به گزارش سلامت نیوز به نقل از وبدا، این روزها که هنوز داغ جنگ بر چهره شهرها تازه است، خیابان‌های ایران، برای بدرقه مردی که سال‌ها تکیه‌گاه یک ملت بود، لبریز از جمعیت شده است و در هنگامه وداع تاریخی ملت ایران با رهبر شهید انقلاب اسلامی، نظام سلامت بار دیگر روایت ایستادگی را باز می‌نویسد؛ روایتی که در آن، خدمت به مردم جلوه‌ای روشن از امید، همبستگی و استمرار زندگی در قلب یک ملت را به تصویر می‌کشد.

در روزهایی که تاریخ، سنگین‌تر از همیشه بر شانه‌های حافظه جمعی ملت نشسته است، هزاران نفر از پزشکان، پرستاران، نیروهای فوریت‌های پزشکی، بهداشت، درمان و پشتیبانی، بی‌وقفه در میدان خدمت ایستاده‌اند؛ جایی که مرز میان وظیفه و ایثار، رنگ می‌بازد و خدمت به مردم، معنایی فراتر از یک مسئولیت حرفه‌ای پیدا می‌کند. آسمان این روزها تنها نظاره‌گر زمین نیست، بلکه شاهد ایستادگی انسان‌هایی است که جان را در کف دست گرفته‌اند تا امنیت سلامت، همپای امنیت وطن، پابرجا بماند.

در این دریای بی‌کران انسان، هر چهره روایتی دارد؛ چشمانی اشک‌بار، دستانی که برای آخرین وداع بالا می‌رود و دل‌هایی که زیر سقف آسمان، تنها به ادای دین می‌اندیشند. اما در میان این شکوه، روایت دیگری نیز آرام و بی‌صدا جریان دارد؛ روایت مردان و زنانی از خانواده بزرگ نظام سلامت که پیش از آن، روزهای جنگ را در بیمارستان‌ها، مراکز امدادی و پایگاه‌های سلامت پشت سر گذاشته بودند و اینک، بی‌آنکه خستگی روزهای دشوار بر چهره‌شان مجال ظهور یابد، بار دیگر در قلب این اجتماع میلیونی ایستادند تا پاسدار سلامت مردمی باشند که برای وداع با رهبر شهید گرد هم آمده‌اند.

جنگی که پشت سر گذاشتیم، تنها در خطوط مقدم جریان نداشت؛ بیمارستان‌ها، مراکز بهداشتی درمانی و پایگاه‌های امدادی نیز جبهه‌هایی بودند که در آن‌ها نبرد برای حفظ جان انسان‌ها لحظه‌ای متوقف نشد. از غرب تا شرق و از جنوب تا شمال، هرجا آتش دشمن فرود آمد، کادر نظام سلامت ایستاد تا نبض زندگی از تپش بازنماند.

اورژانس پیش‌بیمارستانی در نخستین دقایق حملات، بی‌درنگ در میدان حاضر شد و آمبولانس‌ها به کاروان‌های امید بدل شدند. همزمان، جراحان، متخصصان بیهوشی، پرستاران، بهیاران و تکنسین‌های اتاق عمل، بی‌وقفه میان مرگ و زندگی ایستادند.

روزهایی که پایان شیفت، معنایی نداشت و تنها مسئولیت بود که ادامه می‌یافت، از مراکز درمانی تا پایگاه‌های سلامت و از خانه‌های بهداشت تا مراکز فوریت‌ها، زنجیره‌ای از انسانیت شکل گرفت که حلقه‌های آن را نه دستور، که عشق به وطن و سوگند حرفه‌ای به هم متصل می‌کرد. هر فرد، قطعه‌ای از پازلی بود که نامش «اقتدار ایران» بود.

اما خدمت، تنها به روزهای جنگ ختم نشد. امروز، همان دست‌هایی که در روزهای جنگ، جان‌ها را از دل آتش بیرون می‌کشیدند، در مراسم وداع با قائد شهید امت نیز پاسدار سلامت میلیون‌ها دلداده‌اند. هنگامه‌ای رسیده که تجلی دوباره وحدت و اقتدار ملی باشد و در این اجتماع عظیم، بار دیگر نظام سلامت در خط مقدم قرار گرفته است. حضور باشکوه مردم ایران و دیگر ملت‌های آزاده، شرایطی را رقم زده که نیاز به حضور گسترده اورژانس، تیم‌های امدادی و نیروهای پشتیبان را دوچندان می‌کند. در دل این روزها، بیمارستان‌های صحرایی و پایگاه‌های سیار امدادی نیز فعال شده‌اند؛ فضاهایی که در آن‌ها دیوارها موقت اما تعهد، دائمی است.

در این روزها، مفهوم «شیفت کاری» در نظام سلامت از معنا تهی شده و جای خود را به «حضور دائمی» داده است. بسیاری از کارکنان، خانه را پشت سر گذاشته‌اند و روزها و شب‌های خود را در مراکز درمانی و امدادی سپری می‌کنند تا چرخه حیات خدمت، حتی برای لحظه‌ای از حرکت باز نایستد. در این میان، نسل جوان‌تر و دانشجویان علوم پزشکی نیز به میدان آمده‌اند؛ نسلی که معنای «طبابت» را نه در صفحات کتاب که در میدان و در متن حادثه تجربه می‌کند.

چادرهای امدادی برپا شده است، ایستگاه‌های سلامت در مسیرها مستقر گردیده‌اند و آمبولانس‌ها، همچون رگ‌هایی زنده در پیکره این اجتماع میلیونی، جریان خدمت را در سراسر مسیر جاری نگاه داشته‌اند. در این حضور عظیم، بار دیگر همان روحیه ایثار نمایان شده است؛ پرستارانی که ایستاده‌اند، پزشکانی که بدون توقف در حال خدمت‌رسانی هستند و نیروهای امدادی که میان جمعیت، نظم را به نجات تبدیل کرده‌اند. گویی تاریخ دوباره تکرار شده است؛ این‌بار نه در میدان جنگ، بلکه در بطن حضوری شکوهمند برای بدرقه آقای شهید ایران.

در میان این همه تکاپو، حقیقتی روشن‌تر از همیشه، خود را آشکار می‌سازد؛ نظام سلامت، تنها یک ساختار اداری نیست؛ یک زیست‌جهان انسانی است که در آن، جان انسان‌ها به دست انسان‌هایی دیگر سپرده می‌شود که انتخاب کرده‌اند در سخت‌ترین لحظات بمانند.

وقتی به روزهای پیش‌رو نگاه می‌کنیم، تصویر روشن است؛ از جنگ تا وداع، از جنگ تا همبستگی. این حماسه، حماسه‌ای نیست که در یک روز یا یک رویداد خلاصه شود. این استمرار یک عهد است؛ عهدی میان انسان و انسان، میان علم و اخلاق، میان خدمت و وطن؛ و در این تجربه جمعی، بار دیگر مفهوم «مراقبت از سلامت» به‌عنوان یک ارزش اجتماعی برجسته خواهد شد.

و اکنون، در پایان این روایت، همواره صحنه‌ای بزرگ پیش چشمان ماست؛ بدرقه‌ی مردمی که از سراسر کشور و حتی فراتر از مرزها گرد هم آمده‌اند و نظام سلامت همچنان در خط مقدم خدمت‌رسانی ایستاده است. در همه این میدان‌ها، آنچه تغییر نمی‌کند، حضور بی‌وقفه نیروهایی است که خستگی را به رسمیت نمی‌شناسند.

...و این‌گونه است که روایت ادامه دارد؛ روایتی که از میدان جنگ آغاز شد، از بیمارستان گذشت و در مراسم وداع ملی اوج گرفت و همچنان در جریان است؛ روایتی از انسان‌هایی که ایستادن را انتخاب کرده‌اند.

مریم سبحانی فرد، کارشناس خبر دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز