آزمایش ادرار شامل بررسی ظاهر، غلظت و محتوای ادرار است. به عنوان مثال، عفونت دستگاه ادراری می تواند ادرار را به جای شفاف شدن، کدر به نظر برساند. افزایش سطح پروتئین در ادرار می تواند نشانه ای از بیماری کلیوی باشد.

اشتباهاتی که نتیجه آزمایش ادرار را غلط می کند

به گزارش سلامت نیوز به نقل از مایو کلینیک آزمایش ادرار برای تشخیص و مدیریت طیف گسترده ای از اختلالات، مانند عفونت های دستگاه ادراری، بیماری کلیوی و دیابت استفاده می شود.

آزمایش ادرار یک آزمایش رایج است که به چند دلیل انجام می شود:

آزمایش ادرار میتواند بخشی از یک معاینه پزشکی معمول، چکاپ بارداری یا آمادگی قبل از جراحی برای بررسی سلامت کلی باشد. یا ممکن است برای غربالگری انواع اختلالات، مانند دیابت، بیماری کلیوی یا بیماری کبد، زمانی که در بیمارستان بستری می شوید، استفاده شود.


برای تشخیص یک وضعیت پزشکی. اگر درد شکم، کمردرد، تکرر ادرار یا دردناک، وجود خون در ادرار یا سایر مشکلات ادراری دارید، ممکن است آزمایش ادرار درخواست شود. آزمایش ادرار به تشخیص علت این علائم و نشانه ها کمک می کند.

برای نظارت بر وضعیت پزشکی اگر یک بیماری پزشکی مانند بیماری کلیوی یا عفونت دستگاه ادراری تشخیص داده شده است، پزشک ممکن است آزمایش ادرار را به طور منظم برای نظارت بر وضعیت و درمان توصیه کند.

چگونه آزمایش ادرار بدهم؟

اگر فقط آزمایش ادرار انجام می دهید، می توانید قبل از آزمایش غذا بخورید و بنوشید. اگر آزمایش‌های دیگری انجام می‌دهید، ممکن است لازم باشد قبل از آزمایش ناشتا باشید. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی دستورالعمل های خاص آزمایش شما را به شما ارائه می دهند.

بسیاری از داروها، از جمله داروهای بدون نسخه و مکمل ها، می توانند بر نتایج آزمایش ادرار تأثیر بگذارند. قبل از آزمایش ادرار، در مورد داروها، ویتامین ها یا سایر مکمل هایی که مصرف می کنید به پزشک خود اطلاع دهید.

آنچه می توانید انتظار داشته باشید

ممکن است نمونه ادرار را در خانه یا در مطب پزشک خود جمع آوری کنید در این صورت معمولاً ظروف را برای نمونه ادرار به شما می دهند. ممکن است از شما خواسته شود که اول صبح، زمانی که ادرار شما غلیظ تر است، نمونه را در خانه جمع آوری کنید.

ممکن است به شما دستور داده شود که نمونه میانی را با استفاده از روش تمیز کردن جمع آوری کنید. این روش شامل مراحل زیر است:

  • دهانه اندام تناسلی را پاک کنید. زنان باید لابیاها را باز کرده و از جلو به عقب تمیز کنند. مردان باید نوک آلت تناسلی را پاک کنند.
  • شروع به ادرار کردن در توالت کنید.
  • ظرف جمع آوری را به داخل جریان ادرار خود بگذارید.
  • حداقل 30 تا 60 میلی لیتر در ظرف جمع آوری ادرار کنید.
  • ادرار کردن در توالت را تمام کنید.
  • نمونه را طبق دستور ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود تحویل دهید.
  • اگر نمی توانید نمونه را در مدت 60 دقیقه پس از جمع آوری به منطقه تعیین شده تحویل دهید، نمونه را در یخچال قرار دهید، مگر اینکه ارائه دهنده شما چیز دیگری به شما گفته باشد.
  • در برخی موارد، در صورت نیاز، ارائه‌دهنده شما می‌تواند یک لوله نازک و انعطاف‌پذیر (کاتتر) را از طریق دهانه مجرای ادرار و داخل مثانه وارد کند تا نمونه ادرار را جمع‌آوری کند.
  • نمونه ادرار برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه فرستاده می شود. می توانید بلافاصله به فعالیت های معمول خود بازگردید.

نتایج چگونه ارزیابی می شوند؟


برای آزمایش ادرار، نمونه ادرار شما به سه روش ارزیابی می شود: معاینه بصری، تست دیپ استیک و معاینه میکروسکوپی.

امتحان بصری

یک تکنسین آزمایشگاه ظاهر ادرار را بررسی می کند. ادرار به طور معمول شفاف است. ابری بودن یا بوی غیرمعمول می تواند نشان دهنده مشکلی مانند عفونت باشد. پروتئین موجود در ادرار می تواند آن را کف آلود کند.

وجود خون در ادرار باعث قرمز یا قهوه ای شدن آن می شود. رنگ ادرار می تواند تحت تأثیر چیزی که به تازگی خورده اید یا داروهای خاصی که مصرف می کنید باشد. برای مثال، چغندر یا ریواس ممکن است ادرار شما را قرمز رنگ کند.

تست دیپ استیک

یک عدد میله - یک چوب نازک پلاستیکی با نوارهایی از مواد شیمیایی روی آن - در ادرار قرار می گیرد. نوارهای شیمیایی در صورت وجود مواد خاص یا اگر سطح آنها بالاتر از حد معمول باشد، رنگ تغییر می کند. تست نشانگر این موارد را بررسی می کند:

اسیدیته (pH). سطح pH میزان اسید در ادرار را نشان می دهد. سطح pH ممکن است نشان دهنده اختلال کلیه یا دستگاه ادراری باشد.
تمرکز. اندازه گیری غلظت نشان می دهد که ذرات چقدر در ادرار شما متمرکز هستند. غلظت بالاتر از حد معمول اغلب در نتیجه ننوشیدن مایعات کافی است.
پروتئین. سطح پایین پروتئین در ادرار معمولی است. افزایش اندک پروتئین در ادرار معمولاً دلیلی برای نگرانی نیست، اما مقادیر بیشتر ممکن است نشان دهنده مشکل کلیوی باشد.
قند. مقدار قند (گلوکز) در ادرار معمولاً خیلی کم است که قابل تشخیص نیست. هر گونه تشخیص قند در این آزمایش معمولاً نیاز به آزمایش بعدی برای دیابت دارد.
کتون ها مانند قند، هر مقدار کتون که در ادرار شما شناسایی شود می تواند نشانه دیابت باشد و نیاز به آزمایشات بعدی دارد.
بیلی روبین. بیلی روبین محصولی از تجزیه گلبول های قرمز است. معمولاً بیلی روبین در خون حمل می شود و به کبد شما می رود و از آنجا خارج می شود و به بخشی از صفرا تبدیل می شود. بیلی روبین در ادرار شما ممکن است نشان دهنده آسیب یا بیماری کبد باشد.
شواهد عفونت نیتریت ها یا لکوسیت استراز - محصول گلبول های سفید خون - در ادرار شما ممکن است نشان دهنده عفونت دستگاه ادراری باشد.
خون وجود خون در ادرار نیاز به آزمایش بیشتری دارد. ممکن است نشانه آسیب کلیه، عفونت، سنگ کلیه یا مثانه، سرطان کلیه یا مثانه یا اختلالات خونی باشد.

معاینه میکروسکوپی

گاهی اوقات به عنوان بخشی از آزمایش ادرار انجام می شود، این آزمایش شامل مشاهده قطرات ادرار غلیظ - ادراری که در دستگاه چرخانده شده است - در زیر میکروسکوپ است. اگر هر یک از سطوح زیر بالاتر از حد متوسط باشد، ممکن است به آزمایشات بیشتری نیاز داشته باشید:

  • گلبول های سفید (لکوسیت ها) ممکن است نشانه عفونت باشد.
  • گلبول‌های قرمز خون (گلبول‌های قرمز) ممکن است نشانه‌ای از بیماری کلیوی، اختلال خونی یا بیماری زمینه‌ای دیگری مانند سرطان مثانه باشد.
  • باکتری ها، مخمرها یا انگل ها می توانند نشان دهنده عفونت باشند.
  • گچ ها - پروتئین های لوله ای شکل - می توانند نتیجه اختلالات کلیوی باشند.
  • کریستال هایی که از مواد شیمیایی در ادرار تشکیل می شوند ممکن است نشانه سنگ کلیه باشند.

آزمایش ادرار به تنهایی معمولاً تشخیص قطعی نمی دهد. بسته به دلیلی که ارائه دهنده شما این آزمایش را توصیه کرده است، ممکن است برای نتایج غیرعادی نیاز به پیگیری داشته باشید. ارزیابی نتایج آزمایش ادرار با سایر آزمایش‌ها می‌تواند به پزشک شما در تعیین مراحل بعدی کمک کند.

دریافت نتایج تست استاندارد از آزمایش ادرار، تضمینی برای بیمار نبودن شما نیست. ممکن است برای تشخیص بیماری خیلی زود باشد یا ادرار شما خیلی رقیق شده باشد. اگر هنوز علائم و نشانه ها را دارید به ارائه دهنده خود بگویید.

اگر نمونه ادرار در زمان جمع آوری آلوده گردد، نتایج آزمایش تجزیه ادرار و کشت آن خصوصا از نظر تشخیص عفونت ها دچار اشکال خواهد شد.

دستور العمل جمع آوری ادرار تمیز- کشت و آزمایش کامل ادرار


نمونه ادرار برای تشخیص انواع عفونت های دستگاه ادراری و اثبات وجود، کمی یا زیادی برخی از مواد و سلول هایی از جمله قند، پروتئین، خون، گلبول های سفید و گلبولهای قرمز تحت بررسی قرار گرفته و در صورت لزوم کشت داده می شود. اگر نمونه ادرار در زمان جمع آوری آلوده گردد، نتایج آزمایش تجزیه ادرار و کشت آن خصوصا از نظر تشخیص عفونت ها دچار اشکال خواهد شد. لذا ضرورت دارد تا نمونه ادرار با رعایت موارد ذیل تهیه گردد.

ویژه بانوان


-پیش از انجام آزمایش از نوشیدن مقادیر زیاد آب و سایر مایعات اجتناب نمائید.
-دست های خود را کاملا با آب و صابون شسته و به خوبی با دستمال کاغذی خشک کنید.
-درب ظرف ادرار را با احتیاط باز کنید. تحت هیچ عنوان دست های شما نباید با سطح داخلی ظرف ادرار یا درب آن تماس پیدا کند.
- بایک دست چین های پوستی دستگاه تناسلی را از هم باز کرده و با دستمال یکبار مصرف اطراف مقعد و پیشابراه را از جلو به عقب تمیز کنید. اینکار را دوبار تکرار نمائید. التبه در هر بار تمیز کردن از یک دستمال جدید استفاده نموده و دستمال قبلی را دور بیندازید.
-پس از اینکه جریان ادرار شروع شد، قسمت اولیه ادرار (2 ثانیه اول)را دور ریخته و بقیه ادرار را با حجم 30 میلی لیتر(حداقل نصف ظرف)جمع کنید. توجه داشته باشید که ظرف مذکور تحت هیچ عنوان با پوست اطراف ناحیه تناسلی تماس پیدا نکند.
-درب ظرف نمونه را بسته و آن را به آزمایشگاه تحویل دهید.

ویژه آقایان


-پیش از انجام آزمایش از نوشیدن بیش از حد مایعات اجتناب نمائید.
-دست های خود را کاملا با آب و صابون شسته و به خوبی با دستمال کاغذی خشک کنید.
-درب ظرف ادرار را با احتیاط باز کنید. تحت هیچ عنوان دستهای شما نباید با سطح داخلی ظرف یا درب آن تماس پیدا کند.
-سر آلت را با یک دستمال مرطوب یکبار مصرف تمیز کنید و دستمال را دور بیندازید . این کار را دومرتبه تکرار کنید.
-مراقب باشید که سر آلت به سطح داخلی ظرف نخورد.
-مقدار کمی از قسمت اولیه ادرار(2 ثانیه اول) را به داخل توالت تخلیه کرده و حدود 30 میلی لیتر (نصف ظرف نمونه) از آن را جمع آوری نمائید.
درب ظرف نمونه را بسته و آن را تحویل آزمایشگاه دهید.


در صورتی که نمونه را در منزل تهیه می کنید:
- حداکثر حدود 20 دقیقه پس از جمع اوری ادرار باید آن را در یخچال قرار دهید.
- نمونه ادرار را تقریبا تا 12 ساعت پس از جمع اوری می توان در یخچال نگهداری نمود.
- در زمان انتقال نمونه ادرار به آزمایشگاه آن را در کنار یخ قرار دهید.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 + 0 =