به گزارش سلامت نیوز به نقل از خراسان، در دنیای پرسرعت امروز، جملهای که بیشتر از گذشته در جلسات مشاوره و حتی در گفت وگوهای دوستانه شنیده میشود، این است: «احساس میکنم از همه عقب ماندهام.» انگار یک مسابقه نامرئی وجود دارد که همه در آن شرکت میکنند و ما تنها کسی هستیم که از مسیر اصلی خارج شدهایم یا با سرعت بسیار کمتری در حال حرکت هستیم. اما آیا واقعاً چنین رقابتی وجود دارد؟ و اگر هست، معیار پیروزی در آن چیست؟
اسیر خطای شناختی
احساس عقبماندگی، ریشه در یک خطای شناختی بزرگ دارد: «مقایسه فصل زمستانِ خود با فصل تابستانِ دیگران.» ما معمولاً تمام دستاوردهای بیرونی، لبخندهای فیلترشده در شبکههای اجتماعی و موفقیتهای نمایشی اطرافیان را با درونیترین ترسها، تردیدها و شکستهای پنهان خود مقایسه میکنیم. این یک مقایسه ناعادلانه است و از نظر علمی، معیاری برای سنجش واقعیت نیست.
موفقیت کلیشهای
یکی از عوامل اصلی در بروز این احساس، فشارهای اجتماعی و فرهنگی است. ما در جامعهای زندگی میکنیم که سناریوهای مشخصی برای «موفقیت» تعریف کرده است: سن معینی برای تحصیل، سن خاصی برای ازدواج، زمان مشخصی برای ارتقای شغلی و... وقتی مسیر زندگی ما با این الگوی کلی سازگار نباشد، ذهن ما شروع به سیگنال دادن میکند: «تو اشتباه کردهای، تو عقب هستی.» علاوه بر این، شبکههای اجتماعی نقش کاتالیزور را در این زمینه ایفا میکنند. ما مدام در معرض تماشای «بهترین لحظات» دیگران هستیم و این باعث میشود، تصویر ذهنی ما از زندگیِ عادی و پر از چالش خودمان، به عنوان یک «شکست» تلقی شود.
چرا این احساس خطرناک است؟
احساس عقبماندگی، موتور محرک زندگی نیست، بلکه ترمز آن است. این حس، فرد را دچار «فلج تحلیلی» یا «بیسوئی» میکند. وقتی فکر میکنید خیلی دیر شده، دیگر انگیزهای برای شروع ندارید. این چرخه باعث میشود فرد از تلاش کردن دست بکشد و دقیقاً همان اتفاقی بیفتد که از آن میترسید: عقب ماندن واقعی.
چطور از این تله رها شویم؟
۱ هر چیزی به وقتش| باید بپذیریم که زندگی یک خط مستقیم و همزمان نیست. هر انسانی «زیستنامه» منحصربهفرد خود را دارد. گلها در فصلهای مختلف شکوفا میشوند؛ شکوفاییِ رز، الزامی به همزمان بودن با شکوفاییِ گیلاس نیست.
۲ روی مسیر تمرکز کن| به جای اینکه مدام به دوردستها و رسیدن به قله نگاه کنید، به قدمهایی که همین امروز میتوانید بردارید، توجه کنید. موفقیت، مجموعهای از پیشرفتهای کوچک و روزانه است، نه یک جهش ناگهانی.
۳ آن قدر مقایسه نکن| اگر دیدن زندگی برخی افراد در فضای مجازی، آرامش درونی شما را بر هم میزند، شجاعتِ آنفالو کردن را داشته باشید. سلامت روان شما بر کنجکاوی دیجیتال اولویت دارد.
۴ دوست خودت باش| با خودتان همانگونه صحبت کنید که با یک دوست صمیمی صحبت میکنید. اگر دوستتان میآمد و میگفت «احساس میکنم عقب ماندهام»، آیا به او میگفتید: «آره، واقعاً عقب هستی»؟ قطعاً نه. پس با خودتان مهربان باشید.
مسابقهای که هنوز شروع نکردیم
عقب ماندن یا رسیدن، مفاهیم نسبی هستند. تنها زمانهای که واقعاً در آن عقب ماندهاید، زمانی است که از حرکت کردن و تلاش برای نسخه بهترِ خودتان دست بکشید. زندگی یک مسابقه با دیگران نیست، بلکه سفری است برای کشف و رشدِ خویشتن. پس نفس عمیقی بکشید و به یاد داشته باشید، برای شروعِ دوباره، هرگز دیر نیست. اگر احساس عقبماندگی منجر به افسردگی، بیخوابی یا از دست دادن اشتیاق به زندگی شده است، مراجعه به روان شناس برای شما ضروری است.
نظر شما