به گزارش سلامت نیوز به نقل از فارس،وقتی فصل‌ها عوض می‌شوند اما روح در جا می‌زند. افراد مبتلا به افسردگی فصلی در بازه‌های زمانی خاصی از سال که دما به درجه مشخصی می‌رسد، دچار تغییرات رفتاری می‌شوند. احساس غمگینی مداوم، از دست دادن تمرکز،

تغییر ناگهانی در اشتها و الگوی خواب و یک بی‌حوصلگی عمیق که با تغییر فصل برطرف می‌شود، از نشانه‌های اصلی این اختلال است. آیا تا به حال شده با آمدن پاییز یا زمستان، احساس کنید بخشی از وجودتان سنگین شده است؟ آیا تابه‌حال فکر کرده‌اید که چرا با تغییر رنگ برگ‌ها و سرد شدن هوا، شادی از چهره‌تان می‌رود و جای خود را به غم و بی‌حوصلگی می‌دهد؟

احمد احمدی پور، روانپزشک و عضو هیئت علمی دانشگاه در رادیو سلامت با اشاره به اینکه چرا روح ما با تغییر فصل‌ها همگام نمی‌شود و چگونه می‌توان از این سیاهچاله‌های فصلی نجات یافت، گفت: آنچه ما به عنوان افسردگی فصلی می‌شناسیم، یک اختلال شناخته شده در حوزه اعصاب و روان است که دقیقاً با تغییرات خلق و خوی فصلی در ارتباط است.

وی خاطرنشان کرد: طبیعت با تمام شکوه خود، تنها یک منظره نیست، بلکه محرکی قدرتمند برای روان ماست. تغییرات در دما، جابه‌جایی در مناطق جغرافیایی و به‌ویژه کاهش یا افزایش میزان روشنایی در طول روز، همگی می‌توانند مانند جریانی نامرئی بر وضعیت روحی انسان‌ها اثر بگذارند.

احمدی پور به جنبه‌ای عمیق‌تر و پنهان‌تر اشاره کرده گفت: شاید بسیاری از ما از آن بی‌خبر باشیم، نقش ژنتیک در افرادی که دارای زمینه ژنتیکی اختلالات روحی هستند، تغییر در شرایط آب و هوایی می‌تواند باعث فعال شدن این ژن‌ها شده و به طور ناگهانی، فرد را در معرض ابتلا به افسردگی قرار دهد.

این روانپزشک تصریح کرد: نکته تکان‌دهنده اینجاست که این تاریکی روحی لزوماً با زمستان و سرما همراه نیست؛ در برخی افراد، گرمای تابستان یا شکوفایی بهار نیز می‌تواند زمینه‌ساز بروز این نوع افسردگی باشد.

وی با پاسخ به این پرسش که چگونه می‌توانیم بفهمیم که آیا ما در دام این اختلال گرفتار شده‌ایم یا خیر؟ افزود: افراد مبتلا معمولاً در بازه‌های زمانی خاصی از سال که دما به درجه مشخصی می‌رسد، دچار تغییرات رفتاری می‌شوند. احساس غمگینی مداوم، از دست دادن تمرکز، تغییر ناگهانی در اشتها و الگوی خواب و یک بی‌حوصلگی عمیق که با تغییر فصل برطرف می‌شود، از نشانه‌های اصلی این اختلال است.

احمدی پور درباره مواجهه با رنج‌ها سخن گفت: فرار از رنج‌ها و تلاش برای نادیده گرفتن سختی‌های زندگی، هرگز راهگشا نخواهد بود. تنها راه واقعی برای رهایی و رسیدن به حال بهتر، مواجهه با آن است. به عبارت دیگر، برای درمان روح، انسان باید شجاعت رویارویی با واقعیت‌های دردناک زندگی را داشته باشد؛ چرا که فرار، تنها باعث ماندگاری درد در روح می‌شود.

وی متذکر شد: این اختلال، برخلاف ظاهر سنگینش، قابل پیشگیری است. با شناخت چرخه تغییرات فصلی خود، می‌توان قبل از رسیدن به اوج فصل مربوطه، اقدامات پیشگیرانه را آغاز کرد. به گفته این روانپزشک استفاده از نور کافی و حضور در دل طبیعت می‌تواند به بهبود وضعیت روحی کمک کند اما افراد مستعد باید با دقت و هوشمندی بیشتری با تغییرات محیطی خود برخورد کنند.