به گزارش سلامت نیوز به نقل از خراسان، این روزها بیشتر، مادرها به دنبال یادگیری روشهای تربیتفرزند از طریق کتابها، مشاوران و ... هستند و پدرها از نقششان در این حوزه غافل شدند.
از دیرباز وظیفه پرورش و تربیت کودکان با مادر درنظر گرفته میشده است و همین پیش زمینه ذهنی باعث میشود در بیشتر اوقات، پدران خود را مسئول تربیت فرزندان ندانند و تنها به قسمت تامین مالی زندگی فرزندان بسنده کنند. در حالیکه در امر فرزندپروری نقش پدرها هم کمتر از مادرها نیست و پدران بیتوجه یا غایب میتوانند تاثیر روانی شدیدی بر روان و تربیت فرزندان بگذارند. متاسفانه شاهد این هستیم که این روزها در بیشتر موارد مادرها به دنبال کتابهای روانشناسی و تربیتی یا دنبال کردن صفحات مجازی با موضوع تربیت فرزند هستند و سعی میکنند خود را به روز نگه دارند و ایرادات فرزندپروری خود را برطرف کنند، در حالیکه معمولا پدرها بیرون از قضایا هستند. در همینباره یک مشاور در توئیتی نوشته بود: «هر پستی درباره تربیت کودک در اینستاگرام میذارم، فقط خانمها لایک میکنن و کامنت میذارن و هر سوالی که میکنم فقط مادرها جواب میدن و بهندرت پدرها. یکی از مهمترین مشکلات بچهها از تعارض رویکرد تربیتی مادر و پدر ناشی میشه.» پدرها معمولا تلاشی برای یادگرفتن فرزندپروری نمیکنند. اما علت این مسئله چیست؟
توجه به توصیههای تربیتی، نشانه ضعف نیست
بزرگترین علت این مشکل، فشارهای فرهنگی است که از سمت اجتماع به مادرها وارد می شود و آنها را در خط مقدم تربیت فرزند قرار میدهد؛ یعنی اگر بچهای به اصطلاح بیتربیت است، مسئولیت تمام و کمال آن با مادر است و از نظر فرهنگی علت این موضوع، سهلانگاری مادر است. در حالیکه تجربه شخصی من نشان میدهد بیشتر از سهل انگاری، ردپای ناهماهنگی تربیتی به چشم میخورد و همکاری نکردن پدر و جدی نگرفتن توصیههای روان شناسی به مشکلات رفتاری کودک دامن میزند. متاسفانه بعضی مردان جامعه به دلیل داشتن نوعی حس برتری، خود را عاری از خطا و اشتباه میدانند و رفتن پیش روانشناس و گوش دادن به توصیههای علمی را نشانه نوعی ضعف میدانند. در نتیجه به اشتباهات تربیتی خود ادامه میدهند و مسیر تربیت در دو مسیر متفاوت ادامه مییابد.
حضورتان در خانه نباید کمرنگ باشد
علت بسیار مهم بعدی، حضور کمتر پدران در خانه است که باعث میشود مادران ساعات بیشتری را با فرزندان بگذرانند و ناخودآگاه نقش تربیتی پدران کمرنگتر میشود. در حالیکه بهتر است در تمام خانوادهها پدر نقش قاطع خود را حفظ کند و فرزندان از پدر به عنوان الگوی اقتدار یاد کنند. هنگامی که پدر نقش فعالی در خانه ندارد، خود را از تربیت بچهها دور نگه میدارد یا به دلایلی مانند اعتیاد، داشتن شغلهایی دور از شهر محل سکونت یا ضعفهای شخصیتی اقتدار کافی را در منزل ندارد، فرزندان به خوبی قانونمند نمیشوند و زمینه سرپیچی برای آنها راحتتر فراهم میشود. از طرف دیگر در برخی خانوادهها حضور کمتر پدر در خانه باعث میشود او به جبران این حضور کمرنگ، باج بیشتری به فرزندان بدهد و سهلگیری غیرمنطقی درباره آنها به کار بگیرد تا به نوعی احساس گناه ناشی از حضور کمتر در منزل در آنها کاهش یابد.
نقش مهم پدران در زندگی فرزند پسر و دختر
به عنوان آخرین نکته به مسئله همانندسازی فرزندان پسر با پدر میپردازیم. پسرها به الگوی مردانه برای آموزش رفتارهای منتسب به جنسیت خود نیاز دارند. به همین دلیل توصیه میشود که رابطه خوبی با پدر خود داشته باشند، فعالیتهای مشترک انجام دهند و از آنها رفتارهای مردانه را یاد بگیرند. از طرف دیگر حضور پدران در زندگی دختران هم به همین اندازه مهم و حیاتی است. دخترانی که کمبود عاطفه پدرانه را در زندگی تجربه میکنند یا از طرف پدر نادیده گرفته میشوند، در دوران نوجوانی این محبت مردانه را در خارج از خانه جستوجو میکنند و همین میتواند زمینهساز روابط ناسالم نوجوانی و باعث مشکلاتی برای فرد و خانواده شود. به همین دلیل بهتر است پدران، خود را در تربیت فرزندان مسئول بدانند و چنین کار مهمی را تنها به دوش مادر نگذارند؛ چراکه هر یک از والدین نقش متفاوتی در رشد روانی فرزندان دارند.
نظر شما