به گزارش سلامت نیوز، افتتاح نخستین مرکز پرتودرمانی بوشهر، بدون تردید اتفاقی ارزشمند برای بیماران مبتلا به سرطان و خانوادههای آنان است. هر مرکز درمانی جدید، بهویژه در حوزه سرطان، میتواند بخشی از رنج بیماران را کاهش دهد و دسترسی آنان به خدمات تخصصی را بهبود ببخشد. بنابراین اصل این پروژه، شایسته تقدیر است.
اما پرسش مهم جای دیگری است؛ آیا افتتاح چنین پروژهای باید در سطح وزیر بهداشت انجام شود؟
وزیر بهداشت، عالیترین مقام اجرایی نظام سلامت کشور است. از او انتظار میرود بیشتر وقت خود را صرف سیاستگذاری، تصمیمگیریهای کلان و حل بحرانهایی کند که امروز نظام سلامت را با چالشهای جدی روبهرو کردهاند؛ نه اینکه بخش قابل توجهی از برنامههایش به افتتاح پروژههای استانی اختصاص یابد؛ کاری که بهراحتی میتواند توسط معاونان وزارتخانه، استاندار یا رئیس دانشگاه علوم پزشکی انجام شود.
امروز وزارت بهداشت با پروندههای سنگینی روبهروست؛ کمبود دارو، بدهی انباشته زنجیره تأمین دارو و تجهیزات پزشکی، بحران نقدینگی بیمارستانها، اعتراضهای پرستاران، کمبود نیروی انسانی، مهاجرت پزشکان و پرستاران، نارضایتی از اضافهکاری اجباری، مشکلات بیمهها و افزایش پرداخت از جیب مردم، تنها بخشی از مسائلی است که نیازمند حضور و مدیریت مستقیم وزیر است.
در چنین شرایطی، این سؤال مطرح میشود که آیا مهمترین مأموریت وزیر بهداشت، بریدن روبان افتتاح یک مرکز درمانی است یا مدیریت بحرانهایی که هر روز دامنه آنها گستردهتر میشود؟
یکی از نشانههای یک نظام مدیریتی کارآمد، تفویض اختیار است. اگر برای افتتاح هر مرکز درمانی، دستگاه تصویربرداری، بخش بیمارستانی یا پروژه عمرانی، شخص وزیر باید به استانها سفر کند، پس جایگاه مدیران استانی و رؤسای دانشگاههای علوم پزشکی چیست؟ اگر قرار باشد همه امور با حضور وزیر انجام شود، اساساً فلسفه واگذاری مسئولیت به سطوح مختلف مدیریتی چه معنایی خواهد داشت؟
از سوی دیگر، هر سفر استانی وزیر، هزینههای مستقیم و غیرمستقیم فراوانی به همراه دارد؛ از هماهنگیهای اداری و تشریفاتی گرفته تا درگیر شدن بخش قابل توجهی از ظرفیت مدیریتی استان برای چند ساعت حضور یک مقام ملی. آیا این زمان و هزینه، نمیتواند صرف حل یکی از بحرانهای فوری نظام سلامت شود؟
نکته مهمتر آنکه مردم امروز بیش از تصاویر افتتاح پروژهها، منتظر نتایج ملموس در زندگی خود هستند. بیماری که هفتههاست دارویش را پیدا نمیکند، پرستاری که از فشار کاری به ستوه آمده، بیمارستانی که با کمبود منابع مالی دستوپنجه نرم میکند و بیماری که هزینه درمان او هر روز سنگینتر میشود، انتظار دارد وزیر بهداشت برای حل این مسائل وقت بگذارد.
البته هیچکس منکر اهمیت توسعه زیرساختهای درمانی نیست، اما تفاوت میان یک مدیر اجرایی و یک مدیر راهبردی، دقیقاً در همین اولویتبندیهاست. وزیر بهداشت باید بیشتر از آنکه در قاب دوربینهای افتتاحیه دیده شود، در اتاقهای تصمیمگیری، جلسات تأمین منابع، اصلاح سیاستهای سلامت و مدیریت بحرانهای ملی حضور مؤثر داشته باشد.
افتتاح یک مرکز پرتودرمانی، خبر خوبی برای بوشهر است؛ اما خبر بهتر برای مردم ایران، حل بحران دارو، کاهش پرداخت از جیب بیماران، بهبود وضعیت پرستاران و بازگرداندن ثبات به نظام سلامت خواهد بود. شاید امروز بیش از هر زمان دیگری، وزارت بهداشت به یک «وزیرِ مدیر بحران» نیاز دارد، نه «وزیرِ افتتاح پروژه».
نظر شما