نتایج یک تست شنوایی بر روی نوار گوش یا ادیوگرام نمایش داده می شود. نوار گوش  نموداری است که ملایم‌ترین صداهایی را که یک فرد می‌تواند بشنود در زیر و بم یا فرکانس‌های مختلف نشان می‌دهد.

بررسی انواع مختلف شنوایی سنجی

به گزارش سلامت نیوز به نقل از بیبی هرینگ هر چه علائم به بالای نمودار نزدیکتر باشد، صداهایی که شخص می تواند بشنود ملایم تر است. جایی که نتایج شنوایی بیمار روی نوار گوش قرار می گیرد، نشان دهنده درجات مختلف کم شنوایی است. شنوایی که در زیر نشان داده شده است، درجات مختلف کم شنوایی را نشان می دهد.

نمادهای صوتی

"O" اغلب برای نشان دادن عکس العمل شما برای شنیدن با گوش راست و "X" برای نشان دادن عکس العمل شما برای گوش چپ استفاده می شود.

زیر و بمی های نشان داده شده در نوارگوش برای شنیدن و درک مکالمه بسیار مهم هستند. هر صدایی که وقتی کسی صحبت می کند می شنویم، زیر و بمی و حجم متفاوتی دارد.

نوارگوش نشان داده شده در زیر دارای یک ناحیه سایه دار است که دامنه زیر و بم و بلندی بیشتر صداهای گفتاری را نشان می دهد.

بررسی انواع مختلف شنوایی سنجی

نوارگوش چگونه شنوایی را اندازه گیری می کند؟

در طول تست شنوایی، صداها به روش های مختلفی پخش می شوند. هنگام آزمایش با هدفون یا بلندگو، صداها از طریق گوش میانی وارد کانال گوش می شوند تا به گوش داخلی برسند. این به عنوان تست هدایت هوا شناخته می شود . تست هدایت هوا به بررسی چگونگی واکنش کل سیستم شنوایی به صدا می پردازد.

شنوایی سنجی آزمایشی است که شنوایی شناسان برای بررسی توانایی شنوایی طبیعی شما از آن استفاده می کنند. آنها مسائل مربوط به گوش داخلی مانند شنیدن صداهای خاص و تعادل را آزمایش می کنند.

انواع مختلف شنوایی سنجی

به گزارش سلامت نیوز به نقل از آدیو کاردیو انواع مختلفی از شنوایی سنجی وجود دارد که به بررسی آن ها میپردازیم:

شنوایی سنجی Pure – Tone (تست هدایت هوا): این رایج ترین تست شنوایی است. با یک جفت هدفون، صداها از گوش خارجی و میانی شما عبور می کنند تا حساسیت شنوایی را ارزیابی کنند.

شنوایی سنجی هدایت استخوان: مشابه آزمایش شنوایی سنجی هدایت هواست، اما به جای هدفون، یک دستگاه کوچک پشت گوش یا روی پیشانی قرار می گیرد. ارتعاشات ملایمی از طریق استخوان به گوش داخلی فرستاده می شود تا میزان شنوایی شما مشخص شود. همچنین به شما می گوید که آیا مشکلی در گوش خارجی یا میانی شما وجود دارد یا خیر.

شنوایی سنجی گفتاری: این تست به شناسایی انواع عصبی کم شنوایی کمک می کند. سیستم شنوایی با ارزیابی توانایی شنوایی ارزیابی می شود. شنوایی سنج از طریق یک جفت هدفون صحبت می کند و شنونده باید آنها را تکرار کند.

شنوایی سنجی فوق آستانه: مشابه شنوایی سنجی گفتاری، یک تست تشخیص گفتار است که به تشخیص درجات مختلف کاهش شنوایی در هر دو گوش با آزمایش اینکه آیا شنونده می‌تواند گفتار را در سطح گفتار محاوره‌ای معمولی تشخیص دهد یا خیر، کمک می‌کند.

شنوایی سنجی اتورکورد: اینجا جایی است که شنونده می تواند افزایش و کاهش شدت را کنترل کند زیرا فرکانس به تدریج در آستانه شنوایی به جلو و عقب تغییر می کند.

شنوایی سنجی امپدانس: اندازه گیری تحرک و فشار هوای سیستم گوش میانی و رفلکس های آن آزمایش می شود.

شنوایی سنجی کامپیوتری (ریزپردازنده): یک نسخه پیشرفته از شنوایی سنجی اتورکورد.

شنوایی سنجی ذهنی: شنوندگان به محرک های صوتی مختلف پاسخ می دهند.

شنوایی سنجی عینی: این آزمایش به شناسایی آسیب در گوش داخلی کمک می کند. شنونده نیازی به پاسخگویی ندارد، بنابراین این کار معمولاً در نوزادان و نوزادان انجام می شود.

الکتروکوکلوگرافی (ECog): فعالیت الکتریکی گوش داخلی را که توسط حلزون گوش و عصب دهلیزی در پاسخ به صدا ایجاد می شود، اندازه گیری می کند.

پاسخ شنوایی ساقه مغز (ABR) / پتانسیل برانگیخته شنیداری (AEP): این آزمایش اعصاب شنوایی و مرکز شنوایی در مغز و عملکرد آنها را بررسی می کند. مشخص می کند که آیا شما کم شنوایی حسی عصبی دارید یا خیر. الکترودها روی سر شما قرار می گیرند و به کامپیوتر متصل می شوند. با استفاده از هدفون، پاسخ شما به صداهایی که می شنوید توسط فعالیت امواج مغزی شما ثبت می شود.

الکترونیستاگموگرافی (ENG): مغز و گوش داخلی توسط اعصاب آکوستیک که شنوایی و تعادل را کنترل می کنند به هم متصل می شوند. این یک تست تعادلی است (چهار روش مختلف برای آزمایش آن وجود دارد) و رایج ترین آزمایشی است که برای تشخیص بیماری منییر انجام می شود.

تمپانومتری: این تست حرکت در پرده گوش ناشی از فشار هوا را اندازه گیری می کند. این به تعیین وجود مایع اضافی، تجمع موم، سوراخ شدن پرده گوش یا تومور کمک می کند. یک کاوشگر کوچک که شبیه یک گوشی است در هر گوش قرار می گیرد. هوا به داخل گوش شما رانده می شود و روی یک نمودار ثبت می شود. شکل نمودار حرکت پرده گوش شما را نشان می دهد. تشخیص می دهد که آیا پرده گوش شما به درستی حرکت می کند، اگر پرده گوش شما خیلی سفت است، اگر بیش از حد حرکت می کند یا سوراخی در آن وجود دارد. همچنین می تواند به تشخیص عفونت گوش کودک کمک کند.

اندازه‌گیری‌های انعکاسی صوتی: آزمایشی مشابه تمپانومتری. رفلکس های شما به صداها ضبط می شود. این کار با وارد کردن یک کاوشگر به داخل گوش شما انجام می شود و یک عضله کوچک در گوش میانی با عبور صدا سفت می شود.

امپدانس آکوستیک استاتیک: هوا در مجرای گوش اندازه گیری می شود تا نشان دهد که آیا سوراخی در پرده گوش وجود دارد یا خیر، آیا لوله های شما باز یا مسدود شده اند و آیا مایعی در پشت پرده گوش وجود دارد یا خیر.

انتشارات آکوستیک گوش (OAEs): اینجاست که صداهای تولید شده در گوش داخلی تشخیص داده می شود. ارتعاشات گوش داخلی صدای بسیار آرامی تولید می کند که به گوش میانی بازمی گردد، به این ترتیب ما OAE را اندازه می گیریم. با این حال، کاهش شنوایی بیشتر از 25-30 دسی بل (dB0) قادر به تولید این صداهای ملایم نخواهد بود. این تست با هدفون هایی انجام می شود که صداها را منتشر می کند و صدای برگشتی را اندازه گیری می کند. این به تعیین انسداد کانال گوش، تجمع مایع در گوش میانی یا آسیب به سلول های موی حلزون کمک می کند.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
0 + 0 =