به گزارش سلامت نیوز به نقل از gizmodo، پژوهش جدیدی نشان میدهد مصرف طولانیمدت تادالافیل، ماده فعال داروی «سیالیس» که برای درمان اختلال نعوظ استفاده میشود، ممکن است با افزایش خطر ابتلا به گلوکوم (آبسیاه) مرتبط باشد.
دانشمندان در تایوان با بررسی سوابق پزشکی مردانی که تادالافیل مصرف میکردند، دریافتند این افراد در مقایسه با افراد مشابهی که این دارو را مصرف نمیکردند، طی یک دوره پنجساله با احتمال بیشتری به گلوکوم مبتلا شدهاند.
نتایج این مطالعه نشان میدهد پزشکان هنگام تجویز تادالافیل و داروهای مشابه از گروه مهارکنندههای فسفودیاستراز نوع ۵ (PDE5) باید احتمال بروز عوارض چشمی را نیز در نظر داشته باشند.
تادالافیل فقط برای اختلال نعوظ نیست
داروهای گروه PDE5 با گشاد کردن عروق خونی در بخشهایی از بدن، جریان خون را افزایش میدهند. این داروها در ابتدا برای درمان فشار خون بالا و درد قفسه سینه مورد بررسی قرار گرفتند، اما بعدها مشخص شد که میتوانند با افزایش جریان خون در آلت تناسلی، به درمان اختلال نعوظ کمک کنند.
امروزه این داروها بیشتر با درمان اختلال نعوظ شناخته میشوند، اما کاربردهای دیگری نیز دارند؛ از جمله درمان علائم ادراری ناشی از بزرگشدن پروستات.
اگرچه این داروها در مجموع نسبتاً ایمن محسوب میشوند، برخی مطالعات پیشین نیز احتمال ارتباط آنها با مشکلات بینایی را مطرح کردهاند؛ از جمله گلوکوم یا آبسیاه.
گلوکوم انواع مختلفی دارد، اما ویژگی مشترک آن آسیب تدریجی به عصب بینایی است که در صورت پیشرفت میتواند به کاهش شدید بینایی و حتی نابینایی منجر شود. این آسیب معمولاً با افزایش فشار داخل چشم و تجمع مایع در چشم ارتباط دارد، هرچند گلوکوم حتی در افرادی با فشار طبیعی چشم نیز ممکن است ایجاد شود.
بررسی نزدیک به ۳۷ هزار مرد
پژوهشگران برای بررسی دقیقتر این ارتباط، سوابق پزشکی یک پایگاه داده بزرگ و ناشناس از بیماران را بررسی کردند.
آنها نزدیک به ۳۷ هزار مرد بالای ۴۰ سال را که برای درمان علائم ادراری تادالافیل مصرف میکردند، با گروه مشابهی از مردانی که این دارو را مصرف نمیکردند، مقایسه کردند.
نتایج نشان داد مصرف تادالافیل با ۲۲ درصد افزایش خطر ابتلا به گلوکوم طی پنج سال همراه بود. همچنین مصرف این دارو با افزایش خطر ابتلا به «پرفشاری چشم» ارتباط داشت؛ وضعیتی که در آن فشار داخل چشم بالا میرود، اما هنوز آسیب به عصب بینایی ایجاد نشده است و میتواند یکی از عوامل خطر گلوکوم باشد.
آیا مصرف تادالافیل واقعاً باعث نابینایی میشود؟
با وجود این یافتهها، نتایج مطالعه به این معنا نیست که تادالافیل مستقیماً باعث نابینایی میشود.
در این پژوهش، افزایش خطر گلوکوم از نظر نسبی ۲۲ درصد بود، اما افزایش خطر مطلق بسیار کمتر گزارش شد.
برای مثال، در میان مردان بالای ۵۰ سال، طی پنج سال ۳.۹۳ درصد از مصرفکنندگان تادالافیل به گلوکوم مبتلا شدند، در حالی که این میزان در افراد غیرمصرفکننده ۳.۱۶ درصد بود. به عبارت دیگر، اختلاف مطلق حدود ۰.۷۷ واحد درصد بود.
همچنین این مطالعه یک ارتباط آماری را نشان میدهد و بهتنهایی ثابت نمیکند که تادالافیل علت مستقیم ایجاد گلوکوم بوده است. برای مشخص شدن رابطه علت و معلولی و همچنین سازوکار احتمالی آن، تحقیقات بیشتری لازم است.
با این حال، از آنجا که گلوکوم میتواند آسیب دائمی به عصب بینایی وارد کند، پژوهشگران توصیه کردهاند پزشکان بهویژه در افرادی که عوامل خطر ابتلا به گلوکوم را دارند، وضعیت سلامت چشم را نیز در نظر بگیرند.
پژوهشگران در مقاله خود که این ماه در British Journal of Ophthalmology منتشر شده است، پیشنهاد کردهاند ارزیابی و پیگیری وضعیت چشم، بهخصوص در افراد مستعد گلوکوم، مورد توجه قرار گیرد.
نکته مهم: این یافته به معنی آن نیست که افرادی که تادالافیل مصرف میکنند باید خودسرانه مصرف دارو را قطع کنند؛ بلکه نشان میدهد ارتباط احتمالی میان مصرف طولانیمدت این دارو و مشکلات چشمی نیازمند بررسی بیشتر است.
نظر شما