آخرين تحقيقات جهانى پيرامون فاجعه گرم شدن زمين/قسمت دوم

۱۳۸۵/۱۱/۱۸ - ۰۰:۰۰ - کد خبر: 978
آخرين تحقيقات جهانى پيرامون فاجعه گرم شدن زمين/قسمت دوم
اين تغييرات شامل تغيير در دماى هواى نيمكره شمالى، ميزان بارش، شورى آب اقيانوس ها، شكل وزش باد و كليه ويژگى هاى آب و هوايى شامل خشكسالى، بارش هاى سنگين، موج هاى گرم و شدت وزش بادهاى موسمى هستند.اكنون دماى هواى نيمكره شمالى نسبت به ميانگين دماى هواى ۱۰۰ سال گذشته، ۲ برابر افزايش يافته است. دماى اين نيمكره بسيار متغير است و گرم ترين دوره آن از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۵ ارزيابى شده است.داده هاى ماهواره اى از سال ۱۹۷۸ نشان مى دهند كه حجم يخ هاى درياى نيمكره شمالى در هر دهه (در تابستان) به ميزان قابل ملاحظه اى كاهش يافته اند. از دهه ۸۰ دماى قسمت بالاى لايه منجمد داخلى زمين در نيمكره شمالى افزايش يافته است. از سال ۱۹۰۰ حداكثر ميزان يخ زدگى در يك منطقه اى واقع در نيمكره شمالى تا ۷۰ درصد كاهش يافته است كه قسمت اعظم آن در فصل بهار بوده است.روند اين تغييرات از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۵ درميزان بارش درمناطق بسيار وسيع، قابل مشاهده بوده است. افزايش ميزان بارش در قسمت هاى شرقى آمريكاى شمالى و جنوبى، اروپاى شمالى و آسياى شمالى و مركزى، چشمگيرتر است. در مقابل آن خشكسالى ساحل عاج كشورهاى مديترانه اى، آفريقاى جنوبى و بخش هاى جنوبى آسيا قابل توجه است. ميزان بارش در مناطق ذكر شده به دو شكل فاصله اى و مداوم، متغير است. داده هاى به دست آمده محدود به مناطقى ويژه است و روند تغييرات در مناطق وسيع تر، قابل مشاهده نبوده است.از دهه ۶۰ ميزان بادهاى بخش ميانى عرض جغرافيايى زمين در دو نيمكره، شدت گرفته اند.از دهه ۷۰ ميزان خشكسالى هاى طولانى  مدت در مناطق وسيع تر، مشاهده شده است. افزايش خشكسالى با دماى بيشتر و بارش كمتر همراه بوده است. تغييرات دماى سطح دريا، شكل وزش باد، كاهش توده هاى برفى و يخى از ديگر تأثيرات خشكسالى هستند.تغييرات فراوان در افزايش دما در ۵۰ سال اخير چشمگيرتر است. از تداوم روزها و شب هاى سرد كاسته شده و روزها و شب هاى گرم جايگزين آن شده است. از سال ۱۹۷۰ شدت بادهاى موسمى در آتلانتيك شمالى و به دنبال آن دماى سطح آب درياها افزايش يافته اند.
برخى از ويژگى هاى تغييرات اقليمى قابل مشاهده نبوده است
مشاهدات جديد نشان مى دهد كه از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۴ ميزان درجه حرارت روز و شب نه تنها كاهش نيافته بلكه افزايش يافته است. براى تعيين روند تغييرات اقيانوس ها يا ميزان رعد وبرق ها و توفان هاى همراه گرد و غبار شواهد كافى وجود ندارد.
چشم اندازى از وضعيت اقليمى قرون گذشته
مطالعات در زمينه آب و هواى قرون گذشته از شاخص هاى تغييرات اقليمى مربوط به آب و هواى كل زمين استفاده مى كنند. اين شاخص ها درمقياس هاى  زمانى چون دهه يا ميليون سال، متغير هستند. داده هاى مربوط تحت تأثير عواملى چون دماى محلى و بارش باران هستند. البته اين داده ها در فصل هاى ويژه اى از سال از اعتبار بيشترى برخوردارند.اطلاعات اقليمى قرون گذشته بر اين موضوع صحه مى گذارند كه در ۱۳۰۰ سال گذشته گرماى نيمه دوم قرن اخير، طبيعى نيست. آخرين اطلاعات حاكى از اين است كه كاهش ميزان توده هاى يخى قطب به افزايش سطح آب دريا از ۴ تا ۶ متر منجر شده است.ميانگين دماى هواى نيمكره شمالى در طول نيمه دوم قرن بيستم از دوره هاى ۵۰ ساله در ۵۰۰ سال گذشته، بيشتر بوده است.
ثبت تغييرات نسبى اقليمى
اين ارزيابى شامل اطلاعات طولانى  تر و گسترده تر است. مشاهدات و شبيه سازى هاى گسترده از ويژگى هاى اقليمى و متغير بودن آنها براساس مطالعات پس از ارزيابى سوم.بسيارى از تغييرات مشاهده شده در كل كره زمين مربوط به نيمه قرن بيستم است كه با افزايش تمركز گازهاى گلخانه اى حاصل از فعاليت هاى انسانى، ارتباط دارد. اين موضوع يكى از نتايج ارزيابى سوم است: «بيشترين گرماى اندازه گيرى شده در ۵۰ سال اخير به افزايش تمركز گازهاى گلخانه اى ارتباط دارد.»اين موضوع كه افزايش تمركز گازهاى گلخانه اى به تنهايى موجب گرما مى شود، ممكن است، چراكه گازهاى ناشى از آتشفشان ها و فعاليت هاى بشرى بر گرما اثر مى گذارند. گرماى سيستم اقليمى با تغييرات دماى سطح زمين و جو و دماى صد متر سطح اقيانوس و افزايش سطح آب درياها، تخمين زده مى شود. شبيه سازى دقيق و اندازه گيرى تغييرات دما در مقياس هاى كوچكتر با مشكلاتى همراه است. در اين مقياس ها متغير بودن اقليم طبيعى، سنجش آن را مشكل تر ساخته است. تاثير فعاليت هاى انسانى در ايجاد تغييرات در شكل وزش باد، توفان هاى محلى و دماى دو نيمكره غيرممكن است. همچنين افزايش دماى شب هاى خيلى گرم، شب هاى سرد و روزهاى سرد به فعاليت هاى انسانى ارتباط ندارد.تعادل در حساسيت هاى اقليمى، واكنش سيستم اقليمى به نيروى تابشى پرقدرت است. اهميت اين موضوع زمانى آشكار مى شود كه دى اكسيدكربن، ميانگين دماى هواى كره زمين را افزايش مى دهد.
طرح ريزى تغييرات اقليمى در آينده
پس از سومين ارزيابى پيشرفت بزرگى كه در طرح ريزى تغييرات اقليمى آينده به وجود آمده، حجم گسترده اى از شبيه سازى هاى مدل ها است. در كنار هم قرار دادن اين شبيه سازى ها با اطلاعات به دست آمده از مشاهدات، منابع بسيارى را براى تخمين برخى از ويژگى هاى احتمالى تغييرات اقليمى آينده، در اختيار متخصصان قرار داده اند.حتى اگر ميزان تمركز گازهاى گلخانه اى جو، طى چندين سال، ثابت باشد، افزايش دما تا حدود ۱ درجه سانتيگراد در هر دهه، پيش بينى مى شود.پس از نخستين گزارش فعاليت بخش دولتى در زمينه تغييرات اقليمى (IPCC)، افزايش دماى كل كره زمين به طور ميانگين ميان ۳/۰ تا ۱۵/۰ درجه سانتيگراد در هر دهه از سال هاى ۱۹۹۰ تا ،۲۰۰۵ ارزيابى شدند.شبيه سازى مدل ها نشان مى دهد كه حتى اگر نيروى تابشى خورشيد طى چندين سال، ثابت باشد، پس از آن در هر دهه انتظار مى رود دماى هوا تا دو درجه سانتيگراد افزايش يابد.متصاعد شدن گازهاى گلخانه اى به طور مداوم با همان ميزان قبلى يا بيشتر از آن، در طول قرن ۲۱ موجب افزايش گرماى زمين و تغييرات بسيارى در سيستم اقليمى جهانى مى شود كه حجم آنها از موارد مشاهده شده در طول قرن ۲۰ بيشتر است.
نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
2.58295s, 19q