سلامت نیوز: سینوس ها فضاها و حفره های پر از هوا در بالا، بین، زیر چشم و اطراف بینی هستند. این حفره های کوچک یک پوشش سلولی و نرم دارند که به آن مخاط می گویند و به صورت معمول ترشحات اندکی دارند که از طریق بینی یا حلق تخلیه می شوند. هنگامی که فردی به سینوزیت مبتلا می شود، غشاهای مخاطی بینی، گلو و خود سینوس ملتهب و متورم می شوند. با این اتفاق راه خروج ترشحات گرفته شده و دهانه خروج سینوس بسته می شود. سینوسهای بسته شده، ایجاد یک محیط مرطوب می کنند که بسیار نسبت به عفونی شدن مستعد هستند.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از دفتر آموزش و ارتقای سلامت وزارت بهداشت، آلرژی محرک عمده سینوس است. عفونت های ویروسی و یا قرار گرفتن در معرض دود دست دوم، عطر و یا مواد شیمیایی استنشاقی می تواند منجر به سردردهای سینوسی شود. علت هرچه باشد، سردرد سینوسی اغلب در مرکز صورت، پل بینی و گونه ها احساس می شود.

علائم سینوزیت حاد در بزرگسالان شامل خروج ترشحات غلیظ سبز یا زردرنگ از بینی یا پشت حلق است.

گرفتگی بینی یا انسداد بینی و سختی تنفس، درد، حساسیت، تورم و احساس پری و فشار اطراف چشم ها، درد فک فوقانی و دندان ها، کاهش حس بویایی و چشایی، سرفه بخصوص هنگام شب ها، گاهی تب، بوی بد دهان، گلو درد، خستگی و بی حالی و احساس پری در گوش از علائم دیگر هستند.

افراد مبتلا به آلرژی به سردردهای سینوسی بسیار حساس هستند. درمان این سردردها معمولا به آنتی هیستامین ها شروع می شود. هیستامین ماده ای است که در طول واکنش های حساسیتی منتشر می شود و موجب ورم عشاء مخاطی می گردد. آنتی هیستامین ها در واقع عملکرد هیستامین را مسدود می کنند.

برخی آنتی هیستامین ها بخصوص آنتی هیستامین های نسل اول می توانند عوارض جانبی مانند خواب آلودگی داشته باشند. نسل دومی ها عوارض جانبی کمتری دارند. این داروها شامل لوراتادین و فکسوفنادین هستند. اسپری های بینی کورتیکواستروئیدی نیز باعث کاهش تورم مخاط در گذرگاه بینی می شوند. این اسپری ها البته نیاز به تجویز پزشک دارند.

ضد احتقان ها نیز تورم مخاط را کاهش داده و باعث باز شدن سینوس ها و معابر بینی می شوند. حمام و بخار آب گرم نیز همین ترفند را دارد.

علاوه بر این شستشوی بینی و سینوس ها، ترشحات را رقیق، ذرات عفونی را خارج و تخلیه سینوس را تسهیل می کند. سرم نرمال سالین برای شستشو مطمئن تر است، اما اختصاصی نیست و محلولی که خود بیمار هم درست می کند اشکالی ندارد. اما اگر خود بیمار می خواهد محلول بسازد نباید از نمک ید دار استفاده کند، چون در طولانی مدت خود باعث حساسیت می شود. دوم این که مقدار نمک، نصف قاشق چای خوری است به علاوه 250 سی سی آب گرم (چیزی حدود 2 لیوان معمولی).