به گزارش سلامت نیوز به نقل از verywellhealth، متیل‌کوبالامین و سیانوکوبالامین دو شکل رایج ویتامین B12 در مکمل‌ها هستند. هر دو برای پیشگیری و درمان کمبود B12 استفاده می‌شوند، اما از نظر ساختار شیمیایی، منبع و برخی ویژگی‌های جذب با هم تفاوت دارند.

تفاوت ساختاری چیست؟

هر دو شکل دارای یک یون کبالت مرکزی هستند، اما:

• متیل‌کوبالامین: شکل طبیعی ویتامین B12 است و در مواد غذایی حیوانی مانند گوشت، ماهی، مرغ، تخم‌مرغ و لبنیات یافت می‌شود.

• سیانوکوبالامین: شکل مصنوعی B12 است که به دلیل قیمت پایین‌تر و پایداری بیشتر در برابر حرارت، بیشتر در مکمل‌ها و مواد غذایی غنی‌شده استفاده می‌شود.

سیانوکوبالامین حاوی مقدار بسیار ناچیزی سیانید است، اما این مقدار آن‌قدر کم است که بدن آن را دفع می‌کند و از نظر ایمنی جای نگرانی ندارد.

جذب و فراهمی زیستی (Bioavailability)

در فرآیند گوارش، بدن بخش اضافی (گروه متیل یا سیانید) را جدا کرده و ویتامین را به شکل فعال تبدیل می‌کند.

برخی مطالعات نشان می‌دهد متیل‌کوبالامین ممکن است فراهمی زیستی بالاتری داشته باشد، اما پژوهش‌های دیگر تفاوت قابل‌توجهی بین این دو شکل پیدا نکرده‌اند و حتی پیشنهاد می‌کنند سیانوکوبالامین ممکن است سطح B12 خون را پایدارتر نگه دارد.

در مجموع، شواهد قطعی‌ای وجود ندارد که نشان دهد یکی از این دو شکل به‌طور قطعی برتری دارد.

فواید مشترک هر دو نوع B12

ویتامین B12 یک ماده مغذی ضروری است که بدن قادر به ساخت آن نیست و باید از طریق غذا یا مکمل دریافت شود. این ویتامین:

• برای عملکرد و رشد سیستم عصبی مرکزی ضروری است

• در تولید گلبول‌های قرمز نقش دارد

• برای ساخت DNA لازم است

هر دو شکل B12 در درمان موارد زیر کاربرد دارند:

• کمبود ویتامین B12

• کم‌خونی پرنیشیوز (یک بیماری خودایمنی که جذب B12 را مختل می‌کند)

• دردهای عصبی (نوروپاتیک)

• بیماری ALS (اسکلروز جانبی آمیوتروفیک)

مکمل‌ها به صورت خوراکی یا زیرزبانی مصرف می‌شوند و در برخی موارد، تزریق توصیه می‌شود.

چه کسانی بیشتر در معرض کمبود B12 هستند؟

• افراد بالای ۶۵ سال

• مبتلایان به کم‌خونی پرنیشیوز

• افراد دارای بیماری‌های گوارشی مانند سلیاک یا بیماری التهابی روده

• کسانی که جراحی چاقی یا جراحی‌های گوارشی انجام داده‌اند

• گیاه‌خواران و وگان‌ها

• نوزادان مادران وگان

در صورت درمان نشدن، کمبود B12 می‌تواند به آسیب عصبی، خستگی، کم‌خونی مگالوبلاستیک، زوال شناختی، کاهش وزن و ناباروری منجر شود.

میزان نیاز روزانه B12

• بزرگسالان (۱۴ سال به بالا): ۲.۴ میکروگرم

• دوران بارداری: ۲.۶ میکروگرم

• شیردهی: ۲.۸ میکروگرم

نکات ایمنی

مکمل‌های B12 معمولاً حتی در دوزهای بالا نیز ایمن هستند، زیرا بدن تمام مقدار مصرف‌شده را جذب نمی‌کند.

با این حال:

• افراد دارای حساسیت به کبالت باید با پزشک مشورت کنند.

• برخی داروها جذب B12 را کاهش می‌دهند، از جمله:

  • مهارکننده‌های پمپ پروتون (مانند امپرازول)

  • داروهای مهارکننده H2

  • متفورمین

  • کلشی‌سین

  • کلستیرامین

  • برخی آنتی‌بیوتیک‌ها

در صورت مصرف این داروها، مشورت با پزشک ضروری است.