به گزارش سلامت نیوز به نقل از verywellhealth، برای زنان اوتیستیکی که برای پرهیز از موقعیتهای اجتماعی ناراحتکننده یا انگ اجتماعی، رفتارهای خود را «پنهان» میکنند، تعاملهای روزمره میتواند شبیه یک اجرای خستهکننده و مداوم شود.
اشرا پیترمن، ۲۶ ساله و تولیدکننده محتوا در بوستون، میگوید شدت پنهانسازیاش گاهی باعث میشود از خود بپرسد کدام بخش از احساسات و رفتارهایش واقعی است. او میگوید: «مثلاً به جوکی میخندم، اما مطمئن نیستم واقعاً برایم خندهدار است یا فقط دارم نقش بازی میکنم.»
بسیاری از زنان اوتیستیک در شبکههای اجتماعی درباره تجربههای خود صحبت میکنند و توضیح میدهند که پنهانسازی چگونه به سلامت روانشان فشار میآورد و پیامدهای عاطفی جدی ایجاد میکند.
پنهانسازی (Masking) چیست؟
پنهانسازی که در جامعه اوتیسم با عنوان «استتار اجتماعی» نیز شناخته میشود، به معنای پنهان کردن ویژگیها یا رفتارهای اوتیستیک برای سازگار شدن در محیط کار یا موقعیتهای اجتماعی است. این کار میتواند شامل تغییر لحن صحبت، تنظیم زبان بدن، تقلید از عبارات و حتی کپی کردن سبک پوشش دیگران باشد.
پنهانسازی فقط مختص افراد اوتیستیک نیست؛ بسیاری از افراد نوروتیپیک نیز در محیطهای حرفهای یا رسمی بخشی از خود را تعدیل میکنند. اما برای برخی افراد اوتیستیک، پنهانسازی ممکن است تنها راه برای حفظ شغل یا برقراری ارتباط اجتماعی تلقی شود.
«پنهانسازی بالا» در برابر «پنهانسازی پایین»
در گذشته از برچسبهایی مانند «عملکرد بالا» یا «عملکرد پایین» برای توصیف افراد اوتیستیک استفاده میشد، اما این اصطلاحات امروزه سادهانگارانه و حتی توهینآمیز تلقی میشوند، زیرا تنوع تجربههای افراد را نادیده میگیرند.
امروزه اصطلاحات «پنهانسازی بالا» و «پنهانسازی پایین» رایجتر است. فردی با پنهانسازی بالا ممکن است نشانههای آشکار اوتیسم را بروز ندهد و در ظاهر شبیه فرد نوروتیپیک به نظر برسد. این موضوع اغلب یک راهبرد مقابلهای برای عبور از موقعیتهای اجتماعی یا حرفهای است.
پیامدهای احتمالی پنهانسازی
یک مرور نظاممند در سال ۲۰۲۴ نشان داد پنهانسازی میتواند به افراد اوتیستیک کمک کند روابط برقرار کنند، از قلدری دور بمانند و به اهداف حرفهای برسند. اما در عین حال، اغلب با احساس «غیرواقعی بودن» و روابط سطحی همراه است.
جسیکا کلاین، پژوهشگر حوزه ناتوانیهای رشدی در دانشگاه یورک کانادا، میگوید: «یکی از یافتههای نسبتاً ثابت این است که بسیاری از افراد اوتیستیک گزارش میکنند در نتیجه پنهانسازی، احساس از دست دادن هویت دارند.»
از سوی دیگر، «برداشتن نقاب» همیشه امن نیست؛ زیرا ممکن است روابط یا موقعیت شغلی فرد را به خطر بیندازد. فشار پنهانسازی طولانیمدت میتواند سلامت جسمی و تصویر ذهنی فرد از خودش را تضعیف کند.
پژوهشها نشان دادهاند افزایش رفتارهای پنهانسازی با نرخ بالاتر آسیبهای بینفردی، اضطراب و افسردگی مرتبط است. فرسودگی اوتیستیک میتواند ماهها یا حتی سالها ادامه داشته باشد و مشارکت فرد در کار، تحصیل و فعالیتهای اجتماعی را محدود کند و کیفیت زندگی او را در تمام طول عمر تحت تأثیر قرار دهد.
چرا پنهانسازی در زنان اوتیستیک به فرسودگی میانجامد؟
به گفته پیترمن، «اجتماعی بودن و بودن در کنار دیگران» بزرگترین عامل فرسودگی برای اوست.
کارهای سادهای مثل خرید روزانه یا صحبت با صندوقدار فروشگاه، برای افراد طیف اوتیسم نیازمند برنامهریزی و پردازش ذهنی بیشتری است. حال اگر به این فشار، تلاش برای پنهانسازی هم اضافه شود، خستگی دوچندان میشود.
به گفته امیلی کازانووا، استاد علوم اعصاب، زنان اوتیستیک بیشتر از مردان تلاش میکنند انتظارات اجتماعی از «رفتار قابل قبول» را از طریق استتار برآورده کنند. این موضوع میتواند یکی از دلایل تشخیصنشدن بسیاری از زنان اوتیستیک باشد؛ اطرافیان ممکن است «تفاوتی» را احساس کنند، اما نتوانند دقیقاً آن را شناسایی کنند.
پنهانسازی ممکن است شامل سرکوب رفتارهایی مانند «استیمینگ» (حرکات یا صداهای تکراری برای تنظیم حسی) باشد. این سرکوب مداوم، بهویژه در افرادی که دائماً پنهانسازی میکنند، بسیار فرساینده است.
پیترمن میگوید فرسودگی باعث میشود حتی کارهای ساده هم طاقتفرسا شوند و گاهی با «پسرفت مهارتها» همراه است.
چگونه میتوان از فرسودگی پیشگیری کرد یا از آن عبور کرد؟
یافتن تعادل میان اصالت فردی و تعامل اجتماعی سالم میتواند بسیار دشوار باشد. بسیاری از زنان اوتیستیک، بهویژه در بزرگسالی، برای دریافت تشخیص رسمی با موانع مالی و بیمهای مواجهاند.
منابعی مانند کتاب Unmasking Autism و محتوای تولیدشده توسط افراد اوتیستیک میتواند به افراد کمک کند تشخیص دهند چه زمانی پنهانسازی برایشان مفید یا مضر است. با این حال، تجربه فرسودگی بسیار شخصی است.
برای پیترمن، محیطهای کمتحریک حسی، ماندن در خانه، پیادهروی، تماشای تکراری یک سریال و کاهش حجم کار به بهبود او کمک کرده است. برخی افراد نیز با فعالیتهایی مانند مطالعه، نقاشی یا حتی مدتی خیره شدن به فضا و استراحت کامل، انرژی خود را بازیابی میکنند.
او میگوید: «همه جا میگویند باید از منطقه امن خود خارج شوید تا رشد کنید. اما برای من، دقیقاً برعکس است؛ وقتی از منطقه امنم خارج میشوم، احساس ناتوانی میکنم.»
این موضوع برای شما چه معنایی دارد؟
اگر نورودایورجنت هستید و احساس میکنید پنهانسازی شما را فرسوده کرده، مهم است نشانههای فرسودگی را جدی بگیرید. ایجاد تعادل میان انتظارات اجتماعی و مراقبت از خود ضروری است. یافتن محیطهای حمایتگر و گرفتن استراحت از پنهانسازی (هر زمان که امن و ممکن باشد) میتواند به حفظ سلامت روان و پیشگیری از فرسودگی کمک کند.
نظر شما