چگونه از ابتلا به ايدز با ديگران حرف بزنيم؟

۱۳۹۲/۱۱/۱۵ - ۱۷:۰۴ - کد خبر: 105091
چگونه از ابتلا به ايدز با ديگران حرف بزنيم؟

سلامت نیوز: شنيدن خبر آلوده‌بودن به ويروس ‌ايدز، براي هيچ‌كس خوشايند نيست و معمولا تاثير عميق رواني روي فرد مبتلا مي‌گذارد اما قبل از هرچيز، نكته مهم اين است كه بدانيم واكنش‌هاي عاطفي و هيجاني‌اي كه بعد از شنيدن اين خبر به ما دست مي‌دهد، كاملا طبيعي است و به‌ هيچ‌وجه نشانه ضعف نيست.


همه آدم‌ها در مواجهه با خبرهاي خيلي‌ بد در مورد سلامتشان واكنش‌هاي مشابهي بروز مي‌دهند. اولين واكنش، انكار است. فردي‌كه متوجه مي‌شود آزمايش ايدزش مثبت شده، اولين چيزي كه به‌نظرش مي‌رسد اين است كه شايد نتيجه آزمايش اشتباه باشد و ممكن ‌است تلاش كند دوباره آزمايش دهد. اين انكار به‌فرد زمان مي‌دهد تا كم‌كم بتواند خود را با شرايطش تطبيق دهد. البته گاهي به واكنش خطرناكي هم تبديل مي‌شود؛ يعني ممكن‌ است دایمي شود و فرد از ترس بيماري، پيگير درمان و انجام آزمايش‌هايش نشود و طوري رفتار كند كه انگار هيچ اتفاقي نيفتاده و در اين‌باره با هيچ‌كس حرف نزند. در اين صورت، انكار حتما آسيب‌رسان خواهد بود. واكنش بعدي، خشم است و طرح اين سوال كه «چرا من؟»، «چرا من بايد به اين بيماري مبتلا شوم؟» گاهي وقتي بيمار مي‌داند كدام رفتارش باعث ابتلا به اين بيماري شده، نسبت به خود خشمگين مي‌شود و اگر رابطه جنسي باعث بروز بيماري شده باشد، خشم نسبت به همسر هم شايع است. واکنش بعدي، غم‌واندوه است که واكنشي طبيعي است به آن‌چه رخ داده. در كنار تمام اين دوره‌ها، هميشه ترس‌و‌اضطراب هم وجود دارد؛ ترس از اين‌كه طول عمرم چقدر خواهد بود؟ چه عوارض جسمي‌ و رواني‌اي را تجربه خواهم كرد؟ چقدر زمان براي انجام كارهايي كه هميشه دوست داشتم انجام دهم، دارم؟ آيا ميزان ناتواني جسمي‌ام آن‌قدر خواهد بود كه از انجام كارهاي روزانه‌ام باز بمانم؟ آيا بايد به ديگران خبر دهم؟ به چه‌كسي بگويم؟ واكنش همسر، پدر و مادر و فرزندم چه خواهد بود؟ آيا اطرافيانم دراين‌باره رازدار خواهند بود؟


موضوع را با همسرتان در ميان بگذاريد

اولين سوالي كه در ذهن فرد مبتلا به ايدز پيش مي‌‌آيد اين است كه بايد دراين‌باره به همسرم چيزي بگويم يا نه؟ جواب اين است كه حتما بايد دراين‌باره با همسر صحبت كرد و او حق دارد بداند شريك زندگي‌اش دچار چه‌ مشكلي است. همزمان بايد به او آموزش داد.
حتي اگر قبل از اين‌كه بدانيد به ‌ايدز مبتلا هستيد، رابطه زناشويي داشته‌ايد، حتما بايد همسرتان را در جريان قرار دهيد و از او بخواهيد آزمايش دهد. البته خيلي‌وقت‌ها با رابطه زناشويي ايدز منتقل نمي‌شود و درواقع شانس انتقال ويروس ايدز با يك‌ بار رابطه زناشويي، ۱۳درصد است بنابراين خيلي نترسيد. گاهي وقتي اين مساله در خانواده مطرح مي‌شود، بيمار احساس مي‌كند نكند بار اضافي روي دوش ديگران است و اعضاي خانواده را به‌زحمت مي‌اندازد در حالي كه اعضاي خانواده دوست دارند وقتي‌ كسي دچار مشكلي مي‌شود، به او كمك كنند و هنگام مراجعه به پزشك و انجام آزمايش‌ها همراهش باشند و اين‌گونه تعامل، باعث عميق‌ترشدن رابطه‌ها هم مي‌شود. خيلي مهم است كه بتوانيد موضوع بيماري‌تان را با يك دوست صميمي‌ كه از قبل، دوستي او به شما ثابت شده و به او اطمينان داريد، درميان بگذاريد. مطالعه‌ها نشان داده‌اند بازگويي اين مساله با يك دوست صميمي، بيشتر اوقات باعث نزديك‌شدن رابطه مي‌شود، نه دوري. هر چند بايد از قبل آمادگي ذهني داشته باشيد كه احتمال دارد با واكنش بدي هم مواجه شويد، اما يادتان باشد اين فقط واكنش يك فرد است، نه همه جامعه و نه همه دوستانتان. به‌هر‌حال اين خبر خوشحال‌كننده نيست ولي بهتر است در‌اين‌باره سكوت نكنيد و موضوع را مثل يك راز پيش خودتان نگه نداريد و با يكي، دو نفر از دوستان نزديكتان مطرح كنيد.


مطمئنا اولين سوالي كه در ذهن آنها نقش مي‌بندد، درباره آينده، سلامت و طول عمر شماست پس بايد درباره ايدز به آنها اطلاعات كافي بدهيد. در عين حال، هم از آنها حمايت كنيد و هم از آنها حمايت بخواهيد. درخواست حمايت بسيار اهميت دارد چون آنها به ‌احتمال زياد ترديد پيدا مي‌كنند كه آيا لازم است به شما كمك كنند يا نه. خيلي از افراد، در اين مواقع از ترس اين‌كه نكند رفتارشان ناشي از ترحم باشد، ممكن ‌است از بيمار دوري كنند بنابراين بايد به آنها خبر دهيد كه به كمكشان نياز داريد.


خيلي وقت‌ها كمك آنها ممكن ‌است كار خيلي بزرگ و مهمي نباشد و مهم‌ترين كاري كه مي‌توانند انجام دهند گوش دادن به حرف‌ها و درددل‌هاي شماست. ممكن‌ است لازم باشد تصميم بگيريد درباره اين مساله با پدر و مادرتان صحبت كنيد يا نه. طبيعي است در صورتي كه به آنها بگوييد تا از حمايتشان بهره‌مند شويد، اولين واكنش‌شان ابراز نگراني شديد خواهد بود اما در جريان گذاشتن پدر، مادر، خواهر و برادر، روشي دارد؛ بايد خيلي ساده، مستقيم و واضح در اين‌باره با آنها صحبت كنيد. ولي قبل از آن بدانيد چرا مي‌خواهيد از اين موضوع مطلع شوند. هركس دليلي براي خودش دارد؛ يكي به حمايت نياز دارد، يكي مي‌خواهد خانواده‌اش بدانند تا الگوي ارتباطشان را با روش‌هاي ديگري در پي بگيرند و...
منبع: روزنامه شهروند

نظر خود را بنویسید
(ضروری)
(ضروری)
CAPTCHA Imagereload
نظرات
علی علاقبند
لطفا ارسال بفرمایید
4.42703s, 21q