به گزارش سلامت نیوز به نقل از جام جم، حمله آمریکا و رژیم صهیونیستی به بیمارستانها و مراکز درمانی در جنگ رمضان نشاندهنده اوج استیصال دشمنی است که نتوانسته به اهداف خود دست پیدا کند و مردم عادی و بیماران را هدف قرار داده است.
فردی که برای درمان به بیمارستان مراجعه میکند در شرایطی قرار دارد که دیگر نباید کوچکترین آزار و آسیبی ببیند. وقتی دشمن، بیمارستان یا حتی اطراف آن را هدف قرار میدهد، درواقع آخرین نشانههای انسانیت را از دست داده است. هدف قرار دادن مراکز غیرنظامی، بهویژه بیمارستانها و مدارس، یکی از بزرگترین جنایتهایی است که میتوان علیه بشریت و مردم یک کشور مرتکب شد.
این اقدامات باید بهصورت جدی و قاطع محکوم شوند. متاسفانه در ثبت و پیگیری حقوقی این جنایات جنگی ضعفهایی وجود دارد. اگر این جنایات در مجامع بینالمللی و دادگاههای مربوطه بیشتر و بهتر ثبت و پیگیری شوند، میتواند سندی تاریخی و ماندگار برای نسلهای آینده باشد تا بدانند کشور ما در مقاطع مختلف چه آسیب و رنجهایی را متحمل شده است.
با این وجود در تمام بحرانها، از دوران کرونا تا جنگ ۱۲روزه و جنگ رمضان که به ما تحمیل شد، کادر درمان در میدان حضور داشتند. پزشکان، پرستاران، کمکبهیاران و تمام نیروهای درمانی، دوشادوش مردم ایستادند و به همنوعان خود خدمت کردند.
در بخش قلب بیمارستان نیز در شرایطی که بسیاری از مراکز درمانی خدماتی مانند آنژیوگرافی و جراحی قلب را محدود کرده بودند، ما همچنان فعال و پای کار بودیم. جنگ و شرایط بحرانی، استرس و ترس شدیدی به انسان وارد میکند و همین فشار روانی میتواند بیماریهای قلبی و دردهای قفسه سینه را افزایش دهد. در جریان جنگ اخیر نیز بیماران زیادی با سکتههای قلبی و مشکلات حاد قلبی به بیمارستان مراجعه کردند که خوشبختانه توانستیم با تمام توان و با بهترین امکانات ممکن به آنها خدمات ارائه دهیم. حتی بخش قلب را برای پذیرش مجروحان جنگ رمضان در اختیار قرار داده بودیم و هرجا کمبود نیرو یا امکانات وجود داشت، همکاران ما وارد عمل میشدند.
با این حال امروز یکی از مهمترین نیازهای کشور، مقاومسازی مراکز درمانی است؛ بهویژه بیمارستانهایی که در شهرهای کوچک و مناطق دورافتاده قرار دارند. شاید بیمارستانهای بزرگ در پایتخت و کلانشهرها از امکانات و زیرساختهای بهتری برخوردار باشند اما بسیاری از مراکز درمانی در نقاط محروم با مشکل کمبود برق و امکانات اولیه مواجهاند.
در بیمارستان، برق فقط یک امکان رفاهی نیست؛ مسألهای حیاتی است. بیمارانی که در بخشهای مراقبت ویژه بستری هستند، به دستگاههای تنفس، اکسیژنساز و تجهیزات حیاتی وابستهاند و بسیاری از این تجهیزات فقط با برق کار میکنند. قطع برق جان بیماران را به خطر میاندازد. پیش از هر اقدامی برای توسعه و مقاومسازی، باید زیرساختهای اولیه درمانی مانند آب و برق در مراکز درمانی مناطق دورافتاده تقویت شود. ممکن است بیمارستانی ساخته شده باشد و مردم از آن استفاده کنند اما اگر زیرساخت پایدار نداشته باشد، در شرایط بحرانی آسیبپذیر خواهد بود.
نظر شما