به گزارش سلامت نیوز به نقل از همشهری، متخصصان حوزه کودک، از پزشکان تا روانپزشکان، نسبت به پیامدهای روانی و جسمی جنگ بر کودکان هشدار می‌دهند؛ بابت همین نگرانی قرار است به همت انجمن پزشکان کودکان ایران، آخرهفته نشستی تخصصی برای بررسی راهکارهای حمایتی و روانشناختی برگزار شود.

علی ربانی، رئیس این انجمن با اعلام این خبر و اشاره به تفاوت درک کودکان از بحران و جنگ می‌گوید: «کودکان ترس و ناامنی را متفاوت از بزرگسالان تجربه می‌کنند و اغلب قادر به بیان آن نیستند، درحالی‌که نگرانی آشکار والدین می‌تواند این اضطراب را در آنها تشدید کند.

به همین دلیل، آگاهی والدین از شیوه‌های تشخیص این ترس پنهان و مدیریت رفتار خود اهمیت زیادی دارد.» سمانه یگانه، روانپزشک هم به این نکته اشاره و عنوان می‌کند: « کودکی که مادر یا پدر مضطرب و فروپاشیده را می‌بیند، پناهگاه اصلی خود را از دست می‌دهد؛ بنابراین نخستین اقدام برای کمک به کودک، کنترل اضطراب والدین است؛ حتی اگر به‌معنای چند دقیقه تنفس عمیق پشت در بسته باشد.»‌

اولین گام 

کودکان حتی بدون دیدن صحنه‌های خشن، استرس محیطی را از تغییر لحن صدای والدین، نگاه‌های دلهره‌آور و قطع شدن ناگهانی برنامه‌های عادی زندگی حس می‌کنند. نخستین اقدام والدین، می‌تواند همدلی ساده باشد و گفتن جملاتی مانند: «می‌بینم که ترسیدی، صدا خیلی بلند بود، بیا بغلم» این جملات کوتاه، می‌تواند اعتباربخشی به احساسات را انجام دهد.

تغییر نکنید 

حفظ 3وعده غذا، زمان خواب مشخص و چند دقیقه بازی تکراری، حس قابل پیش‌بینی بودن را به کودک برمی‌گرداند و کمک می‌کند تا مغز کودک در بحران به هر سرنخی از نظم بچسبد و آشوب بیرونی را تاب بیاورد.

دروغ نگویید 

دیدن تصاویر خشن حتی اگر کودک مستقیم به صفحه نمایش نگاه نکند، از طریق صداها و نورهای چشمک‌زن به ضمیر ناخودآگاهش نفوذ می‌کند، در این شرایط توصیه این است که والدین در شرایط درگیری فعال، تلویزیون را کاملا خاموش کنند و اخبار را فقط در زمان خواب کودک یا در فضایی دور از او پیگیری کنند. اگر کودک سؤالات دشواری مثل اینکه «آیا ما می‌میریم؟» پرسید، در پاسخ به آنها دروغ نگویید اما جزئیات وحشتناک را هم شرح ندهید. می‌توانید بگویید: «الان اینجا امن هستیم و من تمام تلاشم را می‌کنم تا مراقب تو باشم.»‌

سرکوب احساسات ممنوع! 

سرکوب احساسات دقیقا همان کاری است که اضطراب را به درون لایه‌های عمیق‌تر روان می‌راند؛ به همین دلیل نباید ترس کودک را نادیده گرفت یا سرکوب کرد. از سوی دیگر کودکان نمی‌توانند بگویند استرس پس از سانحه دارند اما آن را در نقاشی‌هایی با رنگ سیاه، بازی با آمبولانس‌ها و سربازها، یا کابوس‌های مکرر نشان می‌دهند. این بازی‌ها را ممنوع نکنید، بلکه کنار کودک بنشینید و بگذارید داستان بازی را خودش روایت کند؛ این همان پردازش طبیعی تروماست.

تکنیک‌های ساده 

تکنیک‌های ساده جسمی برای کاهش اضطراب لحظه‌ای کودکان هم کاربردی است. از کودک بخواهید مثل یک بادکنک بزرگ نفس بکشد؛ عمیق از بینی هوا بگیرد و آرام از دهان بیرون بدهد. ماساژ ملایم پشت یا شانه و حتی نوشیدن یک لیوان آب خنک هم راهکارهایی فوری برای قطع چرخه استرس است.

این علائم را 
جدی بگیرید 

علائمی ازجمله شب‌ادراری در کودکی که قبلا کنترل داشته، لکنت ناگهانی، کندن مو یا مژه، کابوس‌های شبانه و پرخاشگری فراتر از استرس عادی است و والدین باید در اسرع وقت به روانپزشک کودک مراجعه کنند.