آلودگی صوتی نیز صرفا به «بلندی صدا» محدود نمیشود. شدت، مدت، تکرار، زمان وقوع، ناگهانیبودن و بهویژه ناخواستهبودن و امکانناپذیری رهایی از صدا، در ارزیابی میزان مزاحمت آن نقش دارند. گاه صدایی با شدت نهچندان زیاد اما مستمر، تکرارشونده و تحمیلی، بیش از صدایی بلند و کوتاهمدت، آرامش شهروندان را مختل میکند. در اینجا با یک تعارض حقوق مواجهیم.
آلودگی صوتی، در حالی که کمتر از آلودگی هوا و ترافیک مورد توجه مدیران شهری قرار میگیرد، به یکی از جدیترین تهدیدهای خاموش سلامت جسمی و روانی شهروندان به ویژه در کلانشهر تهران تبدیل شده است؛ معضلی تدریجی اما عمیق که پیامدهای آن از اختلالات خواب و افزایش استرس تا آسیبهای شنوایی و بیماریهای قلبی ـ عروقی گسترده است.
