به گزارش سلامت نیوز به نقل از چندثانیه، خبر رسید که قیمت دارو ۳۵ درصد افزایش می‌یابد و خیلی آرام و ساده، برچسب‌های تازه روی جعبه‌ها می‌نشیند. اما آیا گرانی دارو فقط به این معناست که چند عدد روی بسته‌ها عوض شود؟

در کشوری که همین حالا هم مصرف دارو در آن بالاتر از میانگین جهانی است و خوددرمانی به رفتاری ریشه‌دار تبدیل شده، افزایش ۳۵ درصدی قیمت دارو فقط یک خبر اقتصادی به حساب نمی‌آید؛ بلکه فشاری تازه است که مردم را بیش از گذشته به درمان خودسرانه سوق می‌دهد.

سال‌هاست پژوهش‌ها نشان می‌دهند در ایران، حدود نیمی از مردم دست‌کم ماهی یک‌بار بدون نسخه پزشک سراغ دارو می‌روند؛ از مسکن و آنتی‌بیوتیک گرفته تا داروهای اعصاب و معده.

حالا در چنین شرایطی، وقتی قیمت دارو بالا می‌رود، هزینه ویزیت پزشک از توان بسیاری از خانوارها خارج می‌شود و بیمه‌ها هم تنها بخش محدودی از مخارج را پوشش می‌دهند، خیلی‌ها با خودشان حساب می‌کنند که «همان دارویی را که قبلاً پزشک تجویز کرده، دوباره می‌خرم؛ چه نیازی به ویزیت دوباره است؟»
و گاهی حتی یک قدم جلوتر می‌روند: «فعلاً با مسکن یا آنتی‌بیوتیک بدون نسخه سر می‌کنم.»

دقیقاً از همین‌جاست که گرانی، آرام‌آرام درمان را از یک رفتار تخصصی و اصولی به تصمیمی از سر ناچاری تبدیل می‌کند. کسی که توان خرید همه داروهای نسخه را ندارد، دوز مصرف را کمتر می‌کند، فاصله مصرف را تغییر می‌دهد یا حتی دارویش را با دیگری شریک می‌شود. کسی هم که از هزینه درمان می‌ترسد، بیماری را تا جایی که بتواند تحمل می‌کند و زمانی به پزشک مراجعه می‌کند که وضعیت پیچیده‌تر و درمان پرهزینه‌تر شده است.

هر بار که قیمت دارو بالا می‌رود، خوددرمانی یک قدم دیگر از «انتخاب» به «اجبار» نزدیک می‌شود؛ اجبار نسلی که میان درد و هزینه، ناچار است با خودش کنار بیاید.