به گزارش سلامت نیوز به نقل از رکنا،  اضطراب از بنیادی‌ترین واکنش‌های روانی انسان است؛ واکنشی که در قالب ترس، نگرانی و انتظار وقوع خطر تجربه می‌شود و در اصل کارکردی حفاظتی دارد. در طول تاریخ تکامل، همین احساس ترس بوده که انسان را نسبت به تهدیدهای محیطی هوشیار کرده و امکان بقا را فراهم آورده است. با این حال، زمانی که این سازوکار طبیعی بدون وجود تهدید واقعی فعال می‌شود یا شدت و تداوم آن از حد طبیعی فراتر می‌رود، به تدریج از یک واکنش محافظتی به یک اختلال روانی تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی فرد با احساس نگرانی مداوم، پیش‌بینی فاجعه و تنش دائمی روبه‌رو است؛ حالتی که می‌تواند بر کیفیت زندگی، روابط اجتماعی، عملکرد شغلی و سلامت جسمی او تأثیر جدی بگذارد.

اختلالات اضطرابی طیف گسترده‌ای دارند و از فوبیاهای مشخص تا اختلال اضطراب فراگیر را دربرمی‌گیرند. فوبیا یا هراس، معمولا به ترس شدید از یک موقعیت، شیء یا شرایط خاص اشاره دارد؛ برای مثال ترس از ارتفاع، پرواز، حیوانات یا فضاهای بسته. در این نوع اضطراب، عامل محرک مشخص است و فرد می‌داند که دقیقا از چه چیزی می‌ترسد. اما در اختلال اضطراب فراگیر، داستان متفاوت است. در این اختلال، نگرانی‌ها پراکنده و دائمی هستند و اغلب به موضوع خاصی محدود نمی‌شوند. ذهن فرد به‌طور مداوم درگیر پیش‌بینی مشکلات احتمالی است؛ از مسائل روزمره مانند کار، تحصیل و سلامت گرفته تا نگرانی درباره آینده و امنیت خانواده. این نگرانی‌ها حتی در شرایط عادی نیز ادامه دارند و فرد احساس می‌کند همواره در حالت آماده‌باش قرار دارد.