به گزارش سلامت نیوز به نقل از the Journal of Gerontology: Medical Sciences، یک داروی رایج درمان دیابت ممکن است ظرفیت قابلتوجهی برای مقابله با روند پیری داشته باشد؛ حتی اگر دانشمندان هنوز بهطور دقیق ندانند این اثر چگونه ایجاد میشود.
بر اساس پژوهشی تازه، داروی «متفورمین» نهتنها به بیماران کمک میکند دیابت نوع ۲ خود را بهتر کنترل کنند، بلکه ممکن است شانس زنان سالمند را برای رسیدن به سن ۹۰ سالگی افزایش دهد.
این یافته حاصل مطالعهای است که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد و نشان میدهد متفورمین شاید مجموعهای از اثرات ضدپیری در بدن داشته باشد.
پژوهشگران آمریکایی و آلمانی در این تحقیق از دادههای یک مطالعه بلندمدت در ایالات متحده روی زنان یائسه استفاده کردند. در مجموع، اطلاعات ۴۳۸ نفر بررسی شد؛ نیمی از آنها برای درمان دیابت متفورمین مصرف میکردند و نیم دیگر داروی دیگری از گروه سولفونیلاوره دریافت کرده بودند.
نتایج نشان داد زنانی که متفورمین مصرف میکردند، حدود ۳۰ درصد کمتر از گروه دیگر در معرض خطر مرگ پیش از ۹۰ سالگی قرار داشتند.
پژوهشگران در مقاله خود نوشتند: «متفورمین نشان داده است که چندین مسیر زیستی مرتبط با پیری را هدف قرار میدهد و به همین دلیل بهعنوان دارویی با قابلیت افزایش طول عمر انسان مطرح شده است.»
آنها افزودند: «ما دریافتیم شروع درمان با متفورمین، در مقایسه با سولفونیلاوره، با افزایش احتمال دستیابی به طول عمر استثنایی در زنان مبتلا به دیابت نوع ۲ همراه است.»
در این پژوهش، رسیدن به سن ۹۰ سالگی بهعنوان شاخص «طول عمر استثنایی» در نظر گرفته شد.
متفورمین دهههاست که برای درمان دیابت استفاده میشود و در دسته داروهایی قرار میگیرد که به آنها «ژروتراپیوتیک» گفته میشود؛ یعنی داروهایی که میتوانند برخی فرایندهای پیری را در بدن کند کنند.
برخی مطالعات پیشین نشان دادهاند متفورمین میتواند آسیب به DNA را محدود کند و فعالیت ژنهای مرتبط با طول عمر را افزایش دهد. همچنین شواهدی وجود دارد که این دارو روند فرسایش مغز را کاهش میدهد و حتی ممکن است خطر ابتلا به «لانگ کووید» را کمتر کند.
با این حال، دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که متفورمین واقعاً طول عمر انسان را افزایش میدهد یا نه؛ موضوعی که یکی از انگیزههای اصلی انجام این مطالعه بوده است.
البته پژوهشگران تأکید میکنند این تحقیق نمیتواند مانند کارآزماییهای تصادفی و کنترلشده، رابطه علت و معلولی را اثبات کند؛ زیرا شرکتکنندگان بهصورت تصادفی در گروههای درمانی قرار نگرفته بودند و درمان آنها بر اساس توصیه پزشکان انتخاب شده بود.
علاوه بر این، در این مطالعه گروهی که هیچ درمانی دریافت نکرده باشد وجود نداشت و تعداد شرکتکنندگان نیز نسبتاً محدود بود.
نویسندگان مقاله هشدار دادند: «از آنجا که مطالعه ما فقط زنان یائسه ۶۰ سال به بالا مبتلا به دیابت نوع ۲ را شامل میشد، نمیتوان نتایج را به مردان یا افراد جوانتر تعمیم داد.»
آنها همچنین اشاره کردند که زنان مبتلا به دیابت معمولاً هنگام تشخیص بیماری، با عوامل خطر قلبی و متابولیکی بیشتری نسبت به مردان مواجه هستند و نرخ مرگومیر در میان آنها بالاتر است.
با وجود این محدودیتها، مطالعه مزایای مهمی نیز داشت؛ از جمله اینکه شرکتکنندگان بهطور میانگین بین ۱۴ تا ۱۵ سال تحت پیگیری بودند؛ بازهای بسیار طولانیتر از اغلب کارآزماییهای بالینی استاندارد.
به گفته پژوهشگران، این دوره طولانی به آنها امکان داد اثرات احتمالی دارو بر طول عمر را بهتر بررسی کنند.
آنها معتقدند در آینده میتوان با انجام مطالعات کنترلشده دقیقتر، این نتایج را عمیقتر بررسی کرد. در شرایطی که جمعیت جهان بهسمت سالمندی پیش میرود، پژوهشهایی از این دست میتوانند به یافتن راههایی برای حفظ سلامت در سنین بالا کمک کنند.
پژوهشگران در پایان نوشتند: «فرضیه دانش پیری بر این اساس استوار است که روند زیستی پیری قابل تغییر است و کند کردن آن میتواند آغاز بسیاری از بیماریها و ناتوانیهای مرتبط با سن را به تأخیر بیندازد یا از آنها پیشگیری کند.»
نظر شما