به گزارش سلامت نیوز به نقل از iScience، پژوهشگران چینی به سرپرستی «مینگ لی» از دانشگاه هِبِی در مطالعه‌ای جدید به یک نشانگر زیستی بالقوه برای بیماری پارکینسون در موی انسان دست یافته‌اند؛ روشی ساده و غیرتهاجمی که می‌تواند در آینده به تشخیص این بیماری کمک کند.

در این تحقیق، نمونه موی ۶۰ بیمار مبتلا به پارکینسون با افراد سالم هم‌سن مقایسه شد. نتایج نشان داد در موی بیماران، میزان آهن و مس به‌طور معناداری کمتر و سطح منگنز و آرسنیک بیشتر است.

تشخیص دقیق و زودهنگام پارکینسون همچنان یکی از چالش‌های پزشکی است. در حالی‌ که برخی نشانگرهای خونی امیدوارکننده به نظر می‌رسند، مو ویژگی منحصربه‌فردی دارد: این بافت می‌تواند فلزات سنگین و عناصر مختلف را طی مدت طولانی در خود ذخیره کند و برخلاف خون، بزاق یا ادرار، بازتابی تاریخی‌تر از وضعیت بدن ارائه دهد.

علت دقیق پارکینسون هنوز مشخص نیست، اما مطالعات پیشین این بیماری را با برهم‌خوردن تعادل باکتری‌های روده، رژیم‌های غذایی ناسالم (به‌ویژه مصرف زیاد غذاهای فراوری‌شده) و قرار گرفتن در معرض آلاینده‌های محیطی مانند آفت‌کش‌ها مرتبط دانسته‌اند. اگر در هر یک از این حوزه‌ها اختلالی ایجاد شود، ممکن است رد آن در مو باقی بماند.

ارتباط روده، آهن و پارکینسون

در آزمایش‌های تکمیلی روی مدل‌های موشی مبتلا به حالتی شبیه پارکینسون نیز کاهش سطح آهن در مو مشاهده شد. این کاهش با اختلال عملکرد روده ارتباط نزدیک داشت. در این موش‌ها، سد روده‌ای تضعیف شده بود، ژن‌های مرتبط با جذب آهن کاهش فعالیت نشان می‌دادند و در مقابل، ژن‌های مربوط به جذب آهن توسط میکروب‌ها فعال‌تر شده بودند؛ وضعیتی که می‌تواند به کمبود گسترده آهن در بدن منجر شود.

در بیماران انسانی نیز تغییرات میکروبی روده سال‌ها پیش از تشخیص پارکینسون دیده می‌شود. به نظر می‌رسد ارتباط تنگاتنگی میان روده و مغز در بروز این بیماری وجود دارد و شاید مو بتواند نشانه‌هایی از این تعامل پنهان را ثبت کند.

در میان تمام تغییرات مشاهده‌شده، کاهش آهن در مو پایدارترین و برجسته‌ترین یافته بود. پژوهشگران معتقدند این یافته می‌تواند نشانه‌ای از ارتباط بنیادین میان میکروبیوم روده و ژن‌های تنظیم‌کننده متابولیسم آهن در زمینه پاتولوژی پارکینسون باشد.

نقش احتمالی آرسنیک

افزایش سطح آرسنیک در موی بیماران نیز موضوعی قابل توجه است. این موضوع ممکن است با مواجهه‌های محیطی مرتبط باشد. در این مطالعه کوچک، بیماران مبتلا به پارکینسون گزارش دادند که بیشتر از دل و جگر و برخی غذاهای دریایی مصرف می‌کنند؛ موادی که احتمال وجود آرسنیک در آن‌ها بیشتر است.

یافته‌های این پژوهش، نتایج یک مرور مطالعاتی در سال ۲۰۲۵ را نیز تقویت می‌کند که شواهدی از اختلال در تنظیم آهن در مغز، خون و روده بیماران پارکینسون گزارش کرده بود.

با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که برای تأیید این الگو در جمعیت‌های بزرگ‌تر و روشن شدن سازوکارهای دقیق ارتباط کمبود آهن و پارکینسون، تحقیقات بیشتری لازم است.

شاید در آینده، تنها یک تار مو بتواند سرنخی زودهنگام از این بیماری پیچیده عصبی در اختیار پزشکان قرار دهد.