سلامت نیوز:روستای نهرپشته در شش کیلومتری بخش میلاجرد و 16 کیلومتری شهر کمیجان قرار دارد. جمعیت روستا حدود 300 نفر در قالب 75 خانوار است و از ابتدای سال تاکنون شش خانواده به دلیل نبود آب از روستا مهاجرت کردهاند، زیرا تا شعاع 20 کیلومتری این روستا دیگر هیچ منبع آب شیرینی وجود ندارد و تمام آب چاهها شور و اسیدی است.
به گزارش سلامت نیوز به نقل از روزنامه فرهیختگان،پس از اتفاقاتی که در پی خشکسالی و کمآبی در کشور افتاد که خشک شدن تالابها، رودخانهها و دریاچههای مهم کشور بخشی از آن است، حال نوبت آن رسیده که شاهد جوشش آب شور از درون چاهها باشیم، اتفاقی که گریبان مردم روستای «نهرپشته» کمیجان از شهرستانهای استان مرکزی راگرفته است.
قدرتالله عیسیآبادی، مدیر شرکت آب و فاضلاب روستایی شهرستان کمیجان در اینباره معتقد است که استفاده بیرویه مردم از چاههای آب منجر به شوری و اسیدیشدن آب این روستا شده است و در صورت اصلاح الگوی مصرف آب چاههای موجود روستا مشکلی ندارد. از سوی دیگر علی بابایی، دهیار روستای نهرپشته میگوید: «در ماههای گذشته روستا با بحران کمآبی روبهرو شد و با اینکه شرکت آب و فاضلاب اقدام به حفر یک حلقه چاه دیگر کرد اما مشکل شوری آب همچنان به قوت خود باقی است.»
پولی برای احیای شبکه آب روستایی نیست
مردم روستای نهرپشته از دو چاه موجود در روستا استفاده میکنند که یکی برای آشامیدن است و یکی برای شستوشو اما اتفاقی که افتاده این است که استفاده بیرویه از همین چاهها سبب شده سطح آب بیش از اندازه پایین برود و شور و اسیدی شود. عیسیآبادی با اشاره به اینکه یکی از این چاههایی که درصد شوری بالایی دارد برای مصارف شستوشو در نظر گرفته شده است، میگوید: «چاه دیگری که برای مصرف در نظر گرفته شده دارای دستگاه آبشیرینکن است که مردم با استفاده از دستگاههای کارتخوان به راحتی میتوانند از آن استفاده کنند.»
مدیر شرکت آب و فاضلاب روستایی کمیجان در پاسخ به این پرسش که هزینه استفاده از این دستگاههای آبشیرینکن چقدر است، میگوید: «این دستگاهها به بخش خصوصی سپرده شده از اینرو بخشی از هزینه آب توسط مردم و بخش دیگری از آن توسط شرکت آب و فاضلاب پرداخت میشود که هزینه آن برای هر مترمکعب حدود یک هزار تومان است. از سوی دیگر نگهداری و تعمیر این دستگاهها برای پیمانکار هزینه زیادی دارد که اداره آب و فاضلاب تلاش میکند با پرداخت بخشی از هزینه، ضرری متوجه بخش خصوصی نشود.»
عیسیآبادی با تاکید بر استفاده بیرویه مردم از آب این چاهها و حفاری چاههای غیرمجاز در منطقه میافزاید: «در سالهای گذشته دسترسی به آب در عمق 20 متری امکانپذیر بود اما امسال یک چاه توسط شرکت آب و فاضلاب حفاری شد که در عمق 60 متری به آب رسید.»
او ادامه میدهد: «کاشت بیرویه قارچهای خوراکی در سالهای اخیر آسیب جدی به آب منطقه زده و بخش عمدهای از منابع آب زیرزمینی کاملا از بین رفته است و قابل احیا نیست. از آنجایی که شرکت آب و فاضلاب مجوز ورود به ممانعت از این نوع کشت را ندارد، ادامه این کار مشکلات زیادی را برای روستا بهوجود آورده است.»
مدیر شرکت آب و فاضلاب روستایی کمیجان در بخش دیگری از سخنان خود به هزینه نگهداری تاسیسات آبی روستا اشاره کرده و با اعلام اختصاص اعتبار یک میلیاردی به شرکت آب و فاضلاب این روستا میگوید: «با این اعتبارات نمیتوان هزینههای بالای شبکه آب و فاضلاب روستا را تامین کرد. همین امسال 70 میلیون تومان تنها برای تعمیر و بازسازی یکی از چاههای روستا هزینه شده است که اگر این شرکت بخواهد تمام مشکلات مردم را در این زمینه رفع کند به پنج میلیارد تومان اعتبار نیاز دارد.»
نظر شما