نتایج یک متاآنالیز جدید بر روی داروهای کاهش وزن نشان می‌دهد تیرزپاتاید در مقایسه با سماگلوتاید و لیراگلوتاید بیشترین اثربخشی را در کاهش وزن دارد؛ به‌طوری که مصرف‌کنندگان این دارو به‌طور متوسط بیش از ۲۰ درصد از وزن اولیه خود را از دست داده‌اند.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از سالم‌خبر از مدیکال نیوز تودی، نتایج یک مطالعه جدید که توسط پژوهشگران دانشگاه جورجیا انجام شده، نشان می‌دهد تیرزپاتاید در میان داروهای خانواده GLP-1 مؤثرترین گزینه برای کاهش وزن است. این پژوهش که به صورت متاآنالیز انجام شده، داده‌های بیش از ۱۴ هزار فرد غیر دیابتی را بررسی کرده و سه داروی پرکاربرد یعنی تیرزپاتاید، سماگلوتاید و لیراگلوتاید را از نظر میزان کاهش وزن با یکدیگر مقایسه کرده است.

بر اساس یافته‌های این مطالعه، افرادی که از تیرزپاتاید استفاده کرده‌اند، به‌طور متوسط بیش از ۲۰ درصد از وزن اولیه خود را از دست داده‌اند. این در حالی است که میزان کاهش وزن در مصرف‌کنندگان سماگلوتاید حدود ۱۵ درصد و در افرادی که لیراگلوتاید دریافت کرده‌اند، نزدیک به ۸ درصد بوده است

تیرزپاتاید توسط شرکت داروسازی ایلای‌لیلی با دو نام تجاری زپ‌باند (Zepbound) برای درمان چاقی و مونجارو (Mounjaro) برای درمان دیابت نوع ۲ تولید می‌شود. در مقابل، سماگلوتاید با نام‌های وگووی (Wegovy) و اوزمپیک (Ozempic) و لیراگلوتاید نیز با نام‌های ساکسندا (Saxenda) و ویکتوزا (Victoza) در بازار عرضه می‌شوند.

پژوهشگران معتقدند یکی از دلایل برتری تیرزپاتاید، مکانیسم اثر دوگانه آن است. در حالی که سماگلوتاید و لیراگلوتاید تنها گیرنده‌های هورمون GLP-1 را فعال می‌کنند، تیرزپاتاید علاوه بر این گیرنده‌ها، گیرنده‌های هورمون GIP را نیز تحریک می‌کند؛ ویژگی‌ای که به افزایش احساس سیری، کاهش اشتها و در نهایت کاهش وزن بیشتر منجر می‌شود.

پوجا گوخاله، از پژوهشگران این مطالعه، اعلام کرد هدف این بررسی مشخص کردن دارویی بوده که ضمن ایجاد بیشترین کاهش وزن، عوارض گوارشی مانند تهوع و مشکلات دستگاه گوارش را افزایش ندهد. به گفته وی، نتایج نشان می‌دهد تیرزپاتاید در مجموع گزینه مؤثرتری برای کاهش وزن است.

با این حال پژوهشگران تأکید کرده‌اند این مطالعه به پیامدهای قطع مصرف داروها نپرداخته است؛ موضوعی که اهمیت زیادی دارد، زیرا مطالعات پیشین نشان داده‌اند بسیاری از بیماران پس از توقف درمان، بخشی از وزن از دست‌رفته را دوباره به دست می‌آورند. همچنین در این بررسی تفاوت میان فرم تزریقی و قرص‌های خوراکی جدید این داروها ارزیابی نشده است. بر اساس مطالعات بالینی، نسخه‌های خوراکی این داروها معمولاً اثربخشی کمتری نسبت به انواع تزریقی دارند.

این نتایج می‌تواند در انتخاب درمان مناسب برای بیماران مبتلا به چاقی و اضافه‌وزن و همچنین در تصمیم‌گیری پزشکان برای تجویز داروهای نسل جدید GLP-1 نقش مهمی ایفا کند.