به گزارش سلامت نیوز به نقل از verywellhealth، پژوهش جدیدی نشان می‌دهد غذا خوردن در کنار یک دوست صمیمی یا شریک عاطفی ممکن است به کاهش افزایش قند خون پس از غذا و بازگشت سریع‌تر آن به سطح طبیعی کمک کند. ارتباطات اجتماعی می‌توانند استرس را کاهش دهند و در بلندمدت بر سلامت متابولیک تأثیر بگذارند. استرس شدید و مداوم نیز ممکن است تنظیم قند خون را مختل کند و خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را افزایش دهد.

چرا غذا خوردن با دوست ممکن است افزایش قند خون را کاهش دهد؟

در مطالعه‌ای که نتایج آن در مجله Science Advances منتشر شده است، ۱۰۸ شرکت‌کننده هر بار ۱۰۲ گرم نان سفید گندم، حاوی ۵۰ گرم کربوهیدرات، مصرف کردند. شرکت‌کنندگان این وعده را در دو وضعیت متفاوت خوردند: یک بار به‌تنهایی و بار دیگر در اتاقی در کنار فردی نزدیک و صمیمی.

پس از غذا خوردن در هر دو وضعیت، قند خون شرکت‌کنندگان به مدت دو ساعت پایش شد.

نتایج نشان داد زمانی که افراد در کنار یک همراه غذا می‌خوردند، افزایش قند خون آن‌ها کمتر بود و قند خونشان سریع‌تر به سطح طبیعی بازمی‌گشت. این یافته نشان می‌دهد حضور یک فرد صمیمی هنگام غذا خوردن ممکن است بر نحوه تنظیم قند خون تأثیر بگذارد.

هولی جونز، استاد روان‌شناسی در کالج مدگار اورز در بروکلین، توضیح داد که حضور دیگران می‌تواند مانند یک عامل محافظ در برابر استرس عمل کند و علاوه بر سلامت روان، بر عملکرد متابولیک بدن نیز تأثیر بگذارد.

به گفته او، این مطالعه ارتباط میان تعاملات اجتماعی، واکنش‌های فیزیولوژیک بدن و عملکرد دستگاه عصبی خودمختار را نشان می‌دهد؛ موضوعی که اهمیت ارتباط انسانی را از نظر روانی و جسمی برجسته می‌کند.

ارتباط استرس با افزایش قند خون

این پژوهش همچنین واکنش شرکت‌کنندگان به موقعیت‌های استرس‌زا را بررسی کرد. برای مثال، زمانی که افراد دو شوک الکتریکی خفیف دریافت کردند، در صورت حضور یک همراه صمیمی، میزان برانگیختگی دستگاه عصبی سمپاتیک آن‌ها کمتر از زمانی بود که تنها بودند. دستگاه عصبی سمپاتیک در واکنش «جنگ یا گریز» هنگام استرس نقش دارد.

جوآن رینکر، متخصص آموزش و مراقبت از دیابت، می‌گوید استرس اغلب با افزایش قند خون ارتباط دارد؛ بنابراین، عجیب نیست که حضور یک دوست صمیمی بتواند به بازگشت سریع‌تر قند خون به سطح پایه کمک کند.

او توضیح داد که حضور فردی دیگر ممکن است باعث شود شخص آرام‌تر باشد، آهسته‌تر غذا بخورد و با توجه بیشتری به وعده غذایی خود بپردازد. احساس امنیت و آرامش نیز می‌تواند واکنش‌های فیزیولوژیک بدن و نحوه تنظیم قند خون پس از غذا را تغییر دهد.

پژوهش‌های پیشین نیز نشان داده‌اند که استرس مزمن ممکن است در بلندمدت تعادل قند خون را مختل کند و احتمال مقاومت به انسولین و ابتلا به دیابت نوع ۲ را افزایش دهد.

تنهایی خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را افزایش می‌دهد؟

مطالعات قبلی میان انزوای اجتماعی و اختلالات متابولیک ارتباط پیدا کرده‌اند. در پژوهشی که سال ۲۰۲۲ در مجله Diabetologia منتشر شد، افرادی که بیشترین احساس تنهایی را داشتند، در مقایسه با کسانی که کمتر احساس تنهایی می‌کردند، با خطر دوبرابری ابتلا به دیابت نوع ۲ مواجه بودند.

به گفته رینکر، تنهایی نیز می‌تواند نوعی استرس باشد که بر کنترل قند خون تأثیر می‌گذارد. نبود تعامل اجتماعی ممکن است سطح استرس را افزایش دهد و فرد را از حمایت عاطفی و ارتباطاتی که به کاهش تنش کمک می‌کنند، محروم کند.

او هشدار داد که تنهایی طولانی‌مدت می‌تواند هم بر قند خون و هم بر سلامت روان اثر بگذارد و با افزایش احتمال اضطراب و افسردگی همراه باشد. تداوم این شرایط ممکن است به بالا ماندن قند خون کمک کند و در بلندمدت خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ را افزایش دهد.

نوع گفت‌وگو هنگام غذا خوردن هم اهمیت دارد

مطالعه منتشرشده در Science Advances مشخص نکرد که شرکت‌کنندگان هنگام غذا خوردن درباره چه موضوعاتی صحبت می‌کردند. با این حال، متخصصان معتقدند کیفیت تعامل اجتماعی نیز می‌تواند مهم باشد.

افراد مبتلا به دیابت می‌توانند با دوستان و نزدیکان خود درباره اهمیت داشتن فضایی آرام و مثبت هنگام صرف غذا صحبت کنند و در صورت امکان، از بحث‌هایی که استرس غیرضروری ایجاد می‌کنند، بپرهیزند.

جونز تأکید کرد که این پژوهش در شرایط آزمایشی انجام شده و نتایج آن را نمی‌توان به تمام موقعیت‌های روزمره تعمیم داد. به گفته او، غذا خوردن در کنار فردی که دوستش داریم لزوماً در هر شرایطی قند خون را کاهش نمی‌دهد؛ بلکه یافته‌ها نشان می‌دهند محیط اجتماعی و شرایطی که در آن غذا می‌خوریم، ممکن است بر واکنش بدن به غذا تأثیر بگذارد.