به گزارش سلامت نیوز، محمد فاضلی جامعهشناس نوشت: حرف آخر را اول بزنم بهتر است: اینترنت طبقاتی، اینترنت پرو و هر گونه تبعیض در برخورداری از اینترنت، برای شقه شقه و عصبانی کردن جامعه، و انباشت نفرت طراحی شده است.
حرف آخر را اول بزنم بهتر است: اینترنت طبقاتی، اینترنت پرو و هر گونه تبعیض در برخورداری از اینترنت، برای شقه شقه و عصبانی کردن جامعه، و انباشت نفرت طراحی شده است.
هر طرحی غیر از برخورداری برابر همگان و برابری فرصت در برخورداری از اینترنت، باعث تبعیض و نابرابری است. نابرابری و تبعیض هم جامعه را عصبانی، بدبین و پاره پاره میکنند. اینترنت در دنیای امروز به آب و برق شباهت بسیار دارد و همان گونه که نمیشود مردم را به شکل طبقاتی و پر از تبعیض از آب و برق محروم کرد، اینترنت هم همین وضعیت را دارد.
اینترنت طبقاتی و پرتبعیض چه کار میکند؟
افراد توانمندیهای مالی، شبکه ارتباطی و قدرت متفاوتی در جامعه دارند. سطح نیازمندی آنها به اینترنت هم متفاوت است. صاحبان کسبوکار، آدمهای رسانه یا هر کس دیگری که نیاز بیشتری به اینترنت دارد، مجبور میشود راهی برای دسترسی به اینترنت پیدا کند. پول بیشتری میپردازد یا بالاخره تحت فشار اقتضائات زندگی، به اینترنت تبعیضآمیز دسترسی پیدا میکند. مشکل از همینجا شروع میشود.
همان آدمی که دسترسی تبعیضآمیز پیدا کرده، دچار شرم و عصبانیت درونی میشود. دیدهام آدمها بابت دسترسیشان به اینترنت شرمگین هستند اما چاره ندارند. آدمها دچار عذاب وجدان میشوند و در دوراهی باقی میمانند که درخواست اینترنت پرو بدهند یا ندهند. قهرمانهای اخلاق هم ظهور میکنند که علیرغم امکان دسترسی به این خدمت از آن چشم پوشیدهاند.
اما اکثریت جامعه که به چنین امکانی دسترسی ندارد، آن معدودی را که دسترسی دارند و به تدریج به میلیونها نفر میرسند، با عصبانیت نگاه میکند. عدهای در فضای مجازی به آنها فحش میدهند. جامعه ایرانی مملو از نابرابریها و زخمخورده از آنها، اکنون یک دلیل دیگر برای رویارویی پیدا میکند: اینترنت تبعیضآمیز.
حتی فضا برای عملیات روانی هم باز میشود. حالا میتوان به هرکسی که حتی با فیلترشکن وارد فضای مجازی میشود یا در آن فعالیت میکند، فحش داد و اتهام زد که از اینترنت سفید استفاده میکند. بهانه برای مناقشه کم بود، رویارویی دارندگان اینترنت سفید و محرومماندگان از اینترنت هم افزوده شده است.
خلاصه، اینترنت طبقاتی طرحی برای مضمحل کردن و پوساندن بنمایههای همبستگی جامعه ایرانی است؛ زخم بر زخم افزودن است. اگر کاسبی است، کاسبی احمقانهای است؛ اگر طرح امنیتی است، طرح ابلهانهای است؛ نمکی است که بر زخمها پاشیده میشود، و زخمی است که نمکها بر آن میپاشند. هیچ نفع اجتماعی، سیاسی، امنیتی و اقتصادی در آن نیست و جز افزودن نفرت بر انباشته نفرت پیشین نخواهد بود. التیام هیچ دردی در آن نهفته نیست.

نظر شما