به گزارش سلامت نیوز به نقل از قانون،شواهد ابتدایی نشان می دهد که ترس از آبروریزی نزد خانواده دلیل اصلی تاخیر در پیگیری این جنایت اخلاقی بوده است. نکات عجیب زیادی در این مساله پنهان است. دبیرستان پسرانه بیش از هر مرکز آموزشی دیگری نیازمند نظارت مستقیم است. دوربین های مداربسته وجود داشته اند یا نه؟ چرا نظارتی صورت نگرفته است. مساله آزار جنسی بیش از 16 نوجوان، امکان وقوع پنهانی ندارد. دبیرستان جایی نیست که منطقه ی دور از چشم یا دسترس داشته باشد. چگونه چنین غفلت عظیمی صورت گرفته است.

نکته دیگر آنکه معلمان برای استخدام مورد گزینش واقع می‌شوند. پیداست كه این گزینش حالت فرمالیته داشته و بیماران جنسی به راحتی از آن عبور کرده اند. چرا برای کسانی که با روح و روان بچه‌های مردم در ارتباط هستند، شرایط سختگیرانه تری نگذاشته اند که هر کسی امکان قبولی نداشته باشد.

مسئولان آموزش پرورش در این خصوص مسئولند. طرز تفکر عدم افشای تجاوز از ترس آبرو همچنان وجود دارد که خوشبختانه در این مورد خیلی پررنگ نبوده است. باید به خانواده‌ها و به دانش آموزان آموزش داد که در صورت مورد تجاوز قرار گرفتن، باید جرم را فریاد زد. باید متجاوز را رسوا کرد. باید او را به دادگاه و رسانه‌ها کشاند زیرا متجاوزان جنسی با خیال راحت، مشغول اعمال خود هستند و مطمئنند که قربانیان شان از ترس آبروی‌شان هم که شده، حرفی نمی زنند. جامعه باید به طور کامل پشت و پناه قربانیان و خانواده‌های شان باشد. فاسد، نباید در امنیت باشد.

متولیان قضایی باید با شدت تمام با این موجودات انسان نما برخورد کنند تا هوس تکرار آن به سر احدی خطور نکند. شنیده شده که متجاوز، از نزدیکان شخصیت‌های پر نفوذ است. امیدواریم این موضوع تاثیری در روند دادرسی نداشته باشد و قوه قضاییه به دور از هر ملاحظه ای با فرد خاطی برخورد کنند.

چرا که این افراد نام شریف معلمی را هم لکه‌دار می کنند. معلمان بسیاری در شرایط سخت کاری و اقتصادی مشغول به خدمتند و نباید هزینه آبرویی چنین موجوداتی را پرداخت کنند. تصاویر اعتراض والدین نوجوانان، دل سنگ را هم آب می‌کند.

صداهای خراشیده آن ها نشان از یک درد عمیق دارد که باید به گوش همه رسانده شود. ای کاش معترضان به آموزش مراقبت‌های جنسی به دانش آموزان امروز به مواضع دیروزشان بیندیشند. هیاهویی را که پیرامون سند 2030 ایجاد شد،مرور کنند. اصلا این سند به کنار، کاش به روش اسلامی و بومی به فرزندان‌مان می آموختیم که در مواجه با یک شرور اخلاقی چه باید بکند. افسوس که تنها می توانیم با روح زخمی این نواجوانان و خانواده‌های پریشان‌شان همدردی کنیم.