مالي به وجود خواهد آمد و بيمه‌ها هم مي‌توانند پوششي براي آن در نظر بگيرند.

البته به اين نكته هم بايد توجه شود كه اين جراحي ارزش بسيار زيادي دارد، چرا كه بيماراني كه تا به حال ساليان سال، هزينه‌هاي زيادي براي شركت بيمه داشته‌اند، حال مخازن كمتري به سازمان وارد مي‌شود و بيماري كه از لحاظ جسمي و روحي، افسرده بوده، احساس ديگري پيدا مي‌كند و اميد به زندگي چيزي است كه معيار مادي نمي‌شود برايش در نظر گرفت، بنابر اين به سرمايه‌گذاري در اين زمينه مي‌ارزد.

فرموديد كه اين جراحي هنوز در ايران انجام نشده؟
خير، فعلاً در مرحله معرفي طرح هستيم و در 6 ماه آينده، جراحي‌ها انجام خواهد شد، در اين زمينه يك ضرب‌المثل آلماني وجود دارد كه مي‌گويد: «مرغي كه هنوز تخم نكرده، نبايد در مورد تخم‌مرغش صحبت كرد» حالا بگذاريد تخم‌ بگذارد، بعد در مورد كيفيت تخم مرغش صحبت كنيد.

البته در مورد اين طرح، چند سالي به بررسي و تحقيق پرداختيم و الان به اين نتيجه رسيده‌ايم كه ما مي‌توانيم تعداد زيادي بيمار را عمل كنيم و نتيجه اين است و الان موقعش رسيده كه در باره آن صحبت كنيم، قرار است بيماران را ارزيابي كنيم و تعداد كمتري را در ابتداي كار انتخاب مي‌كنيم.

در آلمان انجام شده است؟
بله! در آلمان بر روي موارد متعددي اين جراحي را انجام داده‌ايم، در واقع اين روش درمان تاكنون برروي 120بيمار از آلمان و كشورهاي ديگر از جمله مجروحان فلسطيني با موفقيت انجام شده كه پس از عمل، مشكل 80 درصد از آنها كاملاً رفع شده و 20درصدي كه ضايعه در نواحي بالا بوده است امكان جراحي وجود نداشته.

فكر مي‌كنيد، چقدر جوابي را كه مي‌خواستيد از اين طرح گرفته‌ايد؟
ببينيد! چيزي كه از آن با عنوان بالا بردن اميد به زندگي در افراد صحبت كرديم، موضوعي است كه واقعاً به چشم مي‌توان ديد و همان كه كسي از افسردگي رها مي‌شود و زندگي شكل تازه‌اي براي او مي‌گيرد، بسيار رضايت‌بخش است.

ما به عنوان پزشك، وكيل بيماران هستيم و اين‌طور نيست كه همه چيز كارخانه‌وار انجام شود، بلكه با بيمارها، روابط عاطفي داريم و روابط دوستي برقرار مي شود. و در اين پروسه ما هم از نظر عاطفي ارضا خواهيم شد. البته در ابتداي شروع هر طرحي بي‌توجهي نسبت به آن وجود دارد، اما وقتي آن طرح موفقيت‌آميز مي‌شود، جاي خودش را هم باز مي‌كند و بازخوردهاي ناشي از آن به پيشبردش كمك خواهد كرد.


به عنوان مثال در يكي از جراحي‌ها با مردي روبه‌رو بوديم كه زندگي زناشويي‌اش در حال از هم پاشيدن بود، همسر اين آقا زن بسيار خوبي بود كه نه شرايط فيزيكي همسرش بلكه افسردگي و اخلاق تند او باعث شده به فكر جدا كردن زندگي خود و فرزندانش باشد و ما با انجام اين جراحي توانستيم روحيه بيمار را چنان بالا ببريم كه مشكلات خانوادگي او هم برطرف شود و شايد اين يكي از مهم‌ترين بازخوردهاي اين طرح باشد.

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
2.15714s, 18q