آنها توانسته‌اند نانوذرات پلیمری بسازند که قادر به انتقال داروها به داخل بدن هستند. درون این نانوذرات می‌توان همراه مرفین دارویی استفاده کرد که اثرات خطرناک جانبی مرفین را برای سرباز زخمی از بین می‌برد. توسعه این داروی ترکیبی باعث امکان‌پذیر شدن یک نوع سیستم بازخوردی دقیقی می‌شود که بتواند رهایش داروهای داخل این نانوذرات را با اطمینان تنظیم کند. برای کاهش درد سربازانی که در جنگ زخمی می‌شوند در اسرع وقت به آنها مرفین تزریق می‌شود؛ با این حال، مرفین تنفس و فشار خون طبیعی را دچار مشکل می‌کند و بعضی اوقات نیز منجر به خطر مرگ می‌شود؛ بنابراین امدادگران نیاز به استفاده از داروی دیگری دارند که به تنفس و ضربان قلب نرمال کمک کند به شرطی که غلظت آن به گونه‌ای باشد که تأثیر مرفین را در تسکین درد کم نکند. امروزه رسیدن به چنین توازنی در محیط‌های خارج از بیمارستان مشکل است. جیمز بیکر، مدیر انجمن فن‌آوری ‌نانو میشیگان برای پزشکی و علوم زیستی، می‌گوید: داروی ترکیبی که دانشمندان میشیگان توسعه داده‌اند می‌تواند در ایجاد چنین توازنی حتی در میادین جنگ امیدبخش باشد. شیمیدان‌های دانشگاه میشیگان ترکیبات زیادی را برای یافتن یک کمک داروی مناسب امتحان کرده‌اند. امروزه «نالوکسون» (Naloxone) برای خنثی کردن اثرات مرفین استفاده می‌شود و تنها زمانی فعال می‌شود که سطح اکسیژن خون بسیار کم شده باشد. باوهوا هوانگ از انجمن فن‌آوری ‌نانو میشیگان، می‌گوید: هنگامی که مشکلات تنفسی بسیار وخیم شود، آزاد‌سازی نالوکسون که یک داروی تقابلی (فرونشاننده مرفین) است، شروع می‌شود. هنگامی که سطح اکسیژن خون بالا می‌رود فعالیت این داروی تقابلی متوقف شده و مرفین بیشتری در دسترس قرار می‌گیرد. نتایج این تحقیق در مجله‌ Bioorganic & Medicinal Chemistry Letters منتشر شده‌است.