به گزارش سلامت نیوز به نقل از General Psychiatry، به گفته سرپرست تیم پژوهشی، Christopher Rohde، میزان بروز افسردگی حدود هشت سال پیش از تشخیص رسمی این بیماری‌های عصبی شروع به افزایش می‌کند و حتی تا چند سال پس از تشخیص نیز بالا باقی می‌ماند.

پژوهشگران داده‌های بیش از ۱۷ هزار فرد مبتلا به پارکینسون یا دمانس اجسام لویی را طی ۱۲ سال بررسی و آن‌ها را با بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن دیگر مانند آرتریت روماتوئید، بیماری مزمن کلیه و پوکی استخوان مقایسه کردند تا تأثیر صرفِ داشتن یک بیماری مزمن بر افسردگی را کنار بگذارند.

نتیجه نشان داد افسردگی به‌طور خاص با بیماری‌های عصبی مرتبط است و تنها پیامد زندگی با یک بیماری مزمن نیست.

چرا این ارتباط مهم است؟

پژوهشگران احتمال می‌دهند افسردگی ممکن است بازتاب تغییرات اولیه مغز در مراحل آغازین تخریب سلول‌های عصبی باشد؛ تغییراتی که سال‌ها قبل از بروز علائم حرکتی یا شناختی رخ می‌دهند.

از آنجا که این بیماری‌ها درمان قطعی ندارند، تشخیص زودتر آن‌ها می‌تواند به برنامه‌ریزی بهتر درمان، مراقبت زودهنگام و همچنین پژوهش‌های دقیق‌تر درباره علل بیماری کمک کند.

توصیه پژوهشگران به پزشکان

نتایج این تحقیق که در نشریه علمی Gen. Psychiatry منتشر شده، پیشنهاد می‌کند افرادی که در سنین بالا برای نخستین بار دچار افسردگی می‌شوند، بهتر است از نظر نشانه‌های اولیه بیماری‌های عصبی نیز بررسی شوند.

البته پژوهشگران تأکید می‌کنند این مطالعه تنها ارتباط میان افسردگی و بیماری‌های عصبی را نشان می‌دهد و هنوز رابطه علت و معلولی قطعی اثبات نشده است.

افسردگی در سالمندان ممکن است تنها یک اختلال خلقی نباشد، بلکه نشانه‌ای زودهنگام از تغییرات عصبی در حال شکل‌گیری باشد؛ موضوعی که می‌تواند مسیر تشخیص و مراقبت بیماران را در آینده تغییر دهد.