لباس محافظ نوعی تجهیزات حفاظتی شخصی است. منظور از لباس محافظ، تمام لباس‌هایی است (از جمله لباس‌های محافظ در برابر باران) که در نظر گرفته شده و توسط یک فرد در محل کار پوشیده شود و از او در برابر یک یا چند خطر محافظت می‌کند. لباس کار از قسمت های مختلف بدن مانند اندام تحتانی، اندام فوقانی، بالاتنه یا سر محافظت می کند.

ایمنی و سلامت کارگران با انواع لباس کار

  • خطرات فیزیکی عبارتند از: تشعشعات نوری مصنوعی، میدان ها و امواج الکترومغناطیسی، الکتریسیته ساکن، نویز، لرزش، تشعشعات یونیزان، خطرات مکانیکی، سرما، گرما و شعله های آتش
  • خطرات گرما و شعله : شعله های آتش، تشعشعات مادون قرمز (حرارتی)، پاشش فلز مذاب، ذرات سرباره داغ یا مذاب، خرده های فلزی داغ، اجسام داغ.

ارزیابی ریسک برای انتخاب لباس کار محافظ

قبل از انتخاب لباس کار، کارفرما باید تمام خطرات موجود در محل کار را شناسایی کرده و خطرات شغلی آنها را ارزیابی کند. برای هر خطری در محل کار، باید از سلسله مراتب کلی پیشگیری استفاده شود، یعنی حذف یا جایگزینی خطر در منبع باید در اولویت قرار گیرد و به دنبال آن اقدامات فنی، اقدامات سازمانی، و PPE به عنوان آخرین راه حل انتخاب شود.

ایمنی و سلامت کارگران با انواع لباس کار

انتخاب لباس محافظ با سطح حفاظتی مناسب ضروری است. برای لباس های حفاظتی، شناسایی استاندارد اروپایی مربوطه و تعیین سطح عملکرد متناسب با نوع و شدت خطرات الزامی است. حفاظت موثر کارگران در برابر خطرات تنها در صورتی قابل اجرا است که پس از انتخاب صحیح PPE، به درستی از آن استفاده شده و در شرایط خوب نگهداری شود. هر قسمت از لباس محافظ باید قبل و بعد از استفاده توسط افراد واجد شرایط بررسی شود. تعمیرات لباس باید انجام شود تا سطح حفاظت کاهش نیابد. توصیه می شود مواد مورد استفاده برای تعمیر، و همچنین مواد پایه، خواص یکسانی دارند. در مورد لباس‌هایی که در برابر حرارت و شعله محافظت می‌کنند، تعمیر نامناسب ممکن است منجر به چسبندگی بیشتر جرقه‌های داغ شود و در نتیجه احتمال اشتعال را افزایش دهد.

لباس محافظ در برابر حرارت و شعله

تنوع زیادی از خطرات گرما و شعله، با سطوح و شدت های مختلف مواجهه، کارگران را در موقعیت های خطر قرار می دهد. از جمله گروه های زیر در معرض خطرات گرما و شعله قرار دارند: کارمندان متالورژی آهنی و غیر آهنی و شیشه سازی و همچنین صنایع سرامیک، صنایع آهن و فولاد (آهن، ریخته گری)، جوشکارها و غیره. انتخاب صحیح لباس کار در برابر خطرات مرتبط با محل کار گرم مستلزم تعیین رابطه بین شدت خطر مربوط به محل کار و سطح عملکرد PPE با توجه به پارامترهای مناسب است. استانداردهای اروپایی الزامات پارامترهای فردی را مشخص می کند که سطح عملکرد لباس محافظ را در قالب کلاس های حفاظتی مشخص می کند.

پارامترهای مشخص کننده مقاومت لباس محافظ در برابر حرارت و شعله:

خواص حفاظتی و پارامترهای مواد مورد استفاده برای محافظت از لباس در برابر حرارت و شعله در لیست زیر تعریف شده است. این پارامترها با روش های آزمایشی که در استانداردهای اروپایی گنجانده شده اند تعیین می شوند. مطابق با الزامات قابل اجرا استانداردهای اروپایی، هر پارامتر به یک کد حرف مربوطه مربوط می شود.

  • انتشار محدود شعله کد حرف A1 ویا A2
  • مقاومت مواد لباس در برابر انتقال حرارت همرفتی از شعله کد حرف B
  • مقاومت مواد لباس در برابر گرمای تابشی کد حرف C

مقاومت مواد لباس کار در برابر پاشش فلز مذاب با حروف کد زیر بسته به فلز تعریف می شود

  • : D مقاومت مواد لباس در برابر آلومینیوم مذاب
  • E :مقاومت مواد لباس در برابر آهن مذاب
  • F : مقاومت در برابر حرارت تماس

ایمنی و سلامت کارگران با انواع لباس کار

طراحی لباس کار ایمنی

لباس های کار محافظ حرارت و شعله باید به طور کامل قسمت بالایی و پایین تنه، گردن، بازوها و پاها را بپوشاند.

یک لباس دو تکه، متشکل از یک ژاکت و یک جفت شلوار.

طول کت ها باید به اندازه ای باشد که حداقل 20 سانتی متر با بالای شلوار همپوشانی داشته باشد. این حداقل همپوشانی باید در تمام موقعیت ها و در حرکات مورد انتظار در حین استفاده حفظ شود. لباسی که در برابر فلز مذاب محافظت می کند باید ساختاری داشته باشد که فلز مذاب را روی سطح خود نگه ندارد.

لباس محافظ در برابر تماس تصادفی و کوتاه با شعله کوچک

در صورت تماس تصادفی با شعله، زمانی که خطر قرار گرفتن کارگر در معرض انواع دیگر گرما و شعله وجود ندارد، لباس باید مطابق با الزامات استاندارد EN ISO 14116 [8] باشد. بسته به رفتار مواد یا لباس در طول آزمایشات مقاومت در برابر سوختن، سه شاخص (سطح) گسترش شعله را نشان می دهد. شاخص 3 لباس هایی را با بالاترین سطح حفاظت مشخص می کند، در حالی که شاخص 1 لباس ها و موادی را با کمترین سطح محافظت مشخص می کند که نمی توانند به عنوان لایه داخلی استفاده شوند.

لباس محافظ در برابر تماس تصادفی و کوتاه با شعله کوچک و سایر عوامل گرما و شعله

اگر محافظت نه تنها در برابر شعله، بلکه در برابر سایر عوامل گرما و شعله مانند گرمای همرفتی، گرمای تابشی، پاشش فلز مذاب، حرارت تماس یا ترکیبی از این عوامل مورد نیاز است، لباس محافظ باید الزامات EN ISO 11612 را برآورده کند. این استاندارد شامل الزامات مربوط به لباس و لباس فرم است.

لباس محافظ برای استفاده در جوشکاری و فرآیندهای وابسته

الزامات لباس محافظ برای استفاده در جوشکاری و فرآیندهای مرتبط در EN ISO 11611 توضیح داده شده است. این استاندارد فقط بر روی لباس های محافظ (کلاه، پیش بند، آستین و گتر) تمرکز دارد و الزامات محافظت از پا، دست، صورت یا چشم را پوشش نمی دهد. این نوع لباس برای جوشکاری استفاده می شود. لباس محافظ باید از جوشکار در برابر موارد زیر محافظت کند:

  • پاشش جوش
  • زمان تماس کوتاه با شعله
  • گرمای تابشی از قوس الکتریکی که در جوشکاری استفاده می شود

انتخاب لباس کار محافظ در سطح خطرات حرارتی

لازم است خطرات ناشی از قرار گرفتن کارکنان در معرض گرما و شعله های آتش ارزیابی شود. بر اساس ارزیابی ریسک، انتخاب لباس محافظ با سطح حفاظتی مناسب برای محیط های کار با گرما و شعله باید انجام شود. اندازه گیری شدت عوامل خطرناک موجود در محیط کار و مقایسه نتایج با پارامترها الزامی است. انواع خطر حرارتی شامل :

  1. خطر سطح پایین: قرار گرفتن موضعی در معرض گرما و یا شعله
  • شعله های کوچک با تماس تصادفی
  • شعله های بزرگتر و گرمای همرفتی
  • گرمای تابشی
  • اشتعال لباس
  • جرقه ها و قطرات فلز مذاب کوچک
  • جوشکاری
  1. خطر سطح متوسط: قرار گرفتن در معرض سطوح بالای حرارت و یا شعله
  • گرمای تابشی
  • گرمای تابشی و شعله گاه داخل کوره ها
  1. خطر سطح بالا: قرار گرفتن در معرض بالقوه در معرض سطوح گرما و یا شعله و پاشش زیاد فلز مذاب
  • حرارت و شعله شدید و پاشش های بزرگ فلز مذاب و ذوب ها

لباس محافظ در برابر باران، محیط های خنک و سرما

این لباس های کار باید به طور مناسبی از فرد پوشنده در برابر عوامل محیطی محافظت نمایند.

  • محیط خنک: محیطی که با ترکیب رطوبت و باد در دمای هوا بالاتر از -5 درجه سانتیگراد مشخص می شود
  • محیط سرد: محیطی که با ترکیب رطوبت و باد در دمای هوا برابر یا کمتر از -5 درجه سانتیگراد مشخص می شود

ایمنی و سلامت کارگران با انواع لباس کار

الزامات عمومی برای محافظت از لباس در برابر باران، محیط های خنک و سرما

کار در محیط های سرد عمدتاً افراد شاغل در حمل و نقل، خدمات شهری، خدمات اضطراری، خدمات پلیس، ساخت و ساز، جنگلداری، توزیع نیروی برق و صنایع غذایی را به چالش می کشد. به طور خاص، به فرآوری گوشت و غذاهای دریایی، سبزیجات، شیر، بستنی، پنیر، از جمله تولید، نگهداری و نگهداری در سردخانه ها و تونل های انجماد مربوط می شود. قرار گرفتن در معرض سرما به دلیل عوامل زیر، دمای هوا، حرکت هوا (سرعت باد)، رطوبت (رطوبت) و بارندگی، بزرگترین مشکل افرادی است که در فضای باز کار می کنند.

برای ایجاد تعادل حرارتی و آسایش حرارتی، کاربران نیاز به داشتن عایق مناسب (لباس کار محافظ)، فعالیت بدنی (افزایش تولید گرما) و کنترل قرار گرفتن در معرض سرما (برنامه کار/استراحت) دارند.

لباس‌های محیط‌های سرد معمولاً از مجموعه‌ای از اجزا تشکیل می‌شوند که می‌توانند در صورت نیاز با هم ترکیب شوند. این بیشتر به صورت لباس دو تکه یا یک تکه تولید می شود که ممکن است با جلیقه یا آستر تکمیل شود. پارامتر اصلی تعیین کننده طبقه بندی لباس هایی که از سرما محافظت می کند، عایق حرارتی آن است، یعنی مقاومت حرارتی در برابر انتقال حرارت. عایق حرارتی باید به طور مناسب با شرایط مربوطه، عمدتاً دمای محیط و فعالیت کاربر انتخاب شود. با توجه به اینکه باد به طور قابل توجهی اتلاف گرما را از بدن افزایش می دهد، لباس هایی که برای استفاده در فضای باز اختصاص داده شده اند باید نفوذپذیری هوای کمی داشته باشند. علاوه بر این، لباس برای کار در محیط های سرد باید به جای لباس های سفت و سخت از مواد منسوجات انعطاف پذیر ساخته شود تا به خوبی و به راحتی بر روی کاربر قرار گیرد. لباس های گشاد باعث ایجاد جریان های خروجی گرما می شود که تبادل حرارتی با محیط را افزایش می دهد و بدن را خنک می کند. لباس‌های تنگ مانع از جریان خون می‌شوند و همچنین می‌توانند منجر به خنک‌کنندگی شوند. برای اطمینان از راحتی حرارتی انسان در محیط های سرد، خشک نگه داشتن لباس ضروری است. لباس خیس باعث ایجاد احساس سردی و ناراحتی می شود زیرا

لباس کار محافظ در برابر باران

الزامات این لباس کار برای مواد و لباس های محافظت کننده در برابر بارش (مانند باران، دانه های برف)، مه و رطوبت زمین در استاندارد EN 343 تعیین شده است. محافظت در برابر باران اغلب یک ویژگی اضافی لباس کار است که در برابر محیط های خنک یا سرد محافظت می کند. ضد آب بودن مهمترین ویژگی است و بر روی مواد لایه بیرونی لباس اندازه گیری می شود. علاوه بر این، مواد لباس کار که ضد آب بودن را با مقاومت کم در برابر بخار آب ترکیب می‌کنند، تبخیر عرق را افزایش می‌دهند و به طور قابل‌توجهی موجب خنک شدن بدن می شود.

مشخصات و استانداردهای لباس کار صنعتی

لباس کار صنعتی باید اندازه و متناسب با کاربر باشد. کارگرانی که با ماشین آلات یا نزدیک آن کار می کنند نباید لباس های کار باز یا پاره بپوشند. تا حد امکان دید در شب داشته باشید. آویختن زنجیر، ساعت، کلید و ... به لباس کار اکیدا ممنوع است. اگر کار مستلزم آن است که کارمندان دائماً آستین های خود را بالا بزنند، باید لباس کار آستین کوتاه بپوشند. کارکنانی که در محیط های گرد و غبار، قابل اشتعال یا سمی کار می کنند، نباید از لباس های جیبی یا دو سینه استفاده کنند، زیرا گرد و غبار و موادی از این دست ممکن است وجود داشته باشد. برای کارگرانی که با مواد خورنده یا مضر کار می کنند، آب و گاز نباید به لباس آنها نفوذ کند. مواد لباس باید متناسب با نوع ماده یا موادی باشد که با آن کار می کنند. کارمندانی که با مواد اسیدی و رادیواکتیو کار می کنند باید بدون درز و بدون سوراخ با کلاه، کفش و دستکش مخصوص ساخته شده از مواد خاص و غیر قابل نفوذ باشند.

ایمنی و سلامت کارگران با انواع لباس کار

لباس کار نباید گشاد به خصوص قسمت های آستین باشد و نباید آنقدر تنگ باشد که هنگام کار اعضای بدن نمایان شود. آستین ها نباید وارونه یا لوله شوند.

نکته 1: کارگرانی که لباس آنها به مواد نفتی یا مواد شیمیایی خطرناک آلوده است باید فوراً لباس خود را بشویند یا تعویض کنند و قسمتی از بدن را که با آن تماس داشته است بشویند. هیچ یک از کارکنان حق ندارند با لباس های آغشته به نفت یا مواد شیمیایی به آتش، شعله یا سایر منابع گرما نزدیک شوند.

نکته 2: در صورت پارگی، آسیب یا آلودگی به مواد خطرناک نفتی یا شیمیایی باید آن را تمیز کنید و در صورت نیاز به تعویض به سرپرست مربوطه اطلاع دهید.

نکته 3: لباس های آغشته به روغن یا گریس را باید فوراً درآورید، زیرا ممکن است باعث ناراحتی پوست شود.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 + 0 =