به گزارش سلامت نیوز به نقل از اطلاعات، یکی از عوامل اصلی وقوع تصادفات مرگبار، خواب آلودگی رانندگان است؛ عاملی که برخلاف سرعت و سبقت غیرمجاز، کمتر مورد توجه قرار می گیرد
وقوع چند حادثه رانندگی مرگبار ناشی از خواب آلودگی رانندگان طی روزهای گذشته، بار دیگر نشان داد این موضوع همچنان یکی از عوامل اصلی اما پنهان در وقوع تصادفات جاده ای است؛ عاملی که برخلاف سرعت غیرمجاز یا سبقت خطرناک، کمتر دیده میشود اما در کسری از ثانیه؛ می تواند چند نفر را راهی دیار باقی کند.
در کمتر از یک هفته گذشته، ۳ راننده با اصرار بر رانندگی در حالت خستگی و خواب آلودگی، مرگ ۸ نفر و مصدومیت ۱۰ نفر را رقم زدند. در حادثه نخست که در ۱۹ اردیبهشت در محور رامهرمز-بهبهان رخ داد خواب آلودگی راننده منجر به تصادف رخ به رخ ۲ خودرو شد و ۶ نفر جان باختند . در حادثه دیگر که در محور قزوین- تاکستان به همین سبب به وقوع پیوست؛ مادر و پدری قربانی رانندگی پسر خسته شان شدند همچنین در حادثه سوم برخورد یک دستگاه اتوبوس با یک تریلر سبب مصدومیت ۱۰ نفر شدکه بر اساس اعلام پلیس، علت اصلی آن، خواب آلودگی راننده اتوبوس اسکانیا بوده است.
وجه مشترک این تصادفات و موارد مشابه دیگر ، رانندگانی هستند که پس از ساعتها رانندگی، خستگی را نادیده میگیرند و با تصور «نزدیک بودن مقصد» به مسیر ادامه میدهند؛ در حالی که کاهش هوشیاری، واکنشهای راننده را مختل و خودرو را عملاً برای چند لحظه بدون کنترل رها میکند. کارشناسان معتقدند تکرار این حوادث نشان میدهد خوابآلودگی هنوز در فرهنگ رانندگی ایران بهعنوان یک خطر جدی شناخته نشده است و ضرورت توجه به استراحت در سفر، بیش از هر زمان دیگری احساس میشود.
هر ۲ ساعت ۱۵ دقیقه استراحت
معاون سابق اجتماعی-فرهنگی پلیس راهور کشور در این باره با اشاره به این که خستگی و خوابآلودگی از مهمترین عوامل بروز حوادث رانندگی در جادههای کشور به شمار می آید، گفت: این موضوع در بسیاری از موارد، به دلیل کاهش تمرکز و عدم توجه راننده به مسیر، منجر به حوادث تلخ و جبرانناپذیر میشود.
سرهنگ عینالله جهانی با بیان این که بر اساس ماده ۱۸۰آییننامه راهنمایی و رانندگی، رانندگی در حالت خستگی و خوابآلودگی، همانند استفاده از تلفن همراه، خوردن و آشامیدن یا هر اقدامی که سبب کاهش توجه راننده به جلو شود، ممنوع است، تأکید کرد: همانطور که پیش از سفر، وضع فنی خودرو بررسی میشود، راننده هم باید از نظر جسمی و روحی آمادگی لازم برای رانندگی را داشته باشد ؛ بسیاری از رانندگان پس از ساعتها کار و خستگی روزانه، بدون استراحت کافی پشت فرمان مینشینند؛ در حالی که نداشتن خواب و استراحت مناسب، احتمال وقوع خوابآلودگی در مسیر را افزایش میدهد.
این استاد دانشگاه ادامه داد: این مسأله بهویژه در جادههای طولانی، مستقیم و آزادراهی بیشتر خود را نشان میدهد، جایی که یکنواختی مسیر سبب غلبه خستگی بر راننده میشود ؛بر همین اساس توصیه جدی پلیس و کارشناسان این است که رانندگان حتماً هر ۲ ساعت یک مرتبه، دستکم ۱۵دقیقه توقف و استراحت کنند.
جهانی افزود: پیاده شدن از خودرو، انجام حرکات کششی، نوشیدن مایعات و شستشوی صورت میتواند تا حد بسیاری از شدت خستگی بکاهد. با این حال، برخی رانندگان تصور میکنند تا زمانی که احساس خوابآلودگی شدید نداشته باشند، نیازی به توقف نیست!
مسئولیت سنگین رانندگان اتوبوس
کارشناس رسمی حوزه حوادث و تصادفات با اشاره به این که در سرعت ۱۰۰کیلومتر بر ساعت، خودرو در هر ثانیه حدود ۲۸متر حرکت میکند و فقط چند ثانیه غفلت کافی است تا وسیله نقلیه مسافتی طولانی را بدون کنترل مؤثر راننده طی کند، تأکید کرد: خوابآلودگی دقیقاً همین شرایط را ایجاد میکند؛ لحظاتی که راننده بدون آن که متوجه باشد، تمرکز خود را از دست میدهد و خودرو عملاً بدون هدایت پیش میرود.
جهانی ادامه داد: بررسیها نشان میدهد بخش قابلتوجهی از تصادفات منجر به مرگ و جرح در ۳۰کیلومتری شهرهای مقصد رخ میدهد و بسیاری از رانندگان پس از طی مسافت طولانی، تصور میکنند فاصله اندک باقیمانده را هم میتوانند بدون توقف ادامه دهند، اما دقیقا در همین لحظات خستگی به اوج میرسد و احتمال خواب رفتن راننده افزایش مییابد.
این استاد دانشگاه اظهار داشت: در حوزه حملونقل عمومی، موضوع حساسیت بیشتری دارد. رانندگان اتوبوسها و وسایل نقلیه سنگین، مسئولیت جان دهها نفر را بر عهده دارند و لازم است پیش از آغاز سفر، استراحت کافی داشته باشند و در طول مسیر هم توقفهای کوتاه برای رفع خستگی انجام دهند. همچنین مسافران هم نباید نسبت به وضع راننده بیتفاوت باشند و در صورت مشاهده علائم خستگی و خوابآلودگی، از راننده بخواهند برای استراحت توقف کند .
اظهارات حقوقدان
محمدصالح نقرهکار حقوقدان هم در گفتگو با اطلاعات گفت: در حوادث رانندگی مجازات متوجه شخصی است که با عدم توجه به قوانین یا ارتکاب رفتارهای حادثهساز، سبب وقوع تصادف و ورود خسارت میشود.
وی با اشاره به این که نخستین بخش، تخلف و جریمه رانندگی است که در واقع نوعی ضمانت اجرای دولتی محسوب میشود و متوجه شخص خاطی خواهد بود، افزود: در کنار آن، مسئولیت مدنی ناشی از ایراد خسارت مطرح میشود؛ خسارتهایی که بر اساس شرایط مختلف، مانند داشتن یا نداشتن گواهینامه، میزان رعایت مقررات، رفتار طرف مقابل و سایر عوامل، قابل بررسی و تفکیک هستند. با این حال، اصل جبران خسارت و مسئولیتپذیری ناشی از حادثه رانندگی، امری مسلم است و مطابق ماده یک قانون مسئولیت مدنی، شخص زیانزننده مکلف به جبران خسارت است.
نقره کار ادامه داد: اما بخش مهمتر، جنبه کیفری ماجراست. هرگاه شخصی رفتاری انجام دهد که قانونگذار آن را جرم تلقی کند و این رفتار منجر به ایراد صدمه بدنی غیرعمدی شود، علاوه بر پرداخت دیه، از حیث حقوق کیفری هم مسئول خواهد بود. در اینجا، عدم رعایت نظامات دولتی و مقررات رانندگی میتواند مبنای تحقق جرم قرار گیرد.
وی اظهار داشت: در این میان، موضوعات مختلفی قابل بررسی است؛ از جمله این که آیا راننده پس از وقوع حادثه در محل حاضر مانده یا از صحنه گریخته است، آیا برای کاهش آلام و خسارات ناشی از حادثه اقدام مؤثری انجام داده است یا خیر. تمامی این موارد در ارزیابی مسئولیت کیفری و میزان واکنش قانونی نسبت به شخص خاطی مؤثرند .
نقره کار تأکید کرد: اراده قانونگذار بر این است که حوادث رانندگی صرفاً با جبران خسارت مالی پایان نیابد، بلکه شخص خاطی با ضمانت اجراهای بازدارنده کیفری هم مواجه شود تا امنیت جانی مردم، سلامت عمومی و نظم تردد اجتماعی مورد حمایت قرار گیرد. از همین منظر، قانونگذار الزامات و اقتضائات مهمی را برای حمایت از رانندگی ایمن و حق آمدوشد امن شهروندان پیشبینی کرده است، بنابراین، شخص خاطی ممکن است به طور همزمان با ۳ نوع مسئولیت مانند مسئولیت مدنی برای جبران خسارت، مسئولیت دولتی و انتظامی از طریق جریمه و محرومیتهای قانونی و مسئولیت کیفری به سبب رفتار مجرمانه یا حادثهساز مواجه شود.
نظر شما