پرستاران؛ فداکاري بدون پاسخ؟

۱۳۸۶/۰۳/۰۱ - ۰۰:۰۰ - کد خبر: 3849
پرستاران؛ فداکاري بدون پاسخ؟

به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه شرق،  تقريباً براي مخاطبان نظام بهداشتي ايران بديهي است که اکثر بيمارستان هاي دولتي در خدمات رساني عموماً بسيار ضعيف عمل مي کنند ذات بيمارستان آموزشي در خود به معناي استفاده از کادر تحت آموزش جهت مداواي بيماران است هر چند که طبق دستورالعمل ها تمامي اعمال پزشکي زير نظر اساتيد مجرب بايد انجام گيرد.

ولي فاصله بين آنچه بر روي کاغذ نگاشته شده و آنچه اجرا مي شود بسيار است.اگر اکثر فشار کاري ناشي از پذيرش بيماران در اين بيمارستان ها را بر عهده انترن ها و رزيدنت ها بدانيم قسمت اعظم فشار کاري بيماران بستري به عهده پرستاران کادر و دانشجويان پرستاري است. دانشجوياني که نه چون دانشجويان پزشکي آينده شغلي - البته در سال هاي اخير فقط پرستيژ شغلي، - مناسبي براي خود متصورند و نه اميد به بهره مندي از حقوق بالايي دارند اين در حالي است که اکثر اعمال پرخطر براي بيماران توسط اين قشر بايد صورت پذيرد.

بر دوش کشيدن اين وظايف را بايد در کنار حداقل امکانات ايمني گذاشت به عنوان مثال پرستاري که با مايعات مترشحه از بيماران چون خون و بزاق بيماران سر و کار دارد و در روز بارها و بارها با امکان فرو رفتن سوزن هاي تزريق در دست روبه رو است گاه از نداشتن دستکش لاتکس در مضيقه است.

در نبود مددکار، روانشناس و کساني که وظيفه شنيدن مشکلات بيماران، اطمينان دهي به آنان يا دادن اطلاعات لازم را بايد بر عهده بگيرند پرستاران اين بار اضافه را علاوه بر انجام وظايف بر دوش مي کشند و گاه ساعت ها وقت خود را بايد صرف آرام کردن چنين بيماراني کنند.تعداد زياد تخت هاي بيمارستاني تحت نظارت يک پرستار نيز بخشي ديگر از مشکلات اين قشر است در بيمارستان هاي دولتي اين مشکل خود را در کمبود بودجه و کمي سرانه بهداشتي نمايان مي سازد و در بيمارستان هاي خصوصي در بازگشت سرمايه.

جالب آنجاست که در شيفت هاي شب بيمارستان هاي آموزشي گاه 10 تا حتي 20 تخت، تحت نظارت يک پرستار قرار مي گيرد،مشکلات ارگناميک بخشي ديگر از مسائل اين قشر است مسائلي همانند سرپا ايستادن مدام، قرار گرفتن در وضعيت هاي غيراستاندارد بدني، رسيدگي به بيماران سنگين وزن، يا دچار نقص عضو، فلج و... تمامي اين مشکلات را بايد در کنار عدم وجود امنيت شغلي اين قشر گذاشت.

پرستاران که جزء زحمت کش ترين اقشار پزشکي محسوب مي شوند مي توانند با شکايت بيمار به راحتي توبيخ شده يا در صورت عدم رعايت سليقه هاي خاص مسوولان بالاتر از بدترين شيفت ها برخوردار شوند. در بيمارستان هاي خصوصي هم امکان تعليق و اخراج با وجود قراردادهاي کوتاه مدت، دست کارفرمايان را در اين زمينه باز گذاشته است.

مشکلات پرستاران دندانپزشکي، اما در ميانه نوشتن از مسائل پرستاران عموماً ناديده گرفته مي شود با توجه به آنکه اکثر اين پرستاران در مطب هاي خصوصي مشغول به کارند مسائل آنان به صورت جمعي چون پرستاران بيمارستان ها مطرح نمي شود و امکان بروز و حل را نمي يابد.

اين پرستاران نيز چون پرستاران بيمارستاني با مواد آسيب زننده به سلامتي بدن (بيوهازارد) سروکار دارند.فشار ارگناميک زيادي به بدن آنان وارد مي شود و امنيت شغلي آنان تقريباً وابسته به انصاف کارفرماي آنان است و از حقوق و دستمزد بسيار پايين تري نيز برخوردارند.آنچه ذکر شد گوشه اي از مشکلات جامعه پزشکي و قشر پرستار است جامعه اي که تمامي مسائل آن مي تواند اثر مستقيمي بر «کميت و کيفيت» ارائه خدمات به مخاطبان خود داشته باشد و اين «کميت و کيفيت» گاه برابر با جان انسان ها است.

متاسفانه رويکرد جامعه سرمايه داري ايران به جامعه درماني و اقشار پزشکي رويکردي است که هر جايگاه مقدسي را از تقدس خالي مي کند و آن را به سطح حرفه اي که بايد تکافوي سرمايه صرف شده را بکند مي کشاند. نگاهي که کار را از ارزش ذاتي خود تهي مي کند و آن را در بازتوليد سرمايه مي طلبد. 

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
1.61606s, 18q