یکشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۳ - ۰۹:۴۵
کد خبر: 372797

ADHD و اوتیسم می توانند بر نحوه تعامل، تمرکز، صحبت کردن و عمل شما تأثیر بگذارند. هر دوی آنها بیشتر در پسران تشخیص داده می شوند و علائم آنها را می توان از طریق درمان و دارو کنترل کرد. با این حال، سنی که در آن ADHD و اوتیسم تشخیص داده می شود، نحوه تشخیص آنها و علائم خاصی که ایجاد می کنند می تواند متفاوت باشد.

تفاوت اوتیسم و بیش فعالی

به گزارش سلامت نیوز به نقل از هلث، اختلال نقص توجه/بیش فعالی (ADHD) و اختلال طیف اوتیسم (ASD) دو نوع شایع اختلالات عصبی رشدی هستند که شرایطی هستند که در دوران کودکی ایجاد می شوند و بر نحوه یادگیری، تفکر، برقراری ارتباط و رفتار شما تأثیر می گذارند.

ADHD و اوتیسم می توانند بر زندگی شخصی، اجتماعی، تحصیلی و کاری شما تأثیر بگذارند. با این حال، نحوه تأثیر آنها بر این بخش های زندگی شما متفاوت است.

ADHD در درجه اول بر توجه و تکانشگری تأثیر می گذارد که می تواند منجر به طرد اجتماعی شود. ASD مستقیماً بر ارتباطات و تعامل اجتماعی تأثیر می گذارد، که می تواند شما را از توسعه و حفظ روابط باز دارد زیرا ممکن است نتوانید رفتار خود را با اصول مختلف اجتماعی تنظیم کنید.

علائم ADHD در مقابل اوتیسم

در حالی که هر دو ADHD و ASD بر دامنه توجه، تعاملات اجتماعی، گفتار، حرکت، خودکنترلی و تکانشگری تأثیر می‌گذارند، روش‌های خاصی که بر هر ناحیه تأثیر می‌گذارند می‌تواند متفاوت باشد. با هر دو شرایط، افراد دیگر ممکن است علائم را به عنوان فقدان مرزها یا ناهنجاری اجتماعی درک کنند که ممکن است منجر به انزوای اجتماعی یا طردشدن شود.

اوتیسم بیش فعالی
بیش از حد بر علایق خاص متمرکز شده است مشکل در گوش دادن و تمرکز دارد (بی توجهی)
عدم مشارکت اجتماعی قطع صحبت یا دخالت در دیگران
انزوا و بی تفاوتی مشکل در دوست یابی
تکرار کلمات یا استفاده از کلمات به روش‌های غیرعادی (مانند استفاده از اصطلاح «گرمکن پا» به جای «جوراب») زیاد حرف زدن
رفتارها و اعمال تکراری بی قراری
عصبانیت ناشی از ناتوانی در تحمل تغییر خودکنترلی ضعیف و عصبانیت ناشی از تکانشگری
فقدان مرزهای شخصی یا فیزیکی فقدان مرزهای شخصی یا فیزیکی
به راحتی تحت تأثیر حواس مختلف قرار می گیرد (صداهای بلند، نورهای روشن، بوها، مزه ها و غیره) به راحتی تحت تأثیر حواس (صداهای بلند، نورهای روشن، بوها و غیره) قرار می گیرند.
نیاز به یکسانی و روال ثابت دارد. فراموش می کند یا به راحتی حواسش پرت می شود

تفاوت بیش فعالی و اوتیسم

اگرچه ADHD و اوتیسم دو اختلال رشدی شایع هستند، اما از نظر شیوع، شدت، زمان ظاهر شدن، نحوه تشخیص و نحوه درمان متفاوت هستند.

ADHD شایع تر است

ADHD شایع ترین اختلال عصبی رشدی در دوران کودکی است که می تواند تا بزرگسالی نیز ادامه یابد. ADHD حدود 10 درصد از کودکان و 4 درصد از بزرگسالان را در ایالات متحده تحت تاثیر قرار می دهد.

عوامل خطر ADHD عبارتند از: تفاوت در خلق و خو، وزن کم هنگام تولد، سابقه کودک آزاری و بی توجهی، قرار گرفتن در معرض سمومی که به سیستم عصبی آسیب می رساند، عفونت ها یا قرار گرفتن در معرض الکل در دوران بارداری.


تحقیقات همچنین نشان می دهد که ژنتیک در ایجاد ADHD نقش دارد.

طبق جدیدترین داده ها، از هر 36 کودک، یک کودک مبتلا به ASD است. این بدان معناست که حدود 2٪ یا 3٪ از کودکان و بزرگسالان در ایالات متحده مبتلا به اوتیسم هستند.

عوامل خطر ASD شامل داشتن یک خواهر یا برادر مبتلا به اوتیسم، داشتن شرایط ژنتیکی یا کروموزومی خاص، تجربه عوارض در بدو تولد و تولد از والدین مسن‌تر است.

ASD معمولاً زودتر تشخیص داده می شود

اگرچه هر دو اختلال در کودکان قابل تشخیص هستند، علائم ASD معمولاً زودتر قابل تشخیص هستند. علائم اوتیسم را می توان در سن 12 تا 24 ماهگی کودک مشاهده کرد. علائم ADHD در ابتدا در 12 سال اول زندگی قابل مشاهده است، اگرچه ADHD اغلب زمانی که کودک در مدرسه ابتدایی است تشخیص داده می شود.

این تفاوت در سن در هنگام تشخیص به دلیل تفاوت در علائم بیماری است. اوتیسم را می توان در نوزادانی که نقاط عطف رشد خود را برای ارتباط، تعامل اجتماعی یا مهارت های حرکتی و شناختی برآورده نمی کنند، شناسایی کرد.

در همین حال، ADHD اغلب زمانی شناسایی می‌شود که کودک مدرسه ابتدایی را شروع می‌کند، زیرا این زمانی است که بی‌توجهی می‌تواند آشکارتر و مختل‌کننده‌تر باشد. اگر کودکی زودتر مبتلا به ADHD تشخیص داده شود، مثلاً در دوران پیش دبستانی، علامت اصلی که منجر به تشخیص می شود، معمولا بیش فعالی است.

علائم مرتبط با اوتیسم نیز می تواند آشکارتر باشد، مانند تاخیر در زبان و مهارت های اجتماعی.

علائم ADHD می تواند به گونه ای ظاهر شود که برخی ممکن است رفتارهای عادی در کودکان نوپا را در نظر بگیرند، مانند فعالیت حرکتی بیش از حد، بنابراین ممکن است در تشخیص تاخیر وجود داشته باشد.

پزشکان از تست های تشخیصی متفاوتی استفاده می کنند

ADHD می تواند توسط متخصصان سلامت روان، مانند روانشناسان یا روانپزشکان، یا توسط یک پزشک، مانند یک متخصص اطفال، تشخیص داده شود.پزشکان به معیارهایی از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم ( DSM-5 ) برای شناسایی علائم برای تشخیص مراجعه می کنند.

ADHD همچنین می‌تواند با استفاده از ارزیابی عصب‌روان‌شناختی که نحوه عملکرد مغز را ارزیابی می‌کند و ممکن است شامل آزمایش‌هایی روی عواملی مانند حافظه باشد، تشخیص داد.

تشخیص اوتیسم می تواند پیچیده تر باشد. کودکان معمولاً در طول معاینات روتین سلامتی خود برای تأخیر در رشد غربالگری می شوند. در صورت تشخیص تاخیر، ممکن است برای آزمایش بیشتر به تیمی از متخصصان ارجاع داده شوند. این تیم می تواند شامل متخصصان مغز و اعصاب کودک، متخصصان اطفال رشد، آسیب شناسان گفتار زبان، روانشناسان و روانپزشکان کودک، متخصصان آموزشی و کاردرمانگران باشد.

ارزیابی تشخیصی اوتیسم اغلب گسترده تر از ADHD است. فرآیند تشخیصی اوتیسم می تواند شامل معاینات پزشکی و عصبی و مشاهده رفتار کودک باشد. آنها ممکن است توانایی‌های شناختی و زبانی کودک و همچنین مهارت‌های متناسب با سن کودک را که برای انجام فعالیت‌های روزانه مانند غذا خوردن و لباس پوشیدن لازم است، ارزیابی کنند.

روند تشخیصی اوتیسم همچنین احتمالاً شامل گفتگوی عمیق با مراقبین در مورد رفتار و رشد کودک خواهد بود. ممکن است پزشک آزمایش خون و شنوایی را نیز انجام دهد.

اگر بزرگسال هستید و فکر می کنید ممکن است علائم اوتیسم داشته باشید، می توانید از پزشک خود بخواهید که برای ارزیابی ASD شما را به متخصص ارجاع دهد. اگرچه ارزیابی اوتیسم در بزرگسالان هنوز در حال توسعه است، بزرگسالان ممکن است به یک روانشناس عصبی، روانشناس یا روانپزشک ارجاع داده شوند که تجربه ای با ASD دارد.

گزینه های درمانی ADHD و اوتیسم یکسان نیستند

در حالی که علائم ADHD و ASD را می توان از طریق دارو مدیریت کرد،روش های درمانی بسیار متفاوت است.

کودکان مبتلا به ADHD را می توان با رفتار درمانی درمان کرد و مراقبان آنها می توانند آموزش های مدیریت رفتار را بگذرانند تا به فرزندشان کمک کنند تا با این شرایط مقابله کند. بزرگسالان مبتلا به ADHD می توانند علائم خود را با روان درمانی (گفتار درمانی) و مربیگری مهارت مدیریت کنند. کودکان و بزرگسالان در جلسات درمانی خود می توانند مهارت های سازمانی و تکنیک های آرامش بخشی را بیاموزند.

درمان ASD متنوع تر است. درمان ASD شامل یادگیری مهارت های اجتماعی، ارتباطی و زبانی است.پزشک ممکن است به شما کمک کند رفتارهایی را که در عملکرد روزانه اختلال ایجاد می‌کنند کاهش دهید و مهارت‌های زندگی را برای زندگی مستقل بیاموزید.

درمان ASD می‌تواند شامل تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی باشد، جایی که درمانگران رفتارها و مهارت‌هایی را تشویق می‌کنند که به شما در مقابله با ASD کمک می‌کند. سایر اشکال درمان، از جمله گفتار و زبان درمانی، کاردرمانی (OT) و درمان شناختی رفتاری (CBT) نیز ممکن است دخیل باشند.

OT نوعی درمان توانبخشی است که به شما کمک می کند توانایی خود را برای انجام کارهای روزانه بهبود بخشید. CBT شکلی از درمان است که به شما کمک می کند افکار و رفتارهایی را که ممکن است بر زندگی شما تأثیر منفی بگذارد شناسایی کنید و آنها را با الگوهای مثبت و سالم تر بازسازی کنید.

شباهت های اوتیسم و بیش فعالی

ADHD و ASD از نظر زمانی که ایجاد می شوند، جمعیت شناختی که بر آنها تأثیر می گذارد و خطرات سلامت روان آنها مشابه هستند. و در حالی که درمان یکی از تفاوت های آنهاست، یکی از شباهت های آنها نیز هست.

هر دو از دوران کودکی شروع می شوند و در بین پسران رایج تر هستند

ADHD و اوتیسم هر دو در دوران کودکی شروع می شوند. گاهی اوقات این شرایط تا بزرگسالی تشخیص داده نمی شود؛ این بدان معنا نیست که این بیماری در دوران کودکی وجود نداشته است. این فقط به این معنی است که تشخیص داده نشده است. در واقع، یکی از معیارهای تشخیصی ADHD این است که علائم باید قبل از 12 سالگی وجود داشته باشد.

در حالی که هر دو شرایط در دوران کودکی شروع می شوند، هر دو تا بزرگسالی نیز ادامه می یابند. با این حال، برای برخی از افراد، علائم ADHD ممکن است در طول سال ها خفیف تر شوند، به همین دلیل است که میزان ADHD در میان بزرگسالان کمتر از کودکان است.

ADHD و اوتیسم در مردان بیشتر از زنان تشخیص داده می شود. حدود 13 درصد از پسران و 6 درصد از دختران به ADHD مبتلا هستند. این در حالی است که اوتیسم در بین پسران چهار برابر بیشتر از دختران است.


دارو می تواند به مدیریت علائم کمک کند

در حالی که هیچ دارویی وجود ندارد که بتواند به معکوس کردن کامل ADHD یا ASD کمک کند، داروهایی برای کمک به مدیریت علائم در دسترس هستند.

ADHD ممکن است با محرک ها و غیر محرک ها کنترل شود. محرک ها بر کودکان مبتلا به بیش فعالی اثر آرام بخش دارند.

داروهای غیر محرک می توانند تمرکز، توجه و تکانشگری را بهبود بخشند. در صورت داشتن عوارض جانبی محرک ها معمولاً داروهای غیر محرک تجویز می شوند. آنها همچنین ممکن است همراه با محرک ها برای افزایش اثربخشی تجویز شوند.

داروها نمی توانند علائم اصلی ASD را درمان کنند، اما می توانند به مدیریت علائم همزمان کمک کنند. به عنوان مثال، برخی داروها می توانند به مدیریت سطوح بالای انرژی، ناتوانی در تمرکز، یا رفتارهای خودآزاری مانند ضربه زدن به سر یا گاز گرفتن دست کمک کنند. دارو همچنین می تواند به مدیریت شرایط همزمان مانند اضطراب یا افسردگی کمک کند.


هر دو ADHD و اوتیسم در صورت عدم تشخیص اثرات بلندمدت منفی دارند

افراد مبتلا به ADHD و اوتیسم در دریافت حمایت، تشخیص و درمان مناسب برای مشکلات مرتبط با شرایط خود مشکل دارند.

تحقیقات نشان داده است که این مشکلات می تواند منجر به نتایج ضعیف تری برای فرد و خانواده آنها شود. به عنوان مثال، فردی مبتلا به ADHD یا اوتیسم که تشخیص یا حمایت مناسب را دریافت نمی کند، ممکن است دچار مشکلات تحصیلی و افزایش احتمال ابتلا به افسردگی و اضطراب شود. آنها همچنین ممکن است دارای میزان بالاتری از طلاق، تصادفات رانندگی، بیکاری، افکار و رفتارهای خودکشی و سایر مسائل مربوط به سلامت روان باشند.

آیا می توانید هم ADHD و هم اوتیسم داشته باشید؟

ممکن است هم ADHD و هم ASD داشته باشید. حدود 14 درصد از کودکان مبتلا به ADHD نیز دارای اوتیسم هستند و 50 تا 70 درصد از افراد مبتلا به اوتیسم نیز دارای ADHD هستند.

تحقیقات نشان می دهد که افرادی که هر دو بیماری را دارند، اغلب در زندگی خود نسبت به افرادی که فقط یکی از این شرایط را دارند، آسیب بیشتری را تجربه می کنند که شامل چالش های بزرگتر با عوامل ذهنی، عاطفی و اجتماعی می شود.

با این حال، تحقیقات در مورد اینکه چگونه داشتن این دو بیماری می تواند بر افراد تأثیر بگذارد هنوز ادامه دارد. به این دلیل که نسخه قبلی DSM - بر اساس معیارهای حذف آن در تشخیص اوتیسم - امکان تشخیص دوگانه ADHD و اوتیسم را نمی داد. اکنون که تشخیص دوگانه مجاز است، می توان تحقیقات بیشتری انجام داد.


چه زمانی به دنبال مراقبت باشید و با چه کسی تماس بگیرید؟

اگر علائم ADHD یا ASD عملکرد روزانه شما یا عزیزتان را در زمینه‌هایی از زندگی‌تان مانند مدرسه، کار و روابط مختل می‌کند، ممکن است بخواهید یک قرار ملاقات با یک متخصص سلامت روان داشته باشید.


خلاصه

ADHD و اوتیسم دو مورد از رایج ترین انواع اختلالات عصبی رشدی هستند که از دوران کودکی شروع می شوند و تا بزرگسالی ادامه می یابند. شرایط چندین شباهت و تفاوت دارند.

ADHD و اوتیسم می توانند بر نحوه تعامل، تمرکز، صحبت کردن و عمل شما تأثیر بگذارند. هر دوی آنها بیشتر در پسران تشخیص داده می شوند و علائم آنها را می توان از طریق درمان و دارو کنترل کرد. با این حال، سنی که در آن ADHD و اوتیسم تشخیص داده می شود، نحوه تشخیص آنها و علائم خاصی که ایجاد می کنند می تواند متفاوت باشد.

همچنین امکان داشتن هر دو شرط وجود دارد. اگر مشکوک هستید که شما یا یکی از عزیزانتان مبتلا به ADHD یا اوتیسم هستید، برای صحبت در مورد علائم و مراحل بعدی احتمالی به یک متخصص سلامت روان مراجعه کنید.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha